Huub van Lankvelt

 

Mijn naam is Huub van Lankvelt

Enige info over mezelf:

  • Ik ben (inmiddels) 67 jaar.
  • Ik was vader van 3 kinderen en nu nog van 2. Mijn oudste dochter is vorig jaar overleden aan de gevolgen van een NAH (hersenbloeding). Ze was toen 32 jaar.

Zij werd geboren met een bloedvatafwijking in de hersenen, een zgn. AVM. Een aangeboren bloedafwijking dus.

Zij functioneerde prima, was een fantastische bijzondere meid. Onvoorstelbaar. In haar leven is wel een groot medisch dossier opgebouwd.

En vanaf 2017 kreeg ze te maken met een burn-out, een depressie en vervolgens 2 hersenbloedingen. Maw, zo werd de aangeboren hersenaandoening (AH) teven een niet-aangeboren hersenaandoening (NAH).

  • Ik heb diverse studies gevolgd en functies. Afgestudeerd als analytisch chemicus en in de loop der jaren de move gemaakt van researchmedewerker naar Technisch Product Manager in de ICT.
  • Daarnaast een grote affiniteit met het medisch wereldje en de medische wetenschap opgebouwd (brede basiskennis). Mede ten gevolge van het ziektebeeld van mijn dochter. In dit kader ook ervaring opgedaan met de sociale en psychische gevolgen van haar AH en NAH. Overigens niet alleen bij haar maar ook bij haar lotgenoten.
  • Het verleden van en met mijn dochter geeft me een grote drive (en ervaringsdeskundigheid) om mensen in vergelijkbare situaties te ondersteunen, daar waar nodig en gewenst.

Groet, Huub

Lieky in gesprek met Eveline Hund Zondag 19 december 2021

Klik hier voor de directe link naar de Bolderik

Klik hier voor de directe link naar Braingym

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Info Loket

Hallo Eveline Hund uit Houten.

hallo Lieky

  1. Mijn eerste vraag aan jouw is, wie is Eveline Hund?

ANTWOORD Ik ben 43 jaar, ik woon met mijn man en 2 kinderen van 6 en 9 jaar in Houten. Ik ben geboren in een dorpje in de Betuwe (Buren). Als kind was ik heel verlegen. Ik hield heel veel van dieren en tekenen. Ik presteerde heel goed op school dus was het logisch dat ik ging studeren. In het gezin waarin ik opgroeide was ik de enige die introvert was, mijn ouders en grote broer zijn echte doeners. Ik was op jonge leeftijd al een denkertje. Ik werd later ook een studiebol. Ik studeerde Biologie, en ook heb ik de opleiding psychosynthese gedaan. Ik was vooral nieuwsgierig naar hoe werkt het leven?, hoe werkt een lichaam? en waarom ben jij jij en ik ik? Ik wilde alles weten. Uiteindelijk ben ik docente Biologie op een Middelbare school geworden en voelde mij voor de klas heel erg thuis. Het werken met pubers deed me goed, ik begreep al hun ongemotiveerdheid voor school en hun onzekerheden. Maar mijn carrière voor de klas duurde kort.

  1. Wat is jou overkomen?

ANTWOORD Ik ben aangereden door een grote auto, een bestelwagen toen ik naar mijn werk fietste. Ik was toen 26 jaar. Ik raakte bewusteloos en kwam op de IC terecht. Het was even spannend wat mijn letsel was, dus werd ik ook bewusteloos gehouden. Toen alles goed leek, mocht ik wakker worden en werd ik overgeplaatst naar Heelkunde om te herstellen van mijn wonden. Op de zaal liggen ook mijn eerste herinneringen. Ik herstelde in het ziekenhuis en thuis van mijn verwondingen. Ik had veel problemen met lopen, evenwicht houden (ik liep met een rollator in huis) en mijn aandacht erbij houden. Contact met mijn partner was lastig omdat ik geen gewoon gesprek kon voeren en niet goed kon functioneren. Ik kon niet koken of ik raakte verdwaald in de supermarkt. Samen gingen we terug naar de huisarts omdat het niet goed met me ging. Een dag later zat ik bij de neuroloog en kregen mijn klachten een naam: NAH. Mijn revalidatie startte snel erna. Een van de eerste dingen die ik kreeg was een voorlichtingsbijeenkomst met andere NAHers en partner. In mijn studietijd was ik afgestudeerd als Gezondheidsvoorlichter. Ik begreep het verhaal over NAH dus heel goed, alleen snapte ik niet dat het over mij ging. Ik vond het heel verwarrend.

  1. Heb jij hulp en of revalidatie gehad.

ANTWOORD Ik ben een tijd verzorgd door mijn ouders toen ik fysiek bijna niets kon. Ik had hulp nodig bij eten maken, lopen. Mijn moeder hield mij bijvoorbeeld in de gaten wanneer ik ’s nachts naar de WC ging. Ik bleef soms hangen op de WC. Ik was dan aan het dromen en in slaap gevallen en zat hardop te lachen. Mijn moeder kwam dan kijken. Ik probeerde uit te leggen wat ik droomde en belandde dan in de slappe lach. Voor mij zijn dat geweldige herinneringen. Ik had geen pijn en geen bewustzijn van de ernst van mijn situatie. Ik voelde me eigenlijk fantastisch. Ik slikte geen medicatie hoor, daar was het niet van. Mijn moeder vertelde later dat ze dacht dat ik gek geworden was. Zij werkte in de zorg en maakte zich enorm zorgen.

Ik heb gerevalideerd in het UMCU en in de Hoogstraat. Ik kreeg psychische begeleiding, fysiotherapie, ergotherapie, voorlichting en ik heb later nog meegedaan aan een training Eigen Regie. Ook heb ik een intensief reïntegratie traject doorlopen. Ik stopte uiteindelijk met het werken op school omdat het lesgeven mij teveel prikkels gaf. Na een werkervaringsplek lukte het mij aangepast werk te vinden voor 20 uur in de week.

4 . Hoe gaan jij en jouw gezin hiermee om?

ANTWOORD In het begin had ik steeds ruzie met mijn partner, we woonden net samen. Dat was erg moeilijk. Toch zijn we bij elkaar gebleven. 8 jaar later, toen ik een stabiel leven had, kreeg ik mijn eerste kind. Mijn zwangerschap en bevalling waren fantastisch. Het moederschap lukte me niet. Ik liep helemaal vast. Mijn eerste zoon is heel beweeglijk, creatief en gevoelig. Een energiebommetje, onvermoeibaar. Hij sliep weinig en ik kon me niet meer ontspannen. Ik deed wat ik kon maar het ging enorm moeizaam. Actief spelen en bewegen was voor mij niet haalbaar. Hij was een heel boos en gefrustreerd kind. Op school werd dit erger, op de kleuterschool was hij moeilijk te sturen door de docent. We kregen opvoedingsondersteuning. Ook ging ik met hem naar een Kinesioloog, om spanning uit zijn lijf te halen. Dat werkte heel goed voor hem. Ik werd nieuwsgierig naar wat een kinesioloog eigenlijk doet. Vanuit mijn studie ken ik het lichaam namelijk vooral op stoffelijk niveau, bestaande uit weefsels en cellen. In de kinesiologie wordt gewerkt met het energielichaam en het opheffen van stress en blokkades. Ik ging wat cursussen doen om daar meer over te leren. En toen gebeurde er iets heel opmerkelijks met mij. Ik ging me beter voelen, ik kon me weer meer concentreren. Vanaf dat moment bleef ik cursussen volgen en oefeningen doen. Langzaam herstelde ik. Soms geloof ik nog steeds niet dat ik hersteld ben. Ook dat went. Eigenlijk zijn wij mensen gewoontedieren. In ons gezin is iedereen nu gewend aan een gezonde moeder. Veranderingen zijn ook geleidelijk gegaan he?! Mijn oudste zoon en ik delen wel een heel bijzonder verleden.

  1. Wat doe je nu in je dagelijks leven?

ANTWOORD Ik heb nu een eigen Praktijk, Praktijk de Bolderik. Ik begeleid mensen met een NAH om makkelijker te functioneren. Ik leer ze hoe ze daar zelf invloed op hebben.  Ze krijgen meer energie, rust in hun hoofd en zijn opgelucht. Ook geef ik cursus in de methodiek. In Nederland valt deze methode onder de complementaire methoden in ons zorgstelsel. Ik heb ook veel contact met behandelaars uit de reguliere zorgsector, ik denk dat we in Nederland veel meer moeten gaan samenwerken. Het liefst zou ik over enkele jaren in een revalidatiecentrum willen werken. Ik vind de organisatorische kant en de administratieve kant van eigen baas zijn niet zo leuk. Ik heb veel contact met collega’s die ook werken aan het herstel van een ziekte. Ook ontmoet ik lotgenoten die beter geworden zijn. Alle verhalen zijn anders. Er is 1 gemeenschappelijk iets: mensen voelen zich weer gezond en zijn gelukkig. Dat vind ik interessant, waarom herstelt de ene wel en de andere niet. Ik denk dat ik daar een antwoord op heb gevonden. Weet dat ik ook een vakidioot ben he? Vanuit mijn visie kan je je volledig aanpassen aan je nieuwe situatie en zijn daar meerdere mogelijkheden voor. Dat geldt ook voor mensen die ernstig beperkt zijn geraakt, bijvoorbeeld bij verlammingen of een afasie. Je kunt ook dan werken aan je mogelijkheden, om je weer ontspannen en blij te voelen. Je kan dan rustig ademhalen en rustig bezig zijn met wat je wel kan. In mijn praktijk leer je je aanpassen aan jezelf en aan je situatie, niet aan je NAH. Je vind je “oude” ik dan weer terug in je nieuwe leven. Je komt meer in balans met jezelf en bent minder een speelbal van je omgeving.

  1. Wij gaan het hebben over Brain Gym®

Wil je hier iets meer over je werk vertellen, wat houd dit Brain Gym® eigenlijk in?

ANTWOORD Brain Gym is een beweegprogramma. Er zijn in de basis, 26 speelse makkelijke oefeningen die je uitvoert. Dit zijn bewegingen of aanrakingen/ massages van speciale plekken op je lichaam zoals je borstbeen je voorhoofd. Hierdoor komt er weer ontspanning in je lichaam, je lichaam wordt zowel ontspannen als actief. Het brein krijgt hierdoor soepeler prikkels door. Zo kan je opnieuw een taak leren uitvoeren, op een ontspannen manier. Bijvoorbeeld leren luisteren naar een gesprek ipv alleen de achtergrondgeluiden horen. Daar komt vaak veel spanning in het nekgebied bij kijken en ook de concentratie werkt meestal niet mee. In ons werk kijken wij niet IN het brein, dus zien dat niet daadwerkelijk zoals op een scan. Wij werken alleen met informatie uit gedrag, hoe je je voelt en hoe je lichaam beweegt/ je lichaamshouding. Hoe jij iets ervaart en welke situaties jij zou willen verbeteren. Brain Gym oefeningen worden inzet voor positieve doelen. Dat is gewenst gedrag, bijvoorbeeld ik smeer mijn boterham, ik luister naar mijn partner in een gesprek, ik wandel en kijk rond, etc. Ik kom trouwens vaak tegen dat wandelen heel intensief is voor mensen omdat het evenwicht en de ogen heel gespannen zijn. Terwijl wandelen juist heel gezond is en fijn om te doen. Daar kan je dus wat aan doen.

  1. Jij hebt het ook over Dimensies;

Als één van de lichaamsdimensies niet in balans is, kan dit verstoringen veroorzaken in andere dimensies. Door de “verstorende” dimensie in evenwicht te brengen kan het hele systeem weer in balans komen.

Dat vind ik erg interessant. wil je hier iets meer uitleg over geven

ANTWOORD Praten over dimensies is echt vaktaal hoor… ik ga het uitleggen. Bij alles wat je doet, heb je je brein nodig. In een gezonde situatie zou het zo moeten zijn dat wanneer je iets doet, je dat doet zonder erover na te denken. Gewone dingen horen vanzelf te gaan. Zoals fietsen, traplopen of koken. Voor dit vanzelf functioneren heb je nodig: concentratie of focus, controle over je lichaam, je spieren en je emoties (bijvoorbeeld ook motivatie) en sturende gedachten. Een voorbeeld: wanneer je aan het koken bent is je aandacht bij het fornuis en denk je aan het recept. Je zegt als het ware tegen jezelf: eerst doe ik dit en dan doe ik dat. Terwijl je kookt houd je de tijd in de gaten en weet je wanneer je wat moet doen zodat je op tijd klaar bent. Je handen werken mee door snel de groenten te snijden en je benen staan stil of lopen snel even naar de koelkast. Er is een continue samenwerking in je lichaam bij verschillende handelingen. Zodra een handeling om wat voor reden dan ook niet soepel loopt dan kan dat door stress komen. Je bent bijvoorbeeld bang dat je niet op tijd klaar bent, je bent afgeleid door je telefoon of door je eigen gedachten. Wat dan ook. Dan is het de kunst om weer in balans te komen.

