Carsten Hemzõ – Lief Lijf – bericht van Zondag 12 juli 2020

(audio staat onder tekst)

Lief Lijf, ik hoor je

Lief Lijf van mij. Ooit voelde wij elkaar zo feilloos aan. Alles ging moeiteloos. We klommen in bomen, sprongen van daken af, rende zo hard als we maar konden, haalde de meest extreme capriolen uit op ons skateboard, wij vielen vaak hard, we vermande ons en stonden weer op om ons volgende avontuur aan te gaan. Jij een ik ademde synchroon, onze hartslag liep gelijk, ons bloed liep vol met adrenaline en wij waanden ons in een euforisch wereld van spel en plezier.

Ik hoorde jou en jij hoorde mij. Ik wist haarfijn wat jij mij kon geven en waar jij toe in staat was. Ik heb veel van je gevraagd, maar jij wou mij alles geven. Want jij genoot er net zoveel van als ik.

Van onze successen. Van het overwinnen van onze angsten. Van het verleggen van onze grenzen. Van de pijn als we weer een klapper maakten. Van iedere keer dat wij die harde val wisten te vermijden of op te vangen. Van iedere keer dat we weer een nieuwe trick hadden geleerd. Van alles wat we samen wouden ontdekken.

Jij voelde mij feilloos aan en ik jou. Jij reageerde al voordat ik mij er zelf bewust van was. Ik beschermde jou, wanneer het te gevaarlijk was of teveel van je gevraagd. En nooit was iets te gek voor jou. Wij bleven elkaar trouw.

En toen werd die band wreed verscheurd. Een klap waar wij beide nooit de kans kregen om op te reageren. Wij konden ons niet erop voorbereiden. Wij schrokken allebei zo hard, maar afzonderlijk van elkaar. Jij sloeg vast en bent blijven hangen in een vecht of vlucht stand. Jij koos voor vechten….. Altijd. In een constante staat van paraatheid heb jij jezelf op slot gezet en de sleutel weggegooid. Alles om erger te voorkomen.

Ik schoot ook in een vecht of vlucht stand, maar koos ongewild voor het vluchten. De schrik was te groot, het verdriet te intens. Ik was radeloos, want ik voelde jou niet meer zoals ik gewend was. Wij waren niet meer samen. Zouden wij elkaar ooit weer vinden? Voelen? Horen?

13 jaar liepen wij niet meer samen. Konden elkaar niet meer geven wat we nodig hadden. Ik vroeg teveel van je door door te blijven gaan, in de hoop dat we ooit weer beter zouden worden. Jij vertelde mij dat het niet meer ging, maar ik luisterde niet.

Maar mijn onderbewustzijn hoorde jou wel. Hij hoorde hoe zwaar jij het had en dat je vaak niet meer kon geven wat ik van je vroeg. Mijn onderbewustzijn hoorde jou mij waarschuwen voor gevaar. Voor de risico’s die het einde zou kunnen betekenen. En jij luisterde gelukkig wel naar hem en maakte de verstandige keuze, waar ik eigenlijk een andere behoefte had.

Gelukkig werd de stem van mijn onderbewustzijn luider en begon ik hem ook te horen. Hij spraak niet aleen tegen jou, mijn lief lijf, maar ook tegen mij. Hij wou ons verbinden.

En toen ging ik je horen. Ik hoorde hoezeer jij je best aan het doen was weer bij mij te komen en hoe graag je het lichter wou maken voor ons. Mijn ziel begon eindelijk te luisteren en fluisterde in mijn hart wat ik moest doen. Mijn hart reageerde met het uiten van zijn verlangen. Het verlangen weer te willen leven. De behoefte om niet meer in verdriet te blijven hangen en weer te genieten van het leven. De wens om jou gevecht te laten stoppen en om de kille angst in mij van mij af te gooien. De wens dat jij en ik weer in één lijn zouden lopen.

En toen begon ik jou te horen en begon onze reis naar herstel. Wij wisten beide dat jij nooit meer zou herstellen, maar we wisten wel dat als wij samen mij weer op de been konden krijgen, het allemaal wat makkelijker te verdragen zou zijn. Zowel voor jou als voor mij.

Dus toen begon ik, samen met jou, aan verandering. Een nieuwe woning, benedenvloers zodat jij niet meer de trap op hoefde. Een scootmobiel om jou de kans te geven de spaarzame energie goed te verdelen. Voor mij een vangnet van vrienden en kennissen zodat ik mij eindelijk niet meer alleen zou voelen, nooit meer eenzaam, een gevoel van veiligheid en geborgenheid.

Wij begonnen te herstellen. We gingen beter luisteren naar elkaar. Ik ging jou horen en jij ging mij weer voelen. En dat maakt ons gelukkig.

Ik vind het zo jammer dat jij het zo te verduren krijgt. Maar ik ben jou ook dankbaar dat je mij hebt geleerd hoe wij samen het verlies kunnen opvangen. We raken steeds meer kwijt van jou, maar ik zorg ervoor dat we op de been blijven. Een paar maanden geleden vertelde je mij al dat het flink mis aan het gaan is. Jij bent de grip kwijt aan het raken en hebt moeite om de rechterkant overeind te houden, hem te voelen, te sturen. Het kost steeds meer energie die jij gewoon niet meer hebt. Je hebt het zwaar en daardoor krijg ik het ook steeds zwaarder.

Het doet mij zoveel verdriet. Maar in plaats van het verdriet te laten overheersen en vluchten, ben ik je gaan horen en weet wat jij nu van mij vraagt. Want je zei het een paar maanden geleden al. Het is tijd voor een rolstoel. Het is tijd voor verlichting want dat verdien jij. Jij verdient rust want dat is alles wat je van mij vraagt.

En lief lijf, ik hoor je

Terwijl ik dit verhaal uit mijn hart liet stromen, kwamen de tranen met bakken over mijn wangen stromen

Het moest gewoon even gebeuren. Het is voor mij een bevestiging voor waar ik aan gewerkt heb en dat is dat mijn lijf en ik weer elkaar horen en handelen naar ons kunnen en mogelijkheden. Maar ook de kwetsbaarheden.

Toen ik te weten kreeg dat het waarschijnlijk nog geen jaar zou duren eer ik in een rolstoel zou komen, had ik de hoop dat het nog lang zou mogen duren. Maar het moment kwam sneller dan ik had verwacht. Ja, ik zou koppig kunnen zijn zoals ik 13 jaar lang ben geweest, maar dat koppig zijn bracht mij niks anders dan ellende en verdriet. Dus ik begon te luisteren.

Gisteren zat ik mijzelf in te beelden hoe mijn lichaam en mijn geest zich zouden voelen als ik op dat moment met Charlie naar buiten zou gaan voor een wandeling en ik in een rolstoel kon gaan zitten. Wat mij overkwam was een gevoel van verlichting. Een zucht, opluchting, bevrijd. Ik begon steed meer op te kijken tegen wandelen, want het begon steeds meer pijn te doen in mijn benen. Mijn rechterbeen wordt steeds zwakker en nu wordt links ook aangedaan. Dat gevoel van er tegenop kijken werd overheerst door liefde voor Charlie, want hij verdient die wandelingen gewoon. Maar ik verdien het ook dat het niet zo zwaar hoeft te zijn.

En toen kon ik eindelijk de knoop doorhakken. Morgen heb ik een gesprek met mijn WMO begeleider om de aanvraag te starten.

Ben benieuwd hoe lang zoiets gaat duren, want ik verheug mij er wel enorm op

Wat een reis is dit geweest zeg. En er is nog zoveel meer te ontdekken

Ik voel mij vrij

What do you want to do ?

New mail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *