Column Anita de Blok – Gedicht – Opgebroken stad door Anita de Blok gelezen Zondag 12 september 2021

Opgebroken stad (Christine Kliphuis)

Zinloos verlang ik naar wat vroeger was

Naar de wereld van verschil

Waarin lichaam en geest

Feilloos samenwerkten

Waarin de dag bestond uit

Nog even dit en nog even dat

Zonder dat de accu haperde

Waarin slapen leidde tot uitrusten

En schijnbaar alles lukte

Zelfs de zon scheen altijd

Zoals in elke mooie herinnering

De dag bestaat nu

Uit stap voor stap

Uit één piek van de dag

Uit doseren

Uit grenzen

Uit één ding tegelijk

Uit onverklaarbaar moe

En uit kijken naar de wereld

Die langs me heen

Doordendert

 

Onzichtbare opbrekingen

In mijn hoofd

Maken denken vermoeiend

Elk gesprek een marathon

Steeds weer een omleiding

Of gaten in het asfalt

Als in een opgebroken stad

Vind ik moeizaam mijn weg

Maar soms verdwaal ik

Zonder dat iemand het ziet

In mijn eigen straten

En alles loopt vast

Tot ik niet eens meer weet

Wat ik net heb gezegd

 

Met een brok in mijn keel

Kijk ik naar de restanten

Waar ik het mee moet doen

Toch zie ik her en der

Een boom, een bloem

Een glimlach

Omdat het ook mooi kan zijn

In een opgebroken stad

En je overal kunt komen

Met navigatie

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *