Gedicht van en door Marly – Vreemdeling zondag 29 november 2020

Audio staat onder tekst

Vreemdeling

 

Wie ben ik toch, waar is mijn eigen ik gebleven

Wie is die vreemdeling in mijn eigen leven

 

Ik ken mezelf helemaal niet

Al geloof ik niet dat iemand anders dat ziet

 

Vrolijk doen, lachen en interesse tonen voor de ander is zo normaal

En dat doe ik zoals altijd allemaal

 

Gewoon al mijn verplichtingen nakomen zoals het moet

Ook dat doe ik alsof het me allemaal niets doet

 

Maar diep van binnen voel ik zoveel pijn

Waarom kan ik niet gewoon mezelf zijn

 

Wie is dat vreemde mens met al dat zelfmedelijden

Hoe moet ik dat mens naar wat geluk begeleiden

 

Ik moet dat mens niet

Al snap ik haar verdriet

 

Maar waarom kan ze zich niet vermannen

En dat verdriet uit haar leven bannen

 

Waarom breekt ze constant in tranen uit

Ziet ze niet dat ze daarmee haar eigen geluk verbruidt

 

Ze wil geen mensen meer onder ogen komen

Ze kan zelfs niet meer dagdromen

 

Het is toch niet te geloven dat ík dat mens vol zelfmedelijden ben

Dat zijn normaal de mensen waar ik hard voor wegren

 

Ik kan op die manier mezelf helemaal niet respecteren

Laat staan dat ik me zo zou accepteren

 

Ik moet hier een weg in zien te vinden

En dan mijn oude ik weer aan mezelf zien te binden

 

Misschien moet ik gaan accepteren dat dat zijn tijd nodig heeft

En dat de oude ik wellicht nooit meer opleeft

 

Het zou mooi zijn als er een sterker persoon door zou opstaan

Maar misschien moet ik daar nu nog niet van uitgaan

 

Ik denk dat ik te veeleisend voor mezelf ben

En dat ik daarom mezelf nu niet eens herken

© Marly van der Wijk

 

What do you want to do ?

New mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *