Column Lieky – Diagnose Dement – Zondag 17 januari 2021

Mijn vader is dement.

Enkele dingen begrijp ik heel goed hoe dat bij hem zo voelt. De verwarring en angst het niet begrijpen wat er allemaal om hem heen gebeurt. Het vergeten en niet goed weten. De onzekerheid en onwetendheid hoe nu verder heeft hij ook. Ik herken heel goed. Ik heb namelijk in 2012 een herseninfarct gehad. Toen had ik ook deze gevoelens.Dit

 

Dit gedicht heb ik voor en over mijn vader geschreven.

 

Mijn vader was 98 jaren. Hij wilde zo graag de 100 wel halen.

Het is niet leuk, zegt hij tegen mij. Ik ben zo alleen. Wat is er toch met mij?

Dan kijkt hij om zich heen verward, eenzaam en alleen.

Hij denkt niet meer na over zijn verleden leven.

 

Hoe hij heeft geleefd bestaat voor hem niet meer,

De toekomst ook al niet meer.

Hij begrijpt zichzelf en zijn eigen leven niet.

 

Morgens staat hij op, maar weet niet meer waarom.

Soms zit hij stilletjes op de bank, uren lang naar buiten te staren of zomaar in het niets te dromen.

 

Hij vergeet ook weer dat ik voor hem gekomen ben.

Ik vraag mij af, doet hem dat wel iets dat ik speciaal voor hem ben gekomen.

 

In de enkele uren dat ik bij hem ben, verteld hij mij hetzelfde verhaal, wel 5 keer.

Dan doe ik alsof ik het hoor voor de eerste keer.

 

Soms klopt niets meer van zijn verhaal,

ook dat weet hij dan niet meer.

 

Als hij beseft dat hij dingen vergeet en niet begrijpt waarom hij dit moet beleven,

zie ik de twijfels, angst en verdriet in zijn ogen en zijn oude smalle handen beven.

 

Voor hem is iedere dag een gevecht.

 

Een strijd om erbij te zijn en te blijven.

 

Vooral de vrijheid wil hij behouden.

Dat hoorde toch bij hem, hij heeft er zoveel van gehouden.

 

Hij wil niet dat dit gebeurt, zijn leven is nog maar een sleur.

De deur van het leven is voor hem op een kier gegaan.

Bang om te leven en bang om dood te gaan.

 

Ik leg een arm om hem heen,

dan voelt hij zich even niet zo alleen.

 

Het is stil om hem heen.

Hij weet niet meer waarvoor en waarheen.

Ik zie wel hij is bij mij, maar hij is ook ver heen.

 

Hij kent MIJ niet meer,

en Hij is MIJN vader niet meer.

 

Maar iemand die verwart is en ook alleen.

 

Hij vergeet telkens weer, dat wij zijn kinderen voor hem zorgen.

Ik moet nu weer gaan Pa.

Tot morgen, er is altijd iemand die u komt verzorgen.

 

Blijft over, 98 jaren,

eenzaam en alleen in zijn laatste dagen op naar de 100 jaren.

 

Voor hem is zijn oordeel al geveld.

Meneer van der Velden u bent DEMENT !!

 

Pa, is niet meer. Hij is 99 jaar geworden.

 

Geschreven door zijn jongste dochter, Lieky Van der Velden

What do you want to do ?

New mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *