Annelies van Olst – Alles lijkt zo zinloos

Audio staat onder tekst

Alles lijkt zo uitzichtloos. Zo verdomd moeilijk om door te gaan. De persoon die ik was, is volledig weg. Hoe kan ik ooit nog terug mezelf worden? Dat kan toch niet?

Ik kan niet terug gek doen tegen de kindjes, tegen vrienden en familie, tegen mijn liefje… Zo zonder dat ik mijn handen kan gebruiken, zonder mijn benen of zittend in een stoel en liggend in mijn bed. Dat kan toch niet? Alles is zo uitzichtloos. Ik kan toch niet ineens een ander mens proberen te worden? Hoe moet dat dan? Ik kan kiezen wie ik word zeggen ze dan. Want ik ben ik en ik blijf ik. Maar wat als mijn echte karakter niet meer bij mijn nieuwe uiterlijk past? Hoe moet dat dan? Ik was ijdel. Ik deed ALLES om er goed uit te zien. Nu kan ik dat niet meer zelf. Ik kan me niet schminken, naar de zonnebank, mijn haar sluik maken,… Ik kan zelfs niet meer diëten als ik wil, want ” dat is niet gezond” en ik kies niet meer zelf wat ik wil/kan eten dus… Ik was een hopeloze romanticus. Ik was verliefd op verliefd worden… En nu ben ik alleen. Vanaf mijn 14e nooit vrijgezel geweest tot vlak voor mijn ongeluk. Voor mijn ongeval was ik net vrijgezel geworden? Waarom? Waarom net nu? Ik ben alleen. Ik heb wel gezelschap, maar ik ben alleen. Ik eet alleen, ik slaap alleen, soms praat ik zelfs alleen. Ik kijk alleen naar films en denk alleen. Ik wissel geen gedachten uit met mijn geliefde. Ik denk van alles het mijne.

Alles is zo uitzichtloos. Hoe kan ik nu positief vooruit? Zonder handen om te voelen, te strelen en dingen vast te nemen. Zonder er goed uit te zien, want de tijd van nu heb je dat echt nodig en iedereen die zegt dat dat niet zo is, moet eens diep nadenken. AHA nadenken… dat kan ik nog wel! Maar is dat positief? Ja, want anders schreef ik niet. Ja, want zowel mijn IQ als mijn EQ worden er mee gevormd. Ja, want dat houdt het leven spannend in zekere zin. Maar is het niet beter om bij sommige dingen niet na te denken? Ja. Waarom het leven leiden dat ik leef? Voor de kindjes uiteraard. Maar mag het iets meer zijn? De weinige, kortstondige momenten van geluk zijn niet genoeg. Zeker nu. Als ik alle mensen hun thuis gezellig zie maken voor de feestdagen, word ik verdrietig. Thuis. Waar is mijn thuis? Dat heb ik niet meer en telkens wanneer ik “MIJN adres” moet veranderen, voel ik dat.

Toch probeer ik , niet te ver op voorhand, niet te denken

aan wat nog komen zou,

hoe mooi het had kunnen zijn,…

Ik probeer liever te onthouden, ookal rouw ik, wat prachtig was en fijn.

Ik vraag me niet af waarom het was

dat het noodlot mijn wonde sneed, maar ik onthou liever hoe mooi het leven was.

Voor duizelingwekkend groot verdriet bestaat, spijtig genoeg, geen medicijn.

We weten, maar beseffen niet,

hoe onvoorstelbaar kwetsbaar wij wel zijn. Ook magische woorden zijn er niet. Het lot valt ons diep en zwaar. Niets verzacht mijn groot verdriet. Iedereen steunt me wel, maar toch…

Al is het gemis zo triest en hard, ik probeer te denken aan elke lach.

Want die blijft voor eeuwig in mijn hart. Troosten doet me dat nog niet, maar wie weet ooit… als ik dit maar blijf geloven.

Voor duizelingwekkend groot verdriet bestaat geen pilletje.

Maar de kracht van het geloven bestaat wel en wie weet ben ik naïef, maar ach… en dan?

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *