Erna van Beek – Ervaringen over eigen gevoel (wil ik wel nog leven?) uit Speciale uitzending van zondag 5 juli 2020

(Audio staat onder tekst)

Wij horen nu een reactie van Erna van Beek

Ook zij heeft hier ervaringen mee.

 

Vraag 3 :  Erna Waarom vind jij dat het meer bespreekbaar mag/moet zijn dat er mensen zijn die het erg moeilijk hebben met zichzelf en hun situatie en het soms niet meer zien zitten.

 

Jouw antwoord: Ik vind dat het bespreekbaar moet worden, omdat het niet uitspreken een worsteling met jezelf is.

Je naasten en je omgeving zijn blij dat je er nog bent, dus wordt er verwacht dat jij dat ook bent. Helaas ben je jezelf verloren en daarom kom je in een rouwproces. Je kijkt steeds naar wat je kwijt bent en niet meer kunt, er lijkt op dat moment geen/weinig kwaliteit van leven te zijn. Het uitspreken hiervan is moeilijk, iedereen is toch blij dat je er nog bent. Dus moet jij ook blij zijn toch? Dat voelt heel zwaar en ondankbaar. Ik schaamde me voor mijn eigen gedachten.

Ik zei ook vaak dat ik er gelukkig nog was, maar meende het niet.

 

Het  gehele verhaal van Erna  van Beek staat op de website www.luisternaarnah.nl  Erna hartelijk dank voor je reactie.

 

What do you want to do ?

New mail

Wilco Giesen – Ervaringen over eigen gevoel (wil ik wel nog leven?) uit Speciale uitzending van zondag 5 juli 2020

(audio staat onder tekst)

Wilco Giesen, jij zei mij dat jouw depressieve en neerslachtige gevoelens verdwenen zijn.

Maar hoe heb jij het gedaan om er weer bovenop te komen?

Bij mij is het bewegen weer aangepast sporten een grote kracht en van enorm belang geweest. Tijdens de vele uren bij het sporten en bewegen kon ik veel en goed nadenken. Ik heb vele momenten zitten janken op de fiets, ben boos, verdrietig, teleurgesteld, gefrustreerd en weet ik wat nog meer geweest.

 

En daarbij heb ik alle scenario’s, ook de doemscenario’s gehad, en ik heb ze allemaal de revue laten passeren. Heel langzaam en geleidelijk aan begon alles duidelijk en helder te worden en kon ik het stukje bij beetje plaatsen. Daarbij begon ik het toen ook geleidelijk aan te accepteren.

 

En na het accepteren is mij duidelijk geworden dat je hetgeen je is overkomen, kunt inzetten om andere mensen, lotgenoten, een stapje in de goede richting te geven. En ik beschrijf dit nu in een paar regels, maar dit is een zwaar en lang traject geweest, en het grootste deel heb ik toch zelf moeten doen.

 

Tijdens een 3 daagse triatlon met 4 mensen met een beperking, waar ik in 2017 aan deelnam, hoorde ik van de initiator Siers Nutma de volgende spreuk: ‘’De shit uit het verleden is de mest voor de toekomst!’’ Dat is me altijd bijgebleven en geld een beetje als een van mijn motivaties. Hoe erg het is wat je is overkomen, er is altijd een weg terug en omhoog. Alleen gaat de weg niet altijd over rozen en zul je ervoor moeten knokken. Niets gaat vanzelf!

Wilco bedankt voor je reactie.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Lieky van der Velden – Leven – Ervaringen over eigen gevoel (wil ik wel nog leven?) uit Speciale uitzending van zondag 5 juli 2020

(Audio staat onder aan tekst)

Soms zijn de verhalen die ik op mijn gesloten Facebook pagina van lotgenoten lees, in en in triest.

Als ik lees dat ze geen of weinig zin meer hebben in hun leven. Als die rot gevoelens en het drama waarin ze verkeren echt afgelopen zou zijn, dan zijn ze eindelijk van hun ellende af.

Dat ze het liefste met hun leven willen stoppen maar het de nabestaande dan toch niet willen aandoen.

 

Dan denk ik aan mijn eigen trieste verleden terug, waarin ook ik deze gevoelens had en daarom ook begrijpen kan hoe moeilijk het voor ze is om daarin toch sterk te zijn om door te zetten met het voor hun verschrikkelijk leven.

 

In mijn strijd was ik alleen. Ik vocht TEGEN mijzelf en vocht VOOR mijzelf om niet te verdrinken in verdriet en te sterven van de angst.

 

Ergens had ik het gevoel dat het nooit geen stop zou hebben en  dat het altijd maar door zou gaan. Dat ik alleen maar zwakker zou worden. Dat waren opdringerige gedachten die mij overheerste.

Ik was bang voor de dood en had nog meer angst om te leven.

 

Het was eigenlijk de angst die mij beheerste en mij geestelijk en lichamelijk totaal verlamde. Dat maakte het heel moeilijk voor mij om normaal te functioneren.

 

 

Ik wilde mijn leven wel LEVEN maar niet op deze afschuwelijke manier. Iemand in vertrouwen nemen durfde ik trouwens niet, was eigenlijk bang dat ze mij maar stom en gek zouden vinden. Het was ook niet echt gezonde gedachten zoals ik mij voelde en over mijn leven dacht. Dus dat liet ik maar liever.

 

Maar ik was mijzelf kwijt. Wist niet meer wie ik was. Ik dacht alleen nog maar dat ik pech had en gedoemd was om een rot leven te hebben.

 

 

 

 

Ik hield toentertijd een dagboek bij dat was voor mij veiliger, ik

schreef mijn stille gedachten op. Steeds weer opnieuw las ik terug en zocht naar antwoorden, inzichten en bevestigingen.

 

Langzaam maar zeker doorzag ik een patroon. Toen wist ik ook dit patroon moet doorbroken worden. Maar hoe dat wist ik niet.

 

Dat gene wat mij kon helpen was verstop ergens in mijn geest. Maar juist mijn geest  was zo verwarrend.

De vernietigende uitwerking van mijn leven was maar al te duidelijk. Hier wilde ik vanaf.

 

///////////////////////////////

 

Zoals mijn leven was, kon en wilde ik niet tevreden zijn met de gedachten, “Jammer dan van je leven, pech gehad ”

En juist dat wilde en kon ik niet accepteren.

Ik zag andere gezonde mensen die normaal met hun leven bezig waren. Dat wil ik ook. Wat moet ik doen?

Ik kan je vertellen wat ik heb gedaan om mijzelf uit dit enge diepe dal te halen.

 

 

De drang om aan mijzelf te willen werken en mijn leven te beteren gaf mij moed om heel bewust te kijken naar mijn gedachten. Want wat ik terug las in mijn dagboeken gaf mij het inzicht dat mijn gedachten het hadden overgenomen en over deze gedachten was ik niet tevreden. Die wilde ik niet meer.

 

 

Nieuwsgierigheid was voor mij belangrijk om op onderzoek te gaan en beslissingen te nemen om verder te zoeken naar een tevreden oplossing.

Ik had voor mijzelf een belangrijk doel. Ik wilde mijn leven verbeteren. Ik besefte heel goed dat ik het voor mijzelf moest doen.

ik moet mijn gedachten veranderen. Ik moet leren de baas te zijn over mijn eigen gedachten. Zelf kiezen waar  aan ik wil denken. En niets anders meer toe laten.

 

Anders neemt mijn gedachten een loopje met me en raak ik verdwaalt. Ik was mijzelf kwijt omdat ik mezelf had afgegeven.

 

////////////////

Weg met die gedachten en nieuwe gedachten waar ik voor had gekozen ervoor in de plaats zetten. Ik nam uiteindelijk de regie over.

 

Dat ging echt niet vanzelf. Daar heb ik mij veel moeite voor gedaan om mijzelf uit dit nare web te bevrijden. Alles door gefocust te zijn en het vooral voor mijzelf te willen opnemen.

Het verlangen naar een goed leven motiveerde mij om door te gaan.

 

Met veel zorg en aandacht en doorzettingsvermogen heb ik mijn leven veranderd zodat ik tevreden kan zijn met mijn huidige leven.

Ik zeg het vaker;

Het begin ligt bij je denken, dan beslissen wat wil je ermee doet en hoe wil je het doen?

En het dan ook daadwerkelijk omzetten in daadkracht. Jij moet het ook doen. Daar leer je van.

 

Hier gaat het om, jouw denken, jouw gevoelens, jouw toekomst, dat is jouw leven. Vergeet de kracht van je denken niet.

Wat je kunt veranderen vanuit je eigen inspanningen en wilskracht bepaalt ook de omvang van je werkelijkheid. Jouw werkelijkheid is wat jij voor jezelf veranderd.

 

Dat vormt je, het geeft zelfvertrouwen en vertrouwen in je situatie en je leven.

Dan kan je met trots terug kijken en denken, dat heb IK voor mijzelf gedaan.

 

Nu ben ik zelf de denker en de leider van mijn eigen leven.

Ik wens je heel veel sterkte en positieve gedachten over jezelf.

Groetjes van Lieky

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Carsten Hemzõ – Ervaringen over eigen gevoel (wil ik wel nog leven?) uit Speciale uitzending van zondag 5 juli 2020

(Audio staat onder tekst)

Op mijn Facebook pagina werdt door Peter een bericht geplaatst. Dat bericht heft veel gesprekken in werking gezet. Bijna 200 personen hebben gereageerd .

En wat was de tekst van dat ingrijpend bericht

“Soms denk ik schreef Peter, had ik het maar niet overleeft.

Of is dat een taboe?”

 

Mijn vraag was “Is het bespreekbaar of is het toch een taboe?”

Ik heb mij voor genomen om hierover door te spreken. Dat heb ik met meerdere lotgenoten gedaan.

Carsten Hemsø wat meteen bereid zijn ervaringen met ons te delen.

 

Goedemorgen Carsten

Goedemorgen Lieky

 

Mijn eerste vraag is dan ook; Carsten jij hebt mij verteld dat jij ook een tijd hebt gekend waar jij je ook afvroeg “Had ik het maar niet overleefd.

Waardoor is het gekomen dat zo’n gedachten zich aan je opdringen?

Antwoord: Vlak na mijn ongeluk en het besef wat dit had aangericht met mij ben ik in een zwaar sociaal isolement gevallen. Dit onder andere door PTSS, maar ook het verdriet van het verlies van controle over mijn lichaam was mij teveel.

VRAAG, wat dacht je toen?

Antwoord; Was ik maar dood gegaan.

Vraag; maar dit is niet gebeurt. Hoe ben je er toen meee omgegaan?

 

Antwoord; Maar toch probeerde ik er het beste van te maken, al lukte dat niet helemaal.

 

Vraag, Maar Carsten, Hoe heb je dat gedaan?

Antwoord:Overdag stortte ik mij op mijn werk, maar ‘s avonds klokslag 19:00 uur viel ik weg in mijn isolement en verdoofde ik mijzelf met belachelijk veel wiet en bier. Eigenlijk wou ik niet meer leven, want alles waarvoor ik leefde, alles wat mijn eigenwaarde voede, was weg. Maar ik was nooit in staat mijzelf de hand toe te leggen om er een einde aan te maken.

 

Vraag waarom niet Carsten?

Antwoord: Achteraf gezien denk ik dat het misbruiken van middelen en nauwelijks eten, twee maaltijden op een dag was meer uitzondering dan regel, een manier was om een stille zelfmoord te plegen.

 

Zelfpijniging Cartsten.

Antwoord: Zo vaak dat mijn lichaam leeg was, doodop, lopend op mijn tandvlees, in de hoop dat hij de handdoek in de ring zou gooien. En man, wat heb ik de grenzen opgezocht. Ettelijke keren dat ik dacht dat het bijna voorbij was. Maar mijn lichaam hield gewoon vol. Ik hield vol. En toch bleef de gedachte zich opdringen “als ik vanavond mijn ogen sluit en morgen niet meer hoef te openen, dan is het ook goed zo”

Vraag; Dit kan ook niet blijven goed gaan. Wanneer ging het mis?

Antwoord:In begin 2018 ging het helemaal mis. Na in 2014 mijn baan te zijn verloren, was ik ook in ene mijn relatie van 8 jaar kwijt en was ik voor het eerst inmijn leven echt op mijzelf aangewezen. Maar zorgen voor mijzelf kon ik allerminst. Ik bleef belachelijk veel wiet roken en bier drinken en geregeld kwam er ook sterke drank bij. Dit resulteerde uiteindelijk in een reeks aan suïcidale psychoses waarvan de meest heftige zich visueel beangstigend uitte. Ik zat op de bank, in tranen en wanhoop. Mijn lijf voelde zo ontzettend zwaar en ik kon het gewoon niet meer dragen. Ik wou er een eind aanmaken.

 

Vraag:  Toen was jij aan dat PUNT.wat heb je toen gedaan?

Antwoord; Ik heb gebeld met 113 en die zorgde dat ik kwam in het crisis centrumterecht. Iets wat wel het grootste dieptepunt in mijn leven was.

Sindsdien heb ik vele zware depressies gehad. die met lange vlagen en korte tussenpozen kwamen.  Logisch dat de gedachte vaak opdringt van waarom de klap niet hard genoeg was om er een toen een einde aan te maken, waarom moest ik blijven leven, waarom gaf ik gewoon niet op toen?

 

Vraag: Welke vragen en gedachten hielden jou bezig, wat spookt er toen door je hoofd?

Antwoord: waarvoor hou ik zo vast aan het leven, waarom geeft mijn lichaam niet gewoon op want ik doe er toch alles aan om hem uit te putten, waarom moet ik nog wakker worden.

 

 

Vraag; Waar gaat het mis, zodat je het gevoel hebt/had dat je niet begrepen wordt/werd?

 

Antwoord;  Dat heb ik maar weinig meegemaakt. Ik ben altijd open en eerlijk geweest over dit gevoel en degene met wie ik dat heb gedeeld, begrepen maar al te goed dat het zwaar was voor mij.

 

Vraag; Waar had jij moeite mee?

Antwoord; De reacties die mij het meest van mijn stuk brengen en waarom ik het gevoel van onbegrip zou kunnen ervaren zijn “maar er is nog zoveel moois om voor te leven” of “kom op. Zo erg is het toch allemaal niet”. Maar dat deerde mij niet zoveel. Ik zat toch in mijn eigen wereld opgesloten, in mijn sociaal isolement.

 

Het drong dus niet tot je door:

Vraag, Hoe was het met provisionele hulp?

Antwoord. Met name psychologen hebben mij het gevoel gegeven het niet te kunnen begrijpen, wat wel enorm triest is. Zoveel aanwijzingen die ik heb gegeven, zoveel signalen, maar ze deden er niets mee. Het werd niet eens serieus genomen.

 

Vraag: Wat moet dit moeilijk voor je zijn geweest?

Antwoord; Het feit dat ik van niemand hulp kon krijgen terwijl ik wist dat die was ik maar dood gedachtes juist een schreeuw om hulp waren, maakte het erg zwaar.

 

 

Vraag: En toch kwam het besef en het inzicht.

Jij werd eigenlijk op jezelf terug geworpen om jezelf te helpen. Opzoek naar jezelf. Jouw krachten die jou in leven wisten te houden.

 

 

Vraag: Wat waren jouw ware gevoelens?

Antwoord: Alles werd overschaduwd door emoties. Verdriet, wanhoop, uitzichtloosheid, onzekerheid, geen gevoel van eigenwaarde, woede, frustratie en machteloosheid beheersten mijn leven en er was geen ruimte voor helder denken.

Alleen ikzelf kon mij helpen, maar ik was lange tijd niet meer in contact met mijzelf en mijn ware gevoelens.

 

Vraag: Wat waren jouw ware gevoelens jouw zelfbeeld?

Antwoord: Ergens zat er een mentale blokkade die mij weerhield van het kunnen herstellen en overwinnen van al die negatieve emoties en gebroken zelfbeeld.

Alles werd overschaduwd door emoties. Verdriet, wanhoop, uitzichtloosheid, onzekerheid, geen gevoel van eigenwaarde, woede, frustratie en machteloosheid beheersten mijn leven en er was geen ruimte voor helder denken.

 

Vraag: Wanneer kwam je tot inzicht?

Antwoord: En nu is ook gebleken dat ik de enige was die mijzelf kon helpen. Geen enkele psycholoog had mij op deze manier eruit kunnen halen. En het was juist hun falen welke mij vastberaden maakte het zelf op te lossen. Maar zo zit mijn karakter ook in elkaar. Ik doe het zelf wel.

Dat heeft uiteindelijk je leven gered en je sterker gemaakt.

 

 

 

 

Vraag: Waarom wordt er niet over gesproken?

 

Antwoord: Het is natuurlijk niet het meest luchtige onderwerp om te bespreken. Eerst moet jij je onzekerheid opzij zetten. En ieder aanname over hoe diegene waarmee je erover wilt praten op gaat reageren. Dat weet je nooit van tevoren. Aannames over hoe een ander mogelijk gaat reageren is ook geen goede start van zo’n gesprek.

 

Vraag; En hoe ga je het vertellen dan? Hoe heb jij het verteld?

Antwoord: Ik heb er zelf nooit van tevoren aan gedacht over wanneer ik het zou vertellen. Dat kwam echt totaal vanzelf. Ik zit met gevoelens en gedachtes waaruit deze gedachtes voortvloeien. Door eerst praten over hetgeen mij zo raakt en bezighoud waardoor ik gedachtes over de dood krijg, of was ik maar dood, komt het gesprek uiteindelijk uit op dat onderwerp.

 

Ik denk dat ik juist daarom ook zoveel begrip heb gekregen voor het praten over de dood.

 

Vraag; Wat vind jij goed te weten voor die personen die nu nog in een soortgelijke strijd zitten?

Antwoord: zoek naar die personen die naar je willen luisteren en willen begrijpen wat de reden is om die gedachten te hebben.

Omdat men begrijpt wat de reden is voor mij om die gedachtes te krijgen. En dat het wordt erkend.

 

Vraag; Heb jij dat ook zo ervaren Carsten?

Antwoord: Zo was het voor mij ook. Er wordt erkend dat men er van overtuigd is dat als ik mijn hondje niet had, ik allang uit het leven gestapt was. En het klinkt bizar, maar dat was wel een opluchting. Zeker omdat erbij wordt gezegd dat men het ook heel goed had begrepen als ik dat had gedaan, maar ze wel blij zijn dat ik er nog ben en trots dat ik nog steeds niet opgeef.

 

 

 

Tot Slot Carsten; Jij heb hiermee aan ons een kijkje gegeven hoe het voor iemand is die door een diepdal gaat opzoek naar hulp, naar informatie, erkenning, begrip, een luisterend oor en vooral opzoek naar zijn eigen krachten om zijn leven te verbeteren.

 

Ik wil je hartelijk danken voor dit

zeer persoonlijk openhartig gesprek. Dankjewel!!

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Podcast – Partner en Gezin – Marly spreekt met haar man Jan van der Wijk

(Audio staat onder tekst)

Vragen voor Jan (als partner van)

Dit programma is niet alleen gericht op mensen met NAH maar ook op hun naasten en verdere omgeving. Onze onderwerpen richten in in de meeste gevallen toch op de mensen met NAH, we proberen duidelijk te maken hoe zij voelen en wat het met hun doet. Maar in het kader van ‘1 dag uit het leven van’ gaan we het eens heel anders doen. Hoe voelt de partner zich? Wat voor gevolgen heeft leven voor hem of haar nu de partner van ineens NAH heeft?

Voor dit interview hou ik het kort bij huis, ik heb namelijk mijn eigen man gevraagd om deel te nemen. Gelukkig zei hij meteen JA en ik beloof dat hij alles mag zeggen over mij. Ook de minder positieve dingen, het hoort er allemaal bij helaas.

  • Jan, allereerst dankjewel dat je dit wilt doen. Zou jij om te beginnen willen vertellen hoe jou partner (ik dus) vóór mijn infarcten was?

Je had een druk leven met werken en veel hobby’s, bezige bijtje, vol in het leven, vrijwillerswerk bij de lokale omroep

  • Hoe heb jij het eerste herseninfarct in 2012 ervaren? IK was zoals elke zondag thuis naar je radio programma aan het luistern, naar Familiecoctail. In één keer sloop er een fout in de uitspraak in de uitzending, iets wat ik niet gewend was bij jou. Na een tiental minuten ging de telefoon thuis, iemand van de redactie belde, dat de ambulance zou komen voor de zekerheid, of ik ook wilde komen. Toen ik aankwam was de ambulance net gearriveerd, je wilde me wat vertellen maar er kwam geen woord meer uit haar mond. Ze vroegen of ik met de ambulance wilde meerijden maar ik besloot er achter aan te rijden. Op dat moment schatte ik het nog niet ernstig in totdat de ambulance wegreed met loeiende sirenes. Toen besefte ik pas dat het ernstiger was dan ik dacht en braken de emoties pas los.

 

  • Veranderde ik door dit infarct? Kan ik moeilijk zeggen nu achteraf
  • Nu kreeg ik heel toevallig een maand na het herseninfarct nog mijn eerste hartinfarct, wat deed dat met je? De schrik van het ene hadden we nog niet verwerkt en toen kwam de klap van het volgende er bovenop. De angst begon bij mij groter te worden. Ik wist niet meer wat ik nog allemaal kon gaan verwachten.
  • Wat vond jij van de begeleiding (revalidatie) die ik kreeg? Dat is eigenlijk heel goed gegaan, de neuroligische afdeling nam nog contact op met de cardiologische afdeling om de revalidatie op elkaar af te stemmen. Het werd heel goed gemonitord omdat he nog zo jong was. En er ook al eerdere herseninfarcten hadden plaatsgevonden, zagen ze op de MRI. Voor mij was het zo omdat je bij neuroloog en cardioloog onder controle was en de medicatie op elkaar afgestemd werd, voele ik me gerustgesteld.
  • Was er ook ruimte voor jou om zelf begeleiding te krijgen? Op dat moment nog niet maar ik dacht ook niet dat ik het nodig zou hebben. Ik had er nog geen behoeftne aan.

 

 

 

 

 

 

  • Het lijkt mij niet handig om elk infarct apart te gaan bespreken, dus vraag ik maar gewoon met een tijdsprong van enkele jaren: hoe voelden al die infarcten voor jou? Ik begon me steeds meer een ervaringsdeskundige te voelen in herseninfarcten, ik herkende te tekenen op tijd. En belde dan gelijk zonder nadenken 112 waardoor grotere schade uitbleef. Terugkomend op een eerder vraag of je veranderde..qua karakter bleef je hetzelfde maar het constante gevecht om die revalidatie weer opnieuwe te beginnen elke keer maakte wel dat je emotioneler werd waardoor de onrust in mij ook toenam. Om steeds dat gevecht van jou te moeten zien, en darbij aan de kant te staan zonder dat ik veel kon doen, gaf mij een machteloos gevoel.
  • Wat kon begeleiding voor jou en mij betekenen? Voor ons kwam dit pas op gang toen we ons bij de mantelzorg meldden. Daar waren gespreksgroepen waaraan ik kon deelnemen.
  • En als je dan kijkt van 2012 tot nu waarbij ik 2 jaar geleden het laatste herseninfarct had, ben ik uiteindelijk dan tóch nog veranderd? Het mooie van jou is, hoe je het doet is me een raadsel, ondanks alles blijf je positief, naar iedereen. Het was zelfs zo in adelante… je had door de aangezichtsverlamming weinig expressie in het gezicht waardoor je steeds somber leek, en toch fleurde je iedereen op, zowel personeel als medepatiënten en hun familie. IK hoefde nooit met lood in de schoenen op bezoek te komen.
  • Waar heb jij persoonlijk het het meest moeilijk mee als je kijkt naar de verandering van mij van vóór 2012 tot nu? (bv altijd moe, of zoiets wat vindt jij het moeilijkst om mee om te gaan? Ik heb me erbij neerfelegd dat ik een partner heb waarmee ik geen wolwaardig leven kan leiden, waar ik moeite mee heb is dat van een bezig bijtje na elk infarct een stukje van identiteit wordt afgenomen. Het levenslustige meisje wat ik heb leren kennen in mijn jonge jaren is zodanig veranderd dat mij de angst om het hart slaat dat het je ooit een keer te veel wordt.
  • En als we het vanuit jouw eigen gevoelens gaan bekijken, wat is dan voor jezelf het moeilijkste? (je angst bv) Het laatste infarct vons plaats in je slaap waardoor ik het pas in de ochtend heb gemerkt, doordat je erg brabbelde. De ambulance broeders vroegen hoe laat ik het geconstateerd had, omdat ik geen tijds indicatie kon geven ivm slapen, kon je niet meer behandeld worden. IK zag al gelijk dat het deze keer goed fout zat omdat de hele linkerzijde verlamd was.  Het moeilijkste voor mij is dat ik er steeds bij was en kon ik gelijk 112 bellen en deze in de slaap kon ik niet bevatten. Sindsien heb ik me ook voorgenomen om je elke nacht rond 2-3 uur wakker te maken om te controleren of alles in orde is, voor het geval je nog eens ene krijgt in de nacht of slaap.
  • Wat zou jij tenslotte aan de partners willen zeggen? Dat is heel moeilijk om aan te geven omdat geen één partner hetzelfde is, wat ik zelf heel belangrijk vind is dat je je partner bijstaat in alles en helpt waar nodig. Ik zie helaas te vaak om mij heen dat mensen met plots ontstane aandoening toch in de steek gelaten worden door hun partner. Terwijl ze nog moeten revalideren of op een andere manier behandeld moeten worden en dan werkt een scheiding ook averechts.

What do you want to do ?

New mail