In mijn vaktaal betekent dat dat je uit balans bent. Je wil is duidelijk, je maakt eten klaar. Het kan zijn dat je concentratie (focusdimensie) niet meewerkt, dat de controle over je spieren niet meewerkt (organisatie/ centeringsdimensie) of je lateraliteit niet mee werkt. Dat laatste kan je merken aan dat je handen en voeten en gedachten niet soepel samenwerken. Je kan de balans herstellen met Brain Gym oefeningen. Jouw lichaam gaat jouw brein helpen om makkelijker te functioneren. Zintuigen en ledematen leren weer opnieuw samenwerken.

Ik vind Brain Gym een zeer praktische en effectieve methode omdat je werkt met het lichaam. Brein is ook lichaam he, het is een biologische computer. Het lichaam spreekt 1 taal, iets lukt, iets lukt niet, iets kost energie, iets geeft energie. Onze gedachten zijn niet altijd betrouwbaar. Ons lichaam en ons gevoel wel. Het lichaam helpt hier het brein.

Dit is ongeveer de basis. Speciaal voor NAH heb ik een model gemaakt wat ik denk dat het proces is waar een persoon met NAH inzit qua beleving en ook waar het brein zich dan bevindt. Dat is een heel theoretisch en diepgaande uitleg, en gaat te ver voor nu. Artsen en behandelaars willen dat wel altijd weten. En ik heb nu een client die verpleegkundige is, zij wil dat ook weten. Dan vertel ik dat natuurlijk wel.

  1. Wanneer besloot je om je er in te verdiepen en Cursussen en lezingen in te geven

ANTWOORD Na mijn eerste cursus merkte ik dat mijn gezondheid verbeterde. Ik kon mij veel beter concentreren en had geen last meer van duizeligheid. Daardoor had ik veel meer energie en werd ik vrolijker. Ik was enorm verrast en ik durfde het niet te geloven. Na een maand geloofde ik het pas en ik wilde er toen alles van weten hoe dat had kunnen gebeuren. Ik deed de volledige opleiding tot Brain Gym instructeur. Ik ben daarna mijn praktijk gestart omdat ik ervan overtuigd ben dat er meer mensen zoals ik zijn die verder kunnen herstellen.

9 .Ik heb gelezen dat er ook “Brain Gym® op school” is voor kinderen en leerkrachten.

Heb je enkele voorbeelden, welke problemen jij tegengekomen bent bij kinderen.

ANTWOORD Brain Gym word veel ingezet bij kinderen met een leerprobleem, wij noemen dat leeruitdagingen. Ook bij kinderen met een label zoals ADHD, ADD en autisme. Ook HSP en hoogbegaafdheid hoort daarbij. Ik werk zelf het liefste met mensen met een NAH. Wanneer ouders zich melden bij mij dan zoek ik een geschikte collega die ook Brain gym kan, of Kinesiologie of reflexintegratie wanneer ik denk dat dat nodig is. Reflexintegratie kan bijvoorbeeld heel helpend zijn wanneer er in de vroege ontwikkeling van iemand (bijvoorbeeld bij de geboorte, of een jong kind) bepaalde ontwikkelingsstappen ontbreken in de ontwikkeling van het zenuwstelsel. In dat werk ga je altijd terug naar de ontwikkelingsstap die niet volledig geïntegreerd is. Dan kan je aan een stevig fundament bouwen. Wat de basis is van ons natuurlijke gedrag.

 

10  . In jouw Praktijk de Bolderik zijn de mensen welkom om aan hun persoonlijke ontwikkeling te werken. bv…..

“Wat wil jij graag bereiken wat misschien nu (nog) niet lukt”?

“Waarin ben je vastgelopen en heb je een zetje nodig”?

Wat kunnen ze nog meer verwachten?

ANTWOORD In mijn individuele begeleiding loop ik een tijdje met mensen mee. Een tijdje is meestal tussen de 2 en 6 maanden. Mensen zijn wekelijks welkom in mijn praktijk in Houten of we ontmoeten elkaar online. Vooral het online werken wordt als heel prettig ervaren omdat er geen extra belasting is qua reizen waardoor mensen heel moe kunnen worden. Ook bevindt de client zich dan in de thuissituatie, daar waar de client zich eigenlijk ontspannen en tevreden zou moeten voelen. Mensen met NAH weten vaak heel goed hoe ze zich voelen en kunnen hun moeilijke situaties heel helder analyseren. Ik leer ze op die momenten wat ze zelf kunnen doen om zich weer energiek te voelen, focus te hebben op wat ze willen. Dit is altijd maatwerk. Alle mensen zijn anders. Wanneer mijn manier van begeleiden niet past bij de client of te weinig vooruitgang biedt, dan adviseer ik naar collega’s uit mijn netwerk te gaan. Meestal zijn dat kinesiologen. Bijvoorbeeld bij heftige pijn. Dan is helder en rustig nadenken en ontspannen bijna niet mogelijk. Pijn is erg stressvol. Soms blijf ik dan coördineren door 1x in de maand bij te kletsen. Mensen voelen zich vaak heel speciaal dan.

Sommige cliënten willen ook meer leren over de methodiek. Ik geef ook cursussen Brain Gym. Cursisten zijn cliënten, leerkrachten, kinesiologen en andere behandelaars van mensen met een hersenletsel. De cursussen die ik geef zijn 2 of 4 dagen en zijn online via ZOOM. Of op aanvraag op locatie.

Ik mijn begeleiding zoek ik altijd naar de persoon achter de diagnose. Wat NAH is en kan doen weten we allemaal. Mijn visie is dat wanneer je leert omgaan met hoe jij zelf in elkaar steekt, je grote sprongen vooruit gaat maken. In veel gevallen kom ik uit op geblokkeerde talenten die vragen om verder ontwikkeld te worden. Veel cliënten zijn bijvoorbeeld heel creatief of heel slim en wanneer die talenten niet in balans zijn, kunnen ze een loopje met je nemen. Het is dan bijna onmogelijk je aan te passen aan je nieuwe situatie.

Klopt het dat jij op je Facebook tijdlijn een link plaatst waar je op kan klikken om het ZOOM gesprek met jou te volgen?

Antwoord………………..    Wanneer de uitzending geweest is, zal ik een link plaatsen op mijn Facebookpagina en op mijn LinkedIN-profiel. Meer over mijn praktijk kan je lezen op mijn website www.praktijkdebolderik.nl en meer over Brain Gym op www.braingym-nederland.nl.

Tot slot; Wil ik je hartelijk danken voor dit gesprek.

Dankjewel Eveline

 

 

Alles wat hier verteld is, staat ook op de website www.luisternaarnah.nl

Je kan Eveline Hund ook terugvinden op mijn website www.lotgenotencentrum.nl

Klik hier       klik op DEELNEMERS en klik op de naam van Eveline Hund.

 

Ineke Akkerman losbreken gedicht Zondag 19 december 2021

Losbreken

Soms zit je zo vast in een bepaalde situatie

Dat je het gevoel hebt niet jezelf te kunnen zijn

Anderen of omstandigheden hebben je vast gezet

Of heb jij je vast laten zetten?

Soms zet je jezelf vast

Door bepaalde gedachten, overtuigingen die je hebt

Die maken dat je niet verder kunt

Of kan je dat wel?

Soms leg je de lat voor jezelf zo hoog

Vind je dat je aan van alles moet voldoen

En verlam je jezelf daardoor, en doe je dus maar niks

Wil je wel?

Soms denk je dat je niet genoeg in huis hebt

om te veranderen, je hebt geen talent, of gewoon het lef niet

Denk je dat je niet goed genoeg bent, het is voor jou niet weggelegd..

Wie zegt dat?

Wat houdt jou tegen?

Wie?

Jijzelf?

Kom!

Het is tijd!

Het was allang tijd!

De eerste stap is altijd het moeilijkst

Maar je kunt het!

Geloof in je eigen kracht!

Bevrijd jezelf van die verlammende gedachtes

Voel hoe heerlijk is

Als je dat achter je laat

En jezelf kunt zijn

Dat mooie wezen, wat je altijd al was!

Liefs,

Ineke Akkerman

Dit ‘Freedom Sculpture’ staat in Philadelphia, Pennsylvania.

Van  Zenos Frudakis

Column Frans – Prikkelarme bioscoop & Fragment Bond Film – Zondag 19 december 2021

PRIKKELARM NAAR DE BIOS

Mensen met niet aangeboren hersenletsel willen graag wel eens naar de bioscoop bijvoorbeeld om naar een kerstfilm te kijken. Maar nu is dat behelpen voor ze. Het kabinet kondigde zaterdag nieuwe maatregelen af. De bioscopen gaan voorlopig helemaal dicht. NAH-ers hebben , als ze toch naar de film willen,  in zijn algemeenheid last van problemen met licht en geluid. De overheid heeft enkele maatregelen genomen. Geen achtergrondmuziek in de foyer, soms worden films niet omgeroepen via een microfoon maar persoonlijk aangekondigd. De films beginnen vaak zonder reclame. En er zijn oordoppen beschikbaar.

Een verhaal uit de praktijk. “Nu zit ik met oordoppen en zonnebril in de bioscoop, dat is gewoon heel gek. Maar als vader wil ik daar weleens heen met mijn zoon. Ik heb ook een koptelefoon met noise cancelling die het geluid van buiten wegfiltert. Als het echt stil moet zijn, doe ik soms de oordoppen in en tegelijk de koptelefoon opSteeds zoek ik naar balans, rust en regelmaat, ook in deze coronaperiode”. Dat zegt Danny Laponder op de website Verder Met Hersenletsel.

Er zijn speciale bioscopen voor prikkelarme voorstellingen of gelegenheden waar je prikkelarm naar de film kunt gaan. Maar je moet wel goed zoeken als je ze op Internet wil vinden. Een bioscoop in Kerkrade bijvoorbeeld vertoonde de film Bridget Jones Baby. In Schiedam was er in september een voorstelling van Madagascar, een film over dieren, waar de Hersenletselstichting ook bij betrokken was.  Het is op een mooie en indrukwekkende manier gefilmd en je staat soms echt oog in oog met de aanwezige dieren, planten en overige organismes. Vorige maand waren er op het filmfestival IFDA in Amsterdam speciale voorstellingen te zien. Mochten jullie zelf ervaringen hebben met prikkelarm naar de bios gaan, laat het ons weten!

Als je ondanks alles toch naar de nieuwste James Bondfilm wil gaan,  heb je problemen als NAH-er. Wilde achtervolgingen, schietpartijen en lichtflitsen. Toch waagde ik(Frans Regtien) vorige maand  een poging. Het viel niet mee en na afloop was ik dodelijk vermoeid. Hier nu een fragment dat ik had opgenomen met de voice-recorder van mijn mobieltje. Na 10 seconden, waarin je de tijd hebt om je computergeluid zachter te zetten, begint het fragment.

Column Lieky – Onzichtbare gebreken bespreekbaar maken Zondag 19 december 2021

De onzichtbare gebreken zichtbaar maken

De onzichtbare gebreken zichtbaar maken en anderen uitleggen, hoe het werkelijk met je is.
Jullie hebben waarschijnlijk ervaren dat mensen niet aan je zien dat jij ziek (beperkt) bent. Ze zien alleen je buitenkant. Je innerlijke kant is ook een leven, maar dat is voor anderen niet te zien. Dat is alleen door jou te ervaren. Restverschijnselen en overprikkelingen worden helaas nog steeds onderschat.

Niet weten is ook onzekerheid, onrust, onbegrip en onmacht.

Sommigen storen zich eraan dat ze niet of nauwelijks begrepen worden door een ander. Soms komt dit door gebrek aan informatie.

Informatie schept duidelijkheid en inzicht, en daardoor meer begrip. Vertel jij een ander niet wat er met jou aan de hand is, dan mag je eigenlijk ook niet verwachten dat die persoon jou begrijpt.

Blijf vertellen hoe het met je gaat, zodat een ander op de hoogte is van jouw situatie.

Denk hier eens over na. Je kunt op verschillende manieren jouw verhaal vertellen. Wanneer je informatie geeft, dan spreek je op een andere manier dan wanneer je bijvoorbeeld over jouw emoties vertelt (klaagt). Vertel in het algemeen over een hersenletsel en restverschijnselen die onzichtbaar zijn voor iemand anders.

Let maar eens op; spreek jij over hoe moeilijk het voor jou is en dat het een drama is, dan is de aandacht van de mensen gauw over. Maar vertel jij om informatie te geven hoe het met je is en hoe jij hiermee omgaat, dan blijft de aandacht langer hangen.

Je kunt bv. vertellen dat jij jouw leven nu moet aanpassen aan de beperkingen die je door de restverschijnselen hebt en hoe je dat doet.

Dat je niet alles op een dag kan doen. Ook niet 2 dingen tegelijk. Dat je niet meer tegen drukte en lawaai kan.

Dat je soms slechte dagen hebt en alleen maar rust nodig hebt om bij te komen dat je anders over je grenzen gaat zodat je energie nergens te vinden is. En dat je de hele verdere dag en de dag erna sloom en futloos bent. En dat je soms betere dagen hebt.

Dat je structuur in je leven nodig hebt, een goede dag structuur en weekstructuur en structuur in al je activiteiten. Dat structuur in je dagelijkse leven je op gepaste afstand houd van je grenzen.

Dat je soms emotioneler dan anders bent en dat je elk moment in tranen kunt uitbarsten.

Je verwardheid, je concentratieproblemen die je hebt en de vermoeidheid ook slopend voor je is. Dag in dag uit houdt het je bezig om de dag goed door te komen.

Je weet nooit van te voren wat voor een dag het vandaag voor je zal zijn.

Je kan gerust vertellen dat het moeilijk voor je is, maar vertel dit na dat je de informatie hebt opgenoemd over hoe jij je leven moet aanpassen aan je huidige situatie.

Als die informatie er is, dan heb je steeds minder van die moeilijke vragen of situaties waar onbegrip de overhand heeft. Hoe meer jij vertelt over jezelf en hoe jij hiermee omgaat, hoe beter het ook voor die ander te begrijpen is.

Daardoor wordt het makkelijker om met die restverschijnselen te leven.

Probeer het eens uit en zie zelf of dit ook voor jou goed werkt. Ik wens je succes.

Lieve groet van Lieky Van der Velden

Ineke Akkerman Mijn kracht Zondag 12 december 2021

Mijn kracht

Ik kan het niet meer
Ik heb het gefluisterd
Ik heb het uitgeschreeuwd

Ik heb huilend gesmeekt

Ik heb mijn hoofd gebogen

Zoekend naar steun

En naar kracht

Omdat ik dacht het zelf niet meer te hebben

Omdat ik dacht dat ik niet verder kon

Ik heb hulp gevraagd

Aan de bron

Aan mijn engelen

Aan iets wat groter is dan ik

Aan een kracht en energie die buiten mij is

en om mij is

En mij (en jou) helpt

Ik dacht dat ik klein was

en zwak

Reddeloos en machteloos verloren

Toen fluisterde een stem terug:

“Kijk eens goed waar je nu staat

Hoe ben je daar gekomen?

Kijk eens naar de weg die je hebt afgelegd

Naar dat rotsige pad vol obstakels

Wie heeft dat pad afgelegd?

Kijk eens naar de moeilijkheden die je tegen kwam

Heeft het je belemmert om tot hier te komen?

Alle moeilijkheden, alle ellende

Maar ook de kleine vreugdevolle momenten

Alle mensen die je hebt ontmoet tijdens het klimmen

Sommige hielpen je

en sommigen lieten je vallen, waardoor je weer opnieuw moest klimmen

Soms was het pad eenvoudig en makkelijk te lopen

En soms was het pad niet eens een pad

Maar moest je je weg zoeken

In het donker en vol kuilen en gaten

Soms kon je fluitend je weg gaan

Maar er waren ook stukken bij die je al struikelend en vallend hebt gekropen.

En nu ben je hier

En dan denk je zo over jezelf?

Je hebt allang mijn kracht

Je hebt allang mijn moed

Ik heb het met je meegegeven toen je geboren werd

 

Je hebt mijn inzicht, mijn visie, mijn scherpe blik

Je hebt mijn vleugels

Maar ook mijn sterke poten en klauwen

Je hebt mijn kracht

Maar ook mijn liefde en compassie

En je hebt al deze kwaliteiten ingezet in je reis

naar het nu”.

Ik keek omhoog en vroeg:

“Wie ben jij?”

En het antwoord was:

“Ik ben jou en jij bent mij. We zijn één.”

Ik was al die tijd bij jou.

En jij was al die tijd mij!

Liefs,
Ineke Akkerman

Column Lieky – Vooroordelen en Misvattingen – Zondag 12 december 2021

Vooroordelen en misvattingen.

Hoe is het nu met je?

Wordt het nog wel eens gevraagd?

Herken jij ook deze reacties?

 

“ Ik ben ook wel eens moe”

Je ziet er toch goed uit.

of ben je nu nog niet de oude?”
Volgens mij ben jij er te veel mee bezig.
Of, het zit tussen je oren.
Of, nou nou, er zijn gevallen die erger zijn als bij jou.
Of, jij doet ook liever niks, ga er eens op uit.
Laat je niet zo hangen.
Het is toch allang achter de rug….en..en…..en.

Herkenbaar?

Ik heb een kleine greep uit de grote hoeveelheid vooroordelen en misvattingen die er over deze niet aangeboren hersenletsel bestaan.

 

 

Heb jij het ook al gemerkt dat niet meer wordt gevraagd,

Hoe is het nu met je?

Wordt het nog wel eens gevraagd?

Bij mij allang niet meer.

 

Maar als je eenmaal in gesprek komt, dan is al gauw een reactie die zich daar tussen mengt. Er overheen walst.

 

Kijk eens of  deze reacties ook jou bekent voorkomen.

 

“ Ik ben ook wel eens moe”

Je ziet er toch goed uit.

of ben je nu nog niet de oude?”
Volgens mij ben jij er te veel mee bezig.
Of, het zit tussen je oren.
Of, nou nou, er zijn gevallen die erger zijn als bij jou.
Of, jij doet ook liever niks, ga er eens op uit.
Laat je niet zo hangen.

Je moet eens van die bank af komen.

Misschien moet je weer gaan werken.
Het is toch allang achter de rug….en..en…..en.

Herkenbaar?

 

Een kleine greep uit de grote hoeveelheid vooroordelen en misvattingen die er over deze ziekte bestaan. Deze ziekte kan zowel zichtbare als  onzichtbare gevolgen hebben. Ook al zie je ze niet, kunnen de onzichtbare beperkingen, “restverschijnselen” vaak een enorme impact hebben op het dagelijks leven.

Terwijl jij je soms zo,  moe, futloos, depri en nauwelijks energie hebt” is het voor iemand anders soms niet te zien.

 

Maar helaas wordt daar vaak door de buitenwereld aan voorbij gegaan. Er  lijkt namelijk op het eerste gezicht soms zo weinig aan de hand. Soms wordt er dus geoordeeld uit onwetendheid. Informatie zorgt voor meer inzicht in en begrip voor( ziek )zijn.

 

Geen info geeft geen inzicht en geen begrip.

Sommige mensen zijn ook bang een gesprek met je aan te gaan, omdat ze niet echt weten wat ga je vertellen over je ziekte. Het kan trouwens hun zelf ook overkomen……Daar willen ze liever niet aan herinnerd worden.

 

 

Maar als je er zelf niets mee te maken hebt gehad, kan je ook niet weten wat zijn restverschijnselen, overprikkelingen en andere nare bijwerkingen die je leven dusdanig beïnvloeden.

 

Ieder ervaart het op zijn eigen manier. Sommige gedragen zich of er niets aan de hand is. Bij sommige werkt dit het beste om er op hun manier mee om te gaan.Daar wordt dus ook niet aan gevraagd “Hoe is het nu met je?”

 

Er zijn ook lotgenoten die zitten uitgezakt op de bank en komen maar niet vooruit. Er wordt dan 1 keer, 2 keer of misschien ook nog 3 keer aan je gevraagd, “hoe is het nu met je?” Komt dan een stortvloed over ze heen van jou ellende, is het daarna afgelopen met de aandacht en wordt niets meer aan je gevraagd.

 

Daar hebben mensen geen trek in.

Dan wordt je liever gemeden en jij vraagt je af, waarom gedragen mensen zich zo tegenover jou? Vergeet niet, niet weten en geen inzicht hebben in hetgeen jij meemaakt kan totaal anders overkomen bij de andere persoon.

 

Ik hoop dat je kracht kan putten uit de ervaringen en feedback van andere lotgenoten. Zij weten immers hoe het wel voelt.

Zij hebben begrip en geven eerder een luisterend oor. Weten dat het vallen en ook weer opstaan is.

 

Soms, is gewoon even luisteren of van je afschrijven alles dat nodig is.

Groetjes van Lieky Van der Velden