Annelies van Olst – Het nieuwe normaal Zondag 2 januari 2022

Het nieuwe normaal

 

Annelies van Olst

[Gedeeld met Leden van Hersenletsel Nah, Restverschijnselen]

Stilaan begint het allemaal te vervagen.

Eindelijk. Ik weet bijna niet meer hoe het is om te lopen, dansen, skiën, stappen,…Ik voel het niet meer. Vreemd hè?

Vlak na het ongeluk sloot ik dikwijls mijn ogen en probeerde ik mijn been te bewegen. Ik heb wel 100 keer onder mijn  laken gekeken omdat ik dacht dat ik het ECHT verschoven had. Dit was natuurlijk nooit het geval en toch dacht ik elke keer opnieuw: “Ja, nu is het echt, echt gebeurd!”

En toch was het geen enkele keer een teleurstelling. Ik was te verbijsterd over wat ik net ontdekt had… Ongelofelijk dat je geest je zo kon beetnemen, beduvelen,…

Fantasie leek werkelijkheid te worden. Zo voelde het. “Ik weet het wel zeker, nu heb ik mijn tenen kunnen krullen.” Echt bizar.

Ik stond perplex, ik was sprakeloos, stomverbaasd, zo verrast,….

Nu begint het allemaal te vervagen. Als ik mijn ogen sluit beweeg ik niet meer. Nu zit, lig, praat en denk ik. En nu weet ik dat het zo is en niet anders. Ik beweeg zoals ik denk dat ik beweeg. Gewoon niet dus…

Wel sla alles op in mijn mooie, oneindige,complexe, interessante en wonderlijke geest.

Ook heb ik ontdekt dat piekeren het omgekeerde is van fantaseren.

Dat is iets wat we voor ogen moeten houden, maar ja, makkelijker gezegd dan gedaan,  toch?

Koude voeten, stijve benen, een warme hand in de mijne,…Ik voel het niet meer. En dat is maar goed ook. Eindelijk begint alles  te vervagen. Alleen de herinneringen niet. Ze staan in mijn geheugen gegrift. Ze maken me bang, verdrietig en blij.

Bang dat ik nooit meer zo’n fijne  herinneringen ga maken. Herinneringen zijn toch eigenlijk gewoon ervaringen die je meegemaakt hebt in je leven en die je niet vergeten bent.  Maar op dit moment ervaar ik zo weinig en maak ik niet veel mee. Als Corona, de pijn en mijn lichamelijke problemen zijn opgelost, dan ben ik er klaar voor.

Ik heb de laatste jaren niet veel herinneringen gemaakt, maar ook omdat ik natuurlijk niet meer veel kan onthouden, en dat is nog licht uitgedrukt, alles ontglipt me, maar ik schrijf wel dingen op.

Misschien maak ik niet veel herinneringen meer, maar ik heb er wel heel veel dromen bijgekregen en die vergeet ik niet meer.

Een cocktail drinken, zittend in de Spaanse zon. En natuurlijk spreek ik dan vloeiend Spaans met de ongelooflijke, knappe Barman. Anders heb ik dat Spaans voor niets zitten leren.

Als ik aan de leuke herinneringen denk, dan ben ik heel blij dat ik ze heb mogen meemaken, die ervaringen neemt niemand me meer af.

Eigenlijk ben ik ook blij met mijn slechte herinneringen, want “al doende leert men” en dat kan ik doorgeven aan mijn kinderen. Zij kunnen leren uit mijn fouten.

En natuurlijk “last but not least” ook doen herinneringen mij pijn omdat het nooit meer zo zal zijn..

Alles begint te vervagen. Dat wou ik eigenlijk gewoon even zeggen.

Annelies van Olst

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *