Column Annelies van Olst – Mijn ziel vertelt mijn lichaam – zondag 22 november 2020

Audio staat onder tekst

Mijn ziel vertelt tegen mijn lichaam

Lieve Annelies,

Ook al ben je weg genomen en zul je nooit terugkomen, ik koester de herinneringen van de mooie en fijne dingen. Zij zullen nooit verloren gaan, maar vormen een verbintenis die voor altijd van “ons” samen is.

Alleen een paar mensen lijken dat te weten en zien dat ik je vreselijk mis. We hebben geen idee wat het plan van morgen is, dus maak je daarover geen zorgen, maar geniet na van wat is geweest en denk aan de mooie dingen eerst. Wanneer jij ging, liet je mij achter met gedachten die niet werden gezegd en waar ik (nu) toch belang aan hecht. Wanneer je gaat, is het meestal voor veel dingen te laat. Je liet me achter met vragen die geen vragen waren, maar meer een teken aan de wand. De herinneringen blijven voor altijd in jouw hart leven, ook in dat van je kinderen en dat duurt, gelukkig, langer dan heel even. Goh, wat mis ik je….

We hebben prachtige herinneringen gemaakt, en dat is nodig om mijn emoties te bedwingen als het even wat minder gaat. Je bent niet meer, maar ook niet minder en eigenlijk ben je altijd en overal. Ik vind je in mijn hoofd en in mijn hart, daardoor weet ik nog precies hoe het ooit was en ben ik nooit verward. Ik ruik je in de geur van jouw parfum en hoor je in de tonen van ons favoriete lied.

Ik voel je in je zachte huid en in de herinneringen die je achterliet.

Je bent niet meer, maar ook niet minder. Je bent juist meer dan je ooit bent geweest en juist als ik dat besef mis ik je het meest.

In gedachten kom je soms zomaar voorbij een blik, een lach, een moment alsof je er gewoon nog bent. Ik ontmoet je dan, gewoon heel kort, en dat voelt zo vertrouwd en fijn, alsof jij en ik nog “wij” zijn.

Ik koester elk moment dat ik met jou had. Toen wij werden geboren, kon ik al je lach horen. Die vergeet ik zeker nooit, die kreeg me keer op keer ontdooid. Als ik mijn ogen sluit, ben je weer even bij mij en deze herinneringen houden je dichtbij.

De dagen dat ik bij je mocht zijn, zijn de mooiste en verdrietigste uit mijn leven. Jou nog een momentje bij mij kunnen houden, daar zou ik alles voor geven. In de eerste plaats voor mijn kinderen intens te kunnen omarmen. Aan die gedachte kan ik mijn hart en mijn ziel altijd verwarmen. Ik voel een steek van verdriet. Ik moet opnieuw leren leven omdat jij me plots verliet. Hoe kon je zo stom zijn? Je doet iedereen zoveel pijn. Zeker je kinderen. Ook zij  moeten leren leven zonder jou, maar hun liefde , zal nooit verminderen. Ik ben hun mama en ze blijven mij trouw. En dat is het mooiste geschenk nu Ik er zo over nadenk.

Nu ik alleen woon en voor hun kan zorgen, kreeg ons lichaam weer nieuw leven ingeblazen.  Het oude lichaam doet er niet meer toe, maar het nieuwe zal ons verbazen. Daar gaan we van uit en dus moet ik afscheid van je nemen. Ik begin een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Maar dankzij jou, heb ik voor de toekomst, een schat aan herinneringen in mijn hart paraat voor als het even wat minder gaat. Beetje bij beetje probeer ik zonder jou verder te leven. Geluk helpt soms, moed altijd. Kom op, we gaan ervoor, dachten we nog een laatste keer in koor.

What do you want to do ?

New mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *