Met Annelies van Olst op reis (door haar gedachten)

Audio staat onder tekst

Een reis door mijn gedachten.

Ik neem je mee. Ik neem je mee op reis. (even Gers pardoel citeren ) We vertrekken vanuit “mijn hart”. Eindbestemming: “het gezonde verstand”. Enkele rit of retour. Dat weet ik nog niet. In “mijn hart” stappen veel reizigers op. Mijn kindjes, mijn familie, mijn vrienden kennissen en ik. We hebben grote koffers bij. Ik zie vanalles verschijnen bij de bagagecontrole. Schuldgevoel, verlangen, onvoorwaardelijke liefde, boosheid, vreugde, ongeduld,…. maar nergens piept het. Het zijn dus geen verboden middelen. In “Het hart” wordt veel toegelaten, want wat het hart voelt is nooit verboden.

Soms wordt er wel eens een koffer meegesmokkeld, maar wat er in “mijn hart” gebeurd, komt niemand te weten. Alles mag en kan daar nog, maar tijdens je reis moet je veel overboord gooien, want in “het gezonde verstand “, mag je enkel met handbagage aankomen. Wat ik dikwijls overboord moet gooien is verlangen. Iets willen, maar niet kunnen. Soms wil ik iets, maar dat verlangen moet ik, na een moeilijk afscheid, overboord gooien omdat het dingen zijn die niet worden toegelaten in “het gezonde verstand “. Zoals: bv. mijn verlangen naar hoe het was, een terugrit naar “mijn verleden “, maar dat station is opgeblazen.

Dat bestaat helaas niet meer. “Mijn gezonde verstand”, weet dat er geen ritten meer zijn naar “mijn verleden”, maar “mijn hart” blijft het proberen, tevergeefs. Dat moet eens gereset worden. Schuldgevoel doet ook mee. Dat moet ook overboord gegooid worden, maar…. dat is een zware last, die ik bijna niet alleen kan dragen. Het moet overboord, want het staat in de weg van mijn geluk. Ik vind dat ik dat niet verdien, omdat ik iedereen zijn leven zo negatief veranderd heb, maar “mijn gezond verstand ” wil er niets van weten, van dat schuldgevoel. Weggooien dus of ik kom nooit aan bij “het gezonde verstand”. Dat station zegt dat ik ook gelukkig mag zijn, en dat een gelukkige vrouw/mama meer waard is voor iedereen.

Mijn kindjes bepalen de snelheid van de treinreis naar “het gezonde verstand”. Zij trekken dikwijls aan de noodrem. Kindjes toch… Ze spelen zo graag. Als de trein dan tot stilstand komt, is het vooral schuldgevoel dat overboord moet worden gegooid, want dat weegt te zwaar door. Als dat allemaal overboord is, is de noodrem niet meer nodig en rijden we een stuk sneller op het eindstation af. Mijn vrienden en kennissen hebben koffers vol met verlangens bij. Omdat er alleen handbagage is toegestaan in “het gezonde verstand “, moeten zij ook van veel bagage af. Verlangens zoals het verlangen naar liefde, seks en rock en roll, verlangen naar zelfstandigheid, verlangen naar mobiliteit, verlangen naar schoonheid, verlangen naar plezier… Kortom, verlangen naar hoe het ooit was.

Niet alles moet overboord gegooid worden, maar door dingen wat anders in te pakken lukt het ook wel. Die verlangens kunnen wel blijven bestaan, maar je moet het onmogelijke achter je laten. Je kunt die verlangens wel behouden, maar ze anders bekijken en aanpassen, inpakken. Maar dat is een leerproces en van proberen kan je leren, waar een wil is, is een weg en al doende leert men, toch? Dat maakt de reis trouwens ook wat spannender. Spanning. Mooi woord. Dat heb ik echt nog nodig in mijn leven. De aard van ” het beestje” kan je niet veranderen. Ik ga alle uitdagingen die ik onderweg tegenkom dus aan. Soms met zenuwen, maar ach, dat is gezond. Stress is echter een boosdoener. Over “boos” gesproken. Oh, wat vloek ik vaak. Zo kan ik mijn boosheid wat onder controle houden, want ik moet soms is even goed vloeken en dan ben ik weer rustig. Voor mij een prima uiting van boosheid. Wel natuurlijk niet wanneer mijn kinderen het horen. Soms binnenmonds, soms luidop. Maar bij deze boze gevoelens sta ik nooit te lang stil. Waarom niet? Daar komt zelden iets positiefs uit voort… “Godverdomme, waarom ik? Waarom ook mijn handen? Godverdomme, nu nemen ze mij, mijn zelfbeeld ook nog af!! Godverdomme, godverdomme, shit, cut en klote! ”

Zo, dat hebben we ook gehad. Op naar het volgende. Vreugde bijvoorbeeld. Natuurlijk ervaar ik dit ook nog. Dat is niet zwaar.

Eerder licht. Dat kan perfect mee in de handbagage. Zo heb ik dat altijd bij. Vreugde wanneer ik iets, of iemand, heel mooi zie/hoor/ruik/proef… Een mooi stukje natuur, zijn ogen, mijn lievelingsliedje, zijn stem, mijn lievelingsparfum, zijn feromonen, een lekkere wijn,… Nu ik niet meer goed kan voelen, staan mijn andere zintuigen op zeer scherp. Dat is een hele fijne ervaring. Verbluffend zelfs. Geleidelijk aan, kom ik aan bij “het gezonde verstand ” en dit station verwelkomd mij met de slogan: “DOE ZO VERDER”. Fijn, dat is dan al positief. Ik kijk achter de balie en ik zie ook retourtickets. Mooi, dan kan ik altijd terug om herinneringen op te halen of om de kinderen te laten leren uit mijn fouten.

Toch vind ik: fouten die je gemaakt hebt, omdat je je hart hebt gevolgd, zijn geen fouten. Leerprocessen vind ik een mooier woord. Ook zal ik wel eens terug gaan om te beseffen van waar ik kom. Dat zijn retourtickets waar “het gezonde verstand ” ook niet moeilijk over doet. Zo zie je maar. Het leven is niet het één of het ander. Het is een wisselwerking tussen “het hart” en “het gezonde verstand”. Een gezonde balans vinden ,is de uitdaging, maar daar zeg ik geen ‘nee’ tegen.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *