Podcast Diana van den Bosch – Zondag 5 september 2021

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Loket

Vandaag heb ik een podcast  met Diana van den Bosch.

  1. Wie is Diana van den Bosch?

Mijn naam is Diana van den Bosch, 43, getrouwd en moeder van 3 kinderen.

Ik heb een dochter van 17, een zoon van 15 en een zoon van 10 jaar oud.

Daarnaast hebben we een lieve, enthousiaste hond.

Sinds 2000 ben ik werkzaam in het onderwijs. Na jaren in het regulier primair onderwijs gewerkt te hebben, heb ik in 2019 de overstap gemaakt naar het voortgezet speciaal

onderwijs.

Ik houd ervan om mezelf te blijven ontwikkelen en uit te dagen om alle mogelijkheden uit mezelf te halen en te genieten van het leven.

 

  1. Wat is jou overkomen Diana?

In mei 2016 heb ik acuut een zware hersenoperatie moeten ondergaan: er zat een cyste bij de hersenstam, 1 ½ cm van het ademhalingscentrum, die het 4e ventrikel afsloot. Het begon met extreme hoofdpijn en steeds meer uitvalsverschijnselen. Na een verkeerde

diagnose door de neuroloog en het inschakelen van de zorgverzekeraar voor hulp voor het vervroegen van de MRI (die ik voor mijn eigen gemoedsrust zou krijgen), ben ik daarna acuut geopereerd.

Na een lang revalidatie- en reïntegratietraject ben ik zo goed als volledig hersteld.

In juli 2020 heb ik echter weer een hersenbloeding gekregen. Er zijn 3 carvenomen in de hersenen gevonden, waarvan er 1 was gaan lekken.

2 Afwijkingen in de hersenen die volledig losstaan van elkaar. Vette pech dus.

 

  1. Hoe was je revalidatie geweest?

Na mijn hersenoperatie heb ik 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en mocht ik naar huis. Daarna begon de revalidatie: de medisch psycholoog, fysiotherapie en ergotherapie.

Tijdens mijn re-integratie heb ik hulp gehad van een re-integratie coach. Daar heb ik veel hulp van gehad om mijn werkzaamheden weer op te pakken en de balans tussen werk en privé mee in de gaten te houden. Ook van mijn gezin, familie en vrienden heb ik veel hulp gehad.

Na mijn hersenbloeding in juli 2020 is de benodigde hulp en ondersteuning later op gang gekomen. Dit had mede te maken met de geldende Corona- maatregelen en

vakantieperiode. Fysiotherapie, ergotherapie en de medisch psycholoog werden, op eigen verzoek,  weer opgestart.

 

4 . Hoe ga jij hiermee om?

Ik vind het nog steeds erg lastig om met de angsten en onzekerheden die het met zich meegebracht heeft, om te gaan. Ik heb gemerkt en geleerd dat ik het niet alleen kan en dat het niet erg is om om hulp te vragen. Het acceptatieproces en het verwerkingsproces kosten mij veel moeite, dus ik ben altijd blij als ik weer naar de (medisch) psycholoog kan. Een positieve houding en mindset is essentieel in het proces. Maar ook ik heb mijn goede en slechte dagen. Het is hierbij belangrijk om jezelf niet uit het oog te verliezen en te

luisteren naar je lichaam. Nog steeds ben ik dagelijks op zoek naar balans in energie en activiteiten.

 

  1. Hoe gaan jij, je partner en gezin hiermee om?

Mijn man en kinderen hebben zich aan moeten passen aan de veranderde situatie. Mijn dochter heeft na mijn hersenoperatie EMDR gehad om met de situatie om te leren gaan. Ook mijn jongste zoontje heeft na mijn herenbloeding een terugval gekregen, waarvoor hij psychische hulp krijgt. Het heeft een enorme impact op mijn gezin gehad (en nog steeds). Door er samen veel over te praten, kun je dingen verhelderen en begrijpelijk maken.

Tot op heden mist mijn man de zorg en begeleiding die er aan de partner aangeboden is/ wordt. Maar om heel eerlijk te zijn, is hij daar ook niet actief naar op zoek gegaan.

 

  1. Waar heb jij de meeste moeite mee?

Zoals ik eerder al heb verteld, heb ik nog veel moeite met het omgaan met mijn angsten en onzekerheden. Het acceptatie- en verwerkingsproces spelen daarin een grote rol.

Fysiek heb ik er niets aan overgehouden. Op cognitief gebied zijn er ook weinig

veranderingen merkbaar. Ik ben wel sneller overprikkeld, vermoeid en heb dagelijks nog veel hoofdpijn. Ondanks dat alles, mag ik nog blij zijn hoe ik eruit ben gekomen.

De restverschijnselen die ik nog ondervind zijn dingen waar nog mee te leven is en door het vinden van de juiste balans in de dagelijkse activiteiten is daar beter mee om te gaan. Op slechte dagen trek ik mijzelf meer terug en moet ik ervoor zorgen dat mijn batterijtje weer opgeladen kan worden. Op goede dagen moet ik ervoor zorgen dat ik niet over mijn grenzen heen ga. En dat valt niet altijd mee met een druk gezin en een drukke baan!

 

  1. Inmiddels ben je werkzaam in de N.A.H. observatieklas in Tilburg, waar

jullie hulp en ondersteuning bieden aan jongeren met hersenletsel.

Wil je hier iets meer over vertellen?

Ja, natuurlijk wil ik hier iets meer over vertellen!

Allereerst zal ik wat meer informatie geven over wat de N.A.H. observatieklas is.

In de NAH Observatieklas werken wij samen met diverse disciplines (fysiotherapie, ergotherapie, psychologie, revalidatiearts, logopedie en maatschappelijk werk) samen. In overleg met de huidige school, leerling en ouders bekijken we welke combinatie van onderwijs en zorg het beste past. De NAH Observatieklas kan een oplossing zijn voor jongeren van 12 t/m 18 jaar. Het onderwijs kan bij ons op maximaal VMBO TL niveau worden gevolgd. In principe zit een leerling maximaal een jaar in deze klas.

De leerlingen die wij begeleiden hebben een vorm van traumatisch of niet- traumatisch hersenletsel opgelopen. Zij ondervinden problemen die voor de omgeving niet altijd duidelijk of goed uit te leggen zijn. Op school kan iets ineens niet meer lukken. Dat kan met het leren te maken hebben, maar ook op emotioneel vlak liggen. Dat is frustrerend voor hen (en hun ouders).

De mogelijke gevolgen die onze leerlingen ondervinden zijn:

  • Cognitieve veranderingen, zoals aandacht- en geheugenstoornissen, vertraagd werk- en denktempo, niet goed meer kunnen plannen en organiseren, waarneemstoornissen;
  • Emotionele veranderingen zoals angst, depressiviteit, prikkelbaar, verwerkingsproblemen;
  • Gedragsveranderingen zoals verminderde sociale vaardigheden, geen initiatief nemen;
  • Minder goed om kunnen gaan met druk;
  • Lichamelijke beperkingen zoals vermoeidheid, pijnklachten aan het houdings- en bewegingsapparaat, loop- en balansstoornissen, verminderde arm- handfunctie, problemen met de dagelijkse handelingen.

In de Observatieklas kijken gespecialiseerde docenten en assistenten samen met de leerling naar de problemen en mogelijkheden. De lessen gaan vooral over het leren zelf: de houding en de verschillende leerstrategieën. Dat oefenen we met het eigen lesmateriaal van de leerling en met speciaal ontwikkeld materiaal van Onderwijscentrum Leijpark. Er is ook ruimte voor revalidatie en begeleiding. Onderwijs en zorg kunnen zo worden gecombineerd.

Het programma van de Observatieklas heeft een vaste indeling om houvast en structuur te bieden. Wat we binnen de vastgestelde blokken doen is op maat en niveau van de individuele leerling. Uitgangspunt van het rooster is afwisseling van in- en ontspanning.

Het doel van de NAH Observatieklas is het op basis van observatie, diagnostiek, begeleiding en behandeling een advies opstellen over onderwijsbelasting en onderwijsmogelijkheden. Samen met de leerling en de ouders bespreken we welk vervolg haalbaar en wenselijk is.

De mogelijkheden zijn bijvoorbeeld:

  • Terug naar de school van herkomst met of zonder ambulante begeleiding;
  • Terug naar een andere reguliere school met of zonder ambulante begeleiding;
  • Instromen in speciaal onderwijs;
  • Doorstromen naar beroepsonderwijs;
  • Uitstromen naar een vorm van dagbesteding of arbeid.

9 . Heb je enkele voorbeelden, welke problemen jij tegenkomt bij de

jongeren?

In het kader van de AVG kan (en mag)  ik geen concrete voorbeelden geven. Om de

privacy van onze leerlingen (en hun ouders) te beschermen, zal ik daarom wat algemene voorbeelden geven.

Er komen jongeren binnen die na een ernstig verkeersongeval hun schoolcarrière niet

verder kunnen hervatten op hun oude school door de beperkingen die zij bijvoorbeeld

ondervinden wat betreft hun geheugen en problemen met plannen en organiseren van hun schoolwerk. In samenwerking met de ergotherapeut helpen en begeleiden wij dan deze leerling om hun geheugen te trainen met behulp van bijvoorbeeld brain games en hun schoolwerk samen te plannen in een daarvoor bestemde speciale agenda. Ook maken wij daarbij veel gebruik van op maat gemaakte individuele stappenplannen (voor bijvoorbeeld de taakaanpak van een activiteit, het leren van toetsen, etc.). Iedere leerling werkt op zijn eigen niveau, op zijn eigen tempo en naar individuele mogelijkheden. De nadruk ligt voornamelijk op het vergroten van de belasting/ belastbaarheid en de executieve functies. Ook wanneer de jongere fysieke of motorische schade heeft opgelopen, gaan wij op zoek naar mogelijkheden  hoe de jongere daar in de dagelijkse praktijk mee om kan leren gaan en zoeken wij naar hulpmiddelen waar deze jongere baat bij heeft. Kan de leerling

bijvoorbeeld beter leren uit een boek of is structurele inzet van de computer gewenst? Op de computer kan namelijk de tekst uitvergroot en/ of voorgelezen worden door middel van

auditieve ondersteuning. Goede observatie van de leerstijl, mogelijkheden en onmogelijkheden spelen hierin een grote rol. Ook kan het zijn dat de leerling fysiek geen pengreep meer kan hanteren.

Gedurende een schooldag of schoolweek, heeft de leerling “les” in de NAH

Observatieklas in combinatie met therapie/ therapieën op het naastgelegen

revalidatiecentrum. De aangeboden therapieën (fysiotherapie, ergotherapie, logopedie en psychologische hulp), worden doorgezet in de NAH Observatieklas. Er vindt structureel overleg plaats met de revalidatiearts, therapeuten en met ouders.

De afgelopen jaren heb ik gezien dat leerlingen hun VMBO diploma hebben kunnen halen en/ of goed op weg zijn om dat te behalen of zijn geslaagd voor hun certificaat wat nodig was om aan het werk te kunnen gaan binnen het vakgebied wat bij hen past.

Afgelopen schooljaar heb ik ook veel acceptatie- en verwerkingsproblematiek gezien bij de jongeren. Natuurlijk wordt er ook veel gesproken over wat hen is overkomen en welke gevolgen dat voor ze heeft. Door mijn eigen ervaringen met hen te delen, is mijn verhaal over het algemeen erg herkenbaar voor hen. Zij geven dan ook aan: “Maar jij begrijpt mij! Jij weet wat ik doormaak.”

Niet alle jongeren voelen zich prettig en/ of veilig genoeg om met elkaar te praten over hun eigen ervaringen en angsten en onzekerheden die het bij ze oproept. Voor mij is het prettig om door mijn eigen ervaringen, kennis en expertise, een rol te kunnen spelen in hun revalidatieproces en hen te kunnen helpen en begeleiden om hun nieuwe “ik” te ontdekken. “Acceptatie” is voor mij meer een manier om te leren omgaan met het opgelopen

hersenletsel en de daarbij opgelopen restverschijnselen. Er zijn goede en slechte dagen (en die zullen blijven), ongeacht de leeftijd. Maar ondanks wat ons is overkomen, moeten we leren om de mogelijkheden voor nu op dit moment en naar de toekomst toe, te zien. Dat valt niet altijd mee, zeker ook niet voor deze jongeren die hun studie nog af moeten ronden en die hun plaats in de maatschappij nog moeten gaan vinden. Ook voor hen geldt: we kunnen het niet alleen en het is niet erg om om hulp daarbij te vragen! Ik vind het ontzettend fijn en heel bijzonder om hier mijn steentje aan bij te dragen!

 

10  . Waar kunnen de mensen jou vinden?

Mensen kunnen mij vinden op de website: www.lotgenotencentrum.nl

Klik op OP ZOEK DEELNEMERS en klik op mijn naam Diana van den Bosch. Neem gerust contact met mij op.

 

Tot slot; Wil ik je hartelijk danken voor dit gesprek.

Dankjewel Diana.

 

 

Alles wat hier verteld is, staat ook op de website www.luisternaarnah.nl

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *