Column Carsten Hemsø – De herinnering blijft

De herinnering blijft

En het is aan jou of deze herinnering je blij maakt of dat het snijdt

In het proces van acceptatie zal je vaak zat je vingers snijden aan herinneringen van wie je was en wat je allemaal kon voor het noodlot je oude ik van je afpakte.

Herinneringen die eigenlijk mooi zijn, zijn in ene te pijnlijk om aan te denken. Alles wat jou jou heeft gemaakt, je heeft gevormd, doet in ene afbreuk aan alles wat je al hebt bereikt in je leven. Want het mag niet meer zo zijn. Je zal nooit meer datgene kunnen doen wat je voorheen kon doen. Dingen die je nog wou doen in je leven liggen ook plotseling buiten je bereik. Herinneringen die je niet meer mag aanmaken, wat het allemaal nog moeilijker maakt.

Maar de herinneringen aan wat was, zijn als een angel in je hart, die maar blijven ontsteken. Wanneer het juist die herinneringen zijn die je hart moeten vervullen met blijdschap en trots.

Maar je blijft vasthouden aan hoop dat het wel weer kan zijn. Hoezeer je best wel weet dat dat nooit zal gebeuren. Maar je kan en wil het niet geloven. Waarom nou? Waarom moest dit gebeuren? Waarom?

Het verdriet van het verlies is te groot. Het neemt alle ruimte in waardoor er geen ruimte meer is om nieuwe herinneringen aan te maken. Om nieuwe mogelijkheden te ontdekken om je nieuwe ik net zoveel de moeite waard te maken als de oude. Dat je nieuwe herinneringen je later net zo blij kunnen maken als je oude.

Besef je dat wij de kans hebben gekregen om kanten van het leven te ontdekken die gezonde mensen nooit zullen meemaken. Zij leven in een gehaaste maatschappij waardoor zij de kleine dingen in het leven missen. Wij daarintegen zijn gedwongen te onthaasten, waardoor wij de kans krijgen om een kant van het leven te zien die zoveel meer waard is.

En ik denk dat als je er echt even bij stil gaat staan wij ook meer waarde hechten aan onze herinneringen. Nog meer als een ander het mooie kunnen zien ervan en er meer waarde aan hechten

De herinnering blijft

En dat is een mooi iets. Heb troost in het gegeven dat je het wel hebt meegemaakt in je leven. Je hebt het gedaan. En ookal mis je het enorm, je hebt niks gemist. Die herinnering heb je in de pocket

En niks of niemand pakt die herinnering van je af. Behalve dan voor degene wiens aandoening nou juist daar doorheen gaat met de sloopkogel.

Ik heb ervoor gekozen, na 13 jaar vechten tegen het verdriet die al die mooie herinneringen teweeg brachten, om die herinneringen de waarde te geven die ze al hadden. Ik vertik het om van zoiets moois zoiets ellendig van te maken. Mijn herinneringen verdienen dat niet. Ik verdien dat niet. En kies ervoor nieuwe herinneringen aan te maken met wie ik nu ben en wat ik nu kan. Zodat ook deze herinneringen later mij met net zoveel vreugde vervullen en mij helpen beseffen dat tegen alle verwachtingen in ik verder ben gegaan met leven in plaats van dat ik weemoedig stil blijf staan bij hoe het was.

Ik geef het hier en nu de kans om mooie herinneringen aan te maken. Nieuwe mogelijkheden te ontdekken. Te genieten van de allerkleinste dingen die het leven te bieden heeft.

Ik heb legio aan mooie herinneringen van hoe het was. En zij vullen mijn hart met trots en een tevreden gevoel

En die herinneringen zullen altijd blijven

 

 

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail