Linda Struijlaard zondag 30 mei 2021

  1. Wie is Linda Struijlaard?

Ik ben Linda Struijlaard, ben 43 jaar en moeder van 2 zoons. De oudste is 14 jaar en de jongste is 9. Ik ben reisadviseuse en schrijf een boek met als titel “De dag dat de wereld op z’n kop stond, een rollercoaster”.

 

  1. Wat is jou / jullie overkomen?

De vader van mijn kinderen heeft 10 jaar geleden als gevolg van een aorta-operatie een herseninfarct gehad, hij was toen 33 jaar. Ons zoontje was toen 4 jaar en in het ziekenhuis bleek ik zwanger te zijn van ons 2de kindje. Daarna is er veel gebeurd in ons leven waarin zijn niet-aangeboren-hersenletsel een grote impact had op ons hele gezin.

 

  1. Heeft hij hulp en of revalidatie gehad.

Hij heeft 2 weken in het ziekenhuis gelegen en moest daarna nog 2 weken intern in de revalidatiekliniek verblijven. Daarna nog poliklinisch gerevalideerd, eerst bij de revalidatiekliniek en vervolgens nog anderhalf jaar bij de fysiotherapeut.
Toen hij daar klaar was dacht hij het leven wel weer op te kunnen pakken.
5 jaar later bleek dat het herseninfarct nog steeds voor veel problemen zorgen in het gezin en op het werk. Hij heeft toen contact opgenomen met Siza in Tilburg.
Zij hebben een samenwerkingsverband met Hersenz. Na een intensief programma van ruim 2 jaar heeft hij zo goed als het kan zijn leven weer opgepakt, maar krijgt nog steeds hulp van Siza.

4 . Zelfde vraag voor jou, heb jij hulp ontvangen van een of andere instantie?
In de revalidatiekliniek stond er voor ons beiden wel een gesprek ingepland met een psycholoog en maatschappelijke werker. Ik heb dat toen afgeslagen omdat ik daar op dat moment geen behoefte aan had. Wij hadden de pech dat de revalidatie voornamelijk gericht was op de hartoperatie die hij heeft moeten ondergaan. Ik was al lang blij dat hij die operatie had overleefd en wij wisten niet wat het herseninfarct later voor impact zou hebben.

6 jaar later was het tijd voor mij om alles wat er gebeurd was te verwerken en heb ik zelf hulp gezocht bij een gespecialiseerde psycholoog voor patiënten met een niet-aangeboren-hersenletsel en hun naasten.

 

  1. Hoe ga jij hiermee om, je had toen 2 kleine kinderen en een jongeman met NAH.

Hoe gaat jouw partner en gezin hiermee om?

Je stapt in een rollercoaster en houdt de boel draaiende. De zorg voor mijn man, een zoontje van 4 en ik was net zwanger dus het eerste jaar stond in het teken van de revalidatie en de zwangerschap. Daarna groei je erin mee, maar waren we elkaar onderweg kwijt geraak. Als gevolg daarvan veranderde de relatie in vriendschap met als triest resultaat een scheiding tot gevolg.

 

  1. Waar heb of had je de meeste moeite mee? Waar liep je tegen aan?

Dat zodra je klaar bent met revalideren dat dan de hulp eigenlijk vaak ook ophoudt. Het is de bedoeling dat je dan je nieuwe leven weer oppakt. Maar dan begint het pas voor zowel degene die het overkomen is, als voor het gezin. En dan loop je soms aan tegen onbegrip, problemen in het gezin of werk.

 

  1. Zijn er positieve kanten die in jouw/jullie leven met NAH heeft plaats gevonden?

Hoe is het nu met jullie?

Onze relatie is veranderd van een partnerrelatie in een hele goede vriendschap. Dat gebeurt bij heel veel relaties die stranden als gevolg van een NAH. Op de momenten dat de jongens bij hem zijn kan hij op die dagen, ondanks zijn enorme vermoeidheid, de jongens de aandacht geven die hij wil.

 

  1. Jij hebt er een boek overgeschreven. Een AUTObiografie. Wat wil je bereiken met jouw boek.

Wat kunnen we zoal van je boek verwachten.
Het is een autobiografisch boek, dus ons verhaal en hoe wij het beleefd hebben. Niet alles wat in het boek voorkomt zal bij een ander ook gebeurd zijn. Maar er zal veel herkenbaar zijn. Het is een boek over onmacht en onbegrip waarin zal blijken dat er na het krijgen van een hersenletsel niet altijd de juiste hulp wordt aangeboden, terwijl er zoveel meer mogelijk is.
Ik hoop dat hiermee duidelijk wordt dat deze hulp hard nodig is en dat iedereen die hulp verdiend.

ANTWOORD………………

9 .  Wat heb jij over jezelf geleerd? Wat vind jij wat was jouw belangrijkste les hierin?

Ik ben een doorzetter maar ging maar door en door. Ik had eerder aan de rem moeten trekken. Maar heb me vanaf het begin verbaasd dat er zo weinig gespecialiseerde hulp wordt aangeboden, dus daar wil ik iets aan doen.

 

10  .Tot slot,

Wat wil jij nog aan de luisteraars laten weten?

Ik hoop met dit boek mijn steentje bij te kunnen dragen om de gevolgen van een NAH bekender te maken. Om zo meer begrip te krijgen voor de situatie van de NAH-patiënt maar ook de naasten daarvan. Zodat zij zelf niet meer naar hulp hoeven te zoeken maar dat wordt aangeboden ook in de jaren nadat het gebeurd is.

Hersenletsel krijg je niet alleen!

 

 

Dankjewel  Linda voor jouw ervaringen en jouw antwoorden.

Groetjes van Lieky

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *