Column Marly Genieten van leven & gedicht Zondag 25 april 2021

 

Hoe vaak horen wij niet, je moet nu gewoon genieten van je leven. Volgende week deel 2: Altijd positief blijven !

Genieten van het leven, cliché of niet?

We horen altijd veel clichés in ons leven vandaag deel 1 hiervan. Volgende week deel 2 ..positiviteit

Hoe vaak wordt er niet gezegd om van het leven te moeten genieten? Maar kan dat altijd wel? En wat is genieten dan? Wat voor mij genieten is, kan een voor een ander heel saai zijn. En waar een ander van geniet, kan ik misschien om welke reden dan ook, niet. Als ik naar mezelf kijk om voorbeelden te noemen: Ik kan genieten van niets doen ! Gewoon lekker lui filmpje kijken, aan de PC spelletje doen, lezen, muziek luisteren en noem maar op. Voor een ander kan dat heel dus heel saai zijn. De ander kan genieten van een heerlijke vakantie, luieren op het strand of naar de wintersport. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat me dat niet lekker lijkt, maar om verschillende redenen gaat dit voor mij niet. Reden één, ik heb er domweg het geld niet voor en al had ik het geld dan komen we bij reden twee. Op één of andere manier vind ik het zonde van het geld, waarschijnlijk omdat ik er juist zo lang voor zou moeten sparen, uiteindig véél langer dan de vakantie zal duren. Reden drie: Qua gezondheid moet ik met zoveel rekening houden, zowel vóór vertrek, gedurende de vakantie als ook na thuiskomst. Dus nee, hierdoor raak ik alleen al in de stress als ik er aan denk !

Dat wil uiteraard niet zeggen dat ik alleen maar rustig en saai mijn leven leid. Ik heb al heel veel gedaan in het verleden. Zo heb ik in het buitenland gewerkt, lokaal televisie en radio gepresenteerd, regelmatig met artiesten gewerkt en ik heb bv als jurylid bij diverse talentenjachten gezeten. Absoluut niet saai dus !! Dat zijn hele leuke herinneringen die niemand me meer afneemt.

Mis ik het? Ja zeker, een groot deel mis ik ! Wellicht dat ik in de toekomst het één of ander weer op kan pakken. Dat is ook zeker mijn doel!! Ik weet dat veel niet meer terug komt en dat moet het doel ook niet zijn. Dan kan het alleen maar tegenvallen en ik moet ook realistisch blijven.

Juist omdat veel dingen moeilijker zijn geworden dan voorheen, zoek ik naar nieuwe manieren om te genieten van mijn leven. En dit programma plus mijn websites helpen hierbij ! Ieder op zijn eigen wijze. Waar het op neerkomt, is dat je zelf moet gaan zoeken naar hetgeen wat jou gelukkig en blij maakt want dan pas kun je genieten van je leven.

Volgende week dus deel 2 : wat kan posiviteit hieraan bijdragen..

Gedicht ‘Geniet van het leven’

Geniet van het leven, het klinkt zo cliché

Zeker willen we dat, het valt alleen niet altijd mee

 

Niemand is enkel een pad met rozen gegeven

Ook de eraan zittende doornen horen in ons leven

 

Sommige doornen doen heel erg zeer

Zoek toch altijd het pad naar de rozen weer

 

Geen enkel pad volgt een rechte lijn

Dus zullen de doornen alsmaar op een zijweggetje erbij zijn

 

Zoek, op jouw eigen weg, het kleinste rozenblaadje wat jou vreugde geeft

Zodat je merkt dat je ‘genieten van’ ook in iets kleins beleeft

 

 

Marly van der Wijk 03-09-2017

Column Lieky – Mijn herseninfarct – Zondag 18 april 2021

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Loket

Stukje uit mijn dagboek. 2012/2013

Mijn naam is Lieky van der Velden.

Dit is mijn verhaal.

Zo is het met mij gegaan na mijn herseninfarct.

 

ik werd midden in de nacht wakker en voelde mij ernstig ziek ik dacht aan de griep. ik wilde mijn bed uitstoppen doch mijn arm en been werkte niet meer mee. mijn mond was scheef en mijn stem klonk niet meer hetzelfde.

 

Ik kreeg in het ziekenhuis te horen, “Mevrouw u heeft een herseninfarct gehad. Verwart bleef ik achter op een zaal met nog 10 verschillende patiënten. Met 5 verschillende pilletjes mocht ik naar huis. Geen nazorg geen revalidatie en ik wist niet dat ik dat nodig had. Ik was verward en had geen ervaring met de gevolgen van hersenletsel. Alles was voor mij een nieuwe ervaring waar ik niets vanaf wist.

 

Thuis zat ik in een stoel en bleef zitten omdat ik niet wist wat te doen.

Meer en meer ging ik mij aan mezelf ergeren, omdat ik mij totaal anders voelde. Vroeg mij af wat ik fout deed. Zo was ik niet en dit vond ik maar niks.

 

Moeheid is meer dan lastig maar de verwardheid en niet goed kunnen denken en begrijpen wat is gebeurt, maakte mij opstandig. Dat bracht mij steeds weer in een neerwaartse spiraal.

 

Het ‘gewoon’ doen, koste moeite. Ik moest nadenken bij alles wat ik deed.

Concentratie kost energie de was de hele dag door.

Niet te vergeten dat mijn hersenen die beschadigd zijn en dus minder aankunnen dan voorheen.

 

Vermoeidheid bleef mij begeleiden. Soms vergat ik dat ik niet goed meer kon lopen. Zonder er aan te denken stond ik op uit mijn stoel en lag tijd van niets weer op de grond. Ooh jaa, dat gaat niet goed meer.

 

 

Vanaf mijn verblijf in het ziekenhuis wist ik een ding zeker. Mijn hersenen moest ik weer in verbinding brengen met mijn lichaam die niet goed meer functioneerde.

Ik was er van overtuigd dat dit belangrijk was en dat ik dit voor mijzelf moest doen. Zo begon ik meteen met oefenen om mijn hersenen weer in verbinding moest brengen met mijn lichaam.

 

Ik dwong mijzelf steeds mijn gedachten bewust te richten op mijn voeten. Heel geconcentreerd lopen, hak, zool, tenen. Constant liep ik in het ziekenhuis door de zaal en de gang op en af.  Heel bewust en gefocust op mijn voeten. Helemaal in mij op te nemen en te voelen, anders begrijpen mijn hersenen dat niet. dat dacht ik erover .Hak, zool, tenen.

Ik moet mijn hersenen in verbinden blijven brengen met mijn voeten die moeten weer samen werken. Het kan niet zonder. Dus ik bleef lopen en lopen en lopen.

 

Een heel vermoeiende tijd. Mijn batterij van energie liep sneller leeg dan normaal, het duurde ook langer om weer op te laden.

De andere morgen opstaan soms zonder een goeie nachtrust, maar dan moest ik nog aan mijn dag beginnen.

 

Terwijl ik mij nog steeds verwart voelde, wist ik eigenlijk wel dat ik mijn hersenen moest resetten. Die verwardheid gaf mij niet veel terug.

 

Dapper zocht ik verder naar informatie en antwoorden. Ik herinnerde mij van vroeger dat ik bij verwarde en negatie gedachten, mij moest concentreren op mijn denken om de baas te zijn over mijn gedachten. Ik herinnerde mij om aan mijzelf te werken.

 

Dus ik dacht, ik moet mijn hersenen laten weten dat het steeds beter met mij gaat. Anders blijven die verwart. Daar was ik van overtuigd. Dus ik begon mijzelf te helpen.

Om mijn gedachten op orde te krijgen, zei ik iedere dag wel 10 keer achter elkaar dit zinnetje op.

“Iedere dag gaat het met mij in alle opzichten, steeds beter en beter en beter”. Ik riep mijn gedachten steeds terug als deze dwalende waren. Ik dacht inplaats aan negatieve gedachten aan bloemen en vulde mijn hoofd met wit zonnen licht.

Ik wist dat ik heel overtuigend moest zijn om resultaat te kunnen boeken. En volhouden met oefenen tot dat ik merkte dit werkt goed.ik wist het uit mijn verleden dat het zo werkt om mijzelf te helpen.

*

Mijn gedachten kreeg ik zo op orde. Mijn lichaam begon steeds meer naar mij te luisteren. Het gaat langzaam maar daar stoorde ik mij niet aan. Ik keek naar resultaten die er varen. Dat gaf mij moed en vertrouwen in mijzelf dat het goed komt.

 

Langzaam ging het geestelijk en lichamelijk steeds beter en beter met mij.

Ik heb veel geleerd en aangepast aan het leven dat ik nu leef. Ik ben mij meer bewust van mijn denken mijn doen en laten en mijn verbeteringen.

Nu gaat het goed met mij.

 

Ik heb mijzelf willen verbeteren en dat is mij aardig gelukt.

Ik heb enkele maanden na mijn herseninfarct in 2012  een besloten Facebook pagina aangemaakt. Hersenletsel NAH Restverschijnselen.

https://www.facebook.com/groups/1531465843770226/

 

 

Nu in 2021 zijn er meer dan 7600 leden.

Dat is heel veel maar dat wilt ook zeggen dat er veel vraag is naar informatie, feedback en lotgenoten contact. Ik ben zelf erg acties op deze pagina met berichten over, kijk ook eens op een andere manier naar jezelf en je situatie.

Je kan meer voor jezelf doen.  Je bent sterker dan je nu misschien over jezelf denkt.

 

In 2019 ben ik gestart met een radioprogramma “Luister naar NAH” en chronische zieken. In 2020 heb ik mijn boek in eigenbeheer uitgegeven “ N.A.H. Niet Aangeboren Hersenletsel.”

In februari 2021 heb ik op mijn website www.lotgenotencentrum.nl een Digitaal Info loket aan gemaakt met meer dan 40 deelnemers. Therapeuten, workshops, coaching en hulpverleners die je kunnen helpen met info en begeleiding.

je ziet ik heb niet stil gezeten. met mij gaat het goed.

Ik dank voor de aandacht.

Mijn naam is Lieky van der V

Facialis parese of aangezichtsverlamming – zondag 18 april 2021

Aangezichtsverlamming

Facialisparese ofwel vertaald naar aangezichtsverlamming kan na een CVA ook voorkomen en kan tot meer problemen leiden dan je op het eerste gezicht zou denken (op het eerste gezicht, een toevallige woordspeling) Zelf heb ik dit probleem sinds mijn laatste infarct in 2018. En ook dit verschijnsel wordt zwaar onderschat.

De nervus facialis of aangezichtszenuw

Beide kanten van uw gezicht hebben een nervus facialis ofwel aangezichtszenuw. Deze zenuw zorgt voor de gelaatsexpressie van het aangezicht (mimiek). Ook het sluiten van je ogen en mond wordt geregeld door deze zenuw.

De aangezichtszenuw komt uit de hersenen en loopt door een nauw, benig kanaal (tunnel) in de schedel om tenslotte tevoorschijn te komen in de oorspeekselklier, die voor het oor ligt. In deze speekselklier splitst de zenuw zich in verschillende takken naar de spieren van het gezicht. Een kleine aftakking van deze zenuw loopt naar de tong en zorgt voor de smaak.

De aangezichtszenuw is vergeleken met andere zenuwen kwetsbaar. Waarschijnlijk komt dit vanwege het nauwe en lange benige kanaal waardoor de zenuw verloopt. Wanneer om welke reden dan ook de zenuw binnen de schedel beschadigd wordt, gaat de zenuw minder goed functioneren. De aangedane zijde van uw aangezicht beweegt niet goed meer mee. Dan heb je een verlamming aan deze zijde. Wanneer de aangezichtszenuw (vrijwel altijd aan één zijde) slecht functioneert, valt de functie van de spieren in die gezichtshelft uit. Dit noemt men een facialisverlamming.

Het gevolg is een scheef gezicht. De mondhoek hangt lager, de plooi tussen neus en mondhoek verdwijnt en het oog is wijder dan aan de gezonde zijde. Het is onmogelijk het oog te sluiten en bij pogingen daartoe ziet men het oogwit verschijnen. Dit wordt veroorzaakt door het omhoog draaien van de oogbol. Een gewoon verschijnsel dat normaal niet wordt gezien, omdat het ooglid er overheen schuift. De wang is slap en doordat de mond deels omlaag hangt, is praten en slikken moeilijk. Soms loopt speeksel uit de mond.

Een verlamming kan volledig of onvolledig zijn. Bij een onvolledige verlamming zijn de aangezichtsspieren in beperkte mate beweeglijk. Een onvolledige verlamming kan zich binnen enkele dagen toch nog ontwikkelen tot een volledige verlamming.

Overigens kunnen soms ook (oor)pijnsensaties ontstaan.

Oorzaken van een facialisverlamming kunnen onder andere zijn:

  • oorontsteking;
  • schedelletsel zoals CVAof letsel na operatie,
  • een tumor die op de zenuw drukt. Hierbij treedt de verlamming dikwijls zeer geleidelijk op;
  • de zogenaamde tekenbeetziekte (ziekte van Lyme).
  • het gordelroosvirus. Deze verlamming is vaak pijnlijk en gaat soms gepaard met gehoorverlies en evenwichtsstoornissen;
  • Deze vorm noemt men de verlamming van Bell

In ca. 50% van de gevallen spreken we van de verlamming van Bell.

De verlamming van Bell, kan in het algemeen als een milde aandoening worden gezien.

Prognose van de aangezichtsverlamming

De verlamming van Bell geneest vaak zonder behandeling binnen 6 tot 8 weken spontaan en volledig. De leeftijd speelt hierbij echter een grote rol: Een onvolledige verlamming geneest meestal vanzelf zonder problemen.

Duurt de genezing langer dan een jaar, dan zal volledig herstel waarschijnlijk niet optreden. Hierop is de kans ook groter als bij een volledige verlamming door zenuwverval de nervus facialis beschadigd wordt.

Restverschijnselen

Na een aangezichtsverlamming met zenuwverval kunnen hinderlijke verschijnselen blijven bestaan. Door een verminderde spierkracht kunnen oog en mond onvolledig worden gesloten. De aangedane zijde kan abnormaal meebewegen bij spreken, eten en fluiten. Verder kan de aangedane zijde strak aanvoelen en het oog tijdens het eten tranen (“krokodillentranen”).

Het herstel zal een jaar na het begin van de verlamming niet verder doorzetten.
Na verloop van jaren kan de verlamming minder zichtbaar worden, omdat de huid ouder wordt en uitzakt. Het eindresultaat is vaak acceptabel.

Behandeling

Rust

Bij de verlamming van Bell zal het spontaan herstel worden afgewacht zolang de functie niet of niet helemaal uitvalt. Absolute rust lijkt niet noodzakelijk, maar uit oogpunt van de mogelijke oorzaak is het vermijden van teveel inspanning misschien op zijn plaats.

Oogproblemen

Ter voorkoming van oogproblemen wordt geadviseerd tijdens de nachtelijke uren het aangedane oog te behandelen met oogzalf of af te plakken met een horlogeglasverband. Dit voorkomt uitdroging. Zonodig kunnen overdag beschermende oogdruppels worden gebruikt.

Mimetherapie

Bij onvolledig herstel door beschadiging van de zenuw kunnen de hinderlijke restverschijnselen (asymmetrie in het gezicht, verminderde functie en abnormaal meebewegen) zoveel mogelijk onderdrukt worden door specifieke oefentherapie (“mimetherapie”). Deze behandeling beoogt een betere controle te krijgen over de gestoorde gelaatsexpressie. Door oefenen wordt een bewust verband gelegd tussen lichaamstaal, emoties en gelaatsuitdrukking. De oefeningen zijn gericht op ontspanning, beheersing van de ademhaling en het leren bewegen van de mimische spieren van gezonde en aangedane zijde samen.

Logopedie

Ook logopedie kan behulpzaam en waardevol zijn. Logopedie kan mime oefeningen geven maar kan ook aandacht geven aan het probleem met eten en drinken. Bij de slikstoornissen zagen we ook al dat logepedie veel kan betekenen. We zagen immers net bij de restverschijnselen dat de mond abnormaal meebeweegt met eten en drinken, waardoor dit via de zijkanten weer uit de mond loopt.

(Mijn Tip: gebruik babydoekjes ivp papieren tissues, is zachter voor je huid plús het reinigt beter)

Psychosociale begeleiding

Psychosociale begeleiding is bij een aantal patiënten noodzakelijk.

Plastische chirurgie

Indien er restverschijnselen overblijven, kan reconstructieve aangezichtschirurgie tot de mogelijkheden behoren. Dit is uiteraard afhankelijk van de wensen van de individuele patiënt en kan variëren van een goudgewichtje in het bovenooglid om ervoor te zorgen dat het oog beter sluit tot reconstructies met behulp van zenuwtransplantatie. Een normale situatie wordt echter met de operatie niet meer bereikt en dit zijn dus tot op zekere hoogte hulpmiddelen.

Tenslotte: nog iets wat wel leuk meegenomen is: Aan de zijde van je verlamming zul je geen rimpla rond je mond krijgen, aangezien dir zijde verlamd is. Een reden minder om een plastisch chirurg in te schakelen..

Overigens: De problemen die ik tegen kom probeer ik hier ook te beschrijven.

  • Er is bij mij sprake van krachtsverlies in mijn mond. Dit maakt kauwen moeilijk en daardoor is eten regelmatig ook vermoeiend.
  • Daarnaast is het opletten dat ik goed eet en niet drank of eten uit mijn mond loopt. Vandaar mijn tip voor het gebruik van babydoekjes.
  • In combinatie met de slikstoornissen snapt iedereen wel dat eten veel energie kost voor me.
  • Een ander probleem is mijn gebit: ik heb een kunstgebit ,één gewone en één klikgebit. Zo gauw die op maat gemaakt is, past hij even. Letterlijk even: na een week zit hij niet meer fijn. Dan worden praten en eten weer moeilijker. Dit heeft alles te maken met mijn aangezichtsverlamming. De spieren en pezen in mijn mond veranderen continu en daar is helaas niets aan te doen. En het gebit steeds plakken is ook geen oplossing, zelfs de plak blijft niet meer zitten.
  • Dit laatste, mijn gebit dus, is het grootste probleem, al dacht ik na het herseninfarct in 2018 dat mijn scheve mond het grootste probleem was. Het scheve gezicht is zeker niet mooi te noemen maar de meeste mensen zeggen dat het wel meevalt. Zelf ben ik het daar niet eens mee, maar er bestaan ergere dingen.
  • Tenslotte zou ik mijn smaakproblemen bijna vergeten. Door die aangezichts verlamming heeft die zenuw die bij de tong vertakt, ervoor gezorgd dat mijn smaak veranderd is. Dingen die ik héérlijk vond, zijn nu niet meer te eten. Andersom ben ik nog niet tegengekomen, moet ik misschien eens gaan proberen. Wie weet wat ik dadelijk ineens wél lust

  

      

3 weken vóór het herseninfarct                      1 week ná het herseninfarct

 

 

 

 

 

Column Marly – Geschiedenis van Hersenletsel Zondag 11 april 2021

Uit de folder van de hersenstichting haal de ik mijn volgende bericht waarvoor ik jullie meeneem in een stukje geschiedenis van Hersenletsel. We gaan hiervoor naar, schrik niet, de 19e eeuw. Uit recente studies uit 2000 en 2004 heeft men nu nog informatie kunnen verzamelen. Ik neem jullie naar de eerste bekende patiënt

 

Hersenletsel in de 19e eeuw

Eén van de bekendste patiënten uit de geschiedenis van de hersenwetenschap

is de Amerikaan Phineas Gage. Hij was als voorman van een ploeg arbeiders in

1848 betrokken bij de aanleg van de Rutland-Burlington-spoorlijn. Om de rails

te kunnen leggen, moest het terrein geëffend worden en dat deed men door

grote rotspartijen op te blazen met explosieven. Gage was bezig een boorgat

gevuld met springstof aan te stampen met een staaf, toen de springlading

ontplofte en de staaf, van ongeveer drie centimeter dik en een meter lang, zich

door zijn linkerkaak boorde. De staaf is aan de bovenkant van zijn hoofd weer

naar buiten geschoten en meters verderop neergevallen. In tegenstelling tot

wat zijn geschrokken collega’s verwachtten, bleef Gage in leven. Sterker nog,

hij was bij bewustzijn, stond na enkele minuten alweer op, en kon spreken

en lopen.

Echter, hij stond op als een andere man. Gage bleek Gage niet meer. Hij stond

bekend als een gematigde, betrouwbare en evenwichtige persoon. Hij was

een harde werker die respect had verworven bij zijn mannen. Dit was volledig

anders na het ongeluk. Gage maakte zich schuldig aan de ‘grofste godslasteringen’,

hield geen rekening meer met anderen, was ongeduldig en opvliegend,

hield zich niet aan zijn beloftes, en nam verantwoordelijkheden niet meer. Een

dokter schreef: ‘de balans tussen zijn intellectuele vermogens en zijn dierlijke

neigingen is verstoord’.

Verrassend genoeg hield hij geen lichamelijke problemen over aan het ongeval

en zijn intelligentie leek even hoog als daarvoor. Hij kon bewegen en spreken

als voorheen en had geen geheugenproblemen.

Hij werd ontslagen bij de spoorwegmaatschappij, omdat hij niet meer te

handhaven was. Na verschillende baantjes die allemaal mislukten, eindigde

Gage zijn werkzame bestaan als circusattractie in New York. Na allerlei

omzwervingen overleed Phineas Gage in 1861 op achtendertigjarige leeftijd

aan een epileptische aanval. Hij heeft na het ongeval nooit meer zelfstandig

kunnen functioneren.

Hoe triest ook, het leven van Phineas Gage werd het eerste goed gedocumenteerde

verhaal over de dramatische gevolgen die hersenletsel kan hebben. Het

maakte duidelijk dat de menselijke hersenen soms een flinke klap kunnen

verdragen, maar dat iemands gedrag totaal kan veranderen. Daarmee werd ook

duidelijk een relatie gelegd tussen hersenen en gedrag. Hoewel Gage nadat zijn

wonden waren genezen er weer normaal uitzag, werd hij nooit meer ‘de oude’.

Zijn persoonlijkheid en zijn gedrag waren door het ongeluk onomkeerbaar

veranderd. Uit recente studies uit 2000 en 2004 blijkt dat Gage’s

frontaalkwab beschadigd is geraakt in het ongeval. De frontaalkwab bevat hersengebieden

die ervoor zorgen dat iemand rationele beslissingen kan nemen

en die zorgen voor emotieregulatie en sociaal gedrag. Tegenwoordig weten we

ook uit vele andere gevalsstudies hoe beschadigingen in de hersenen kunnen

leiden tot milde en ernstige gedragsveranderingen.

Column Marly – Sociale contacten – Zondag 4 april 2021

Dit onderwerp vind ik nog het moeilijkst om te bespreken aangezien dit ook heel verschillend per persoon zal zijn. Ben je een type voor wie sociale contacten belangrijk zijn of juist niet? Dit wordt dus duidelijk een stuk waarbij ik puur over mijn eigen ervaringen kan spreken.

In het leven ‘voor’ had ik veel sociale contacten via (betaald) werk en via vrijwilligerswerk, veel minder sociale contacten via familie en nog minder echte vrienden.

Wat als eerste wegviel waren de contacten via het betaald werk en daar had ik enorm veel moeite mee, niet alleen de collega’s vielen weg maar ook de patiënten/cliënten met wie ik in de loop van de vele jaren een band had opgebouwd. Die laatste groep was nog wel begrijpelijk dat je daar niets meer van hoort, maar van je collega’s? Dat heeft me enorm diep geraakt! Hoe snel je afgeschreven bent bij je collega’s, dat kon ik niet vatten! Op de sociale media zag ik de foto’s van hun gezellige feestjes (waar ik niet meer voor uitgenodigd werd) en uitstapjes. In het verleden gingen we regelmatig uit eten waarbij vroegere collega’s mee gevraagd werden, het moge duidelijk zijn dat dit voor mij niet op ging. Sterker nog, er kon zelfs geen kaartje of telefoontje meer vanaf na mijn latere infarcten. Terwijl ik zelf bezoekjes aan mijn werk bracht en contact probeerde te houden.

Contacten via de familie blijven vanzelfsprekend wel, al voelde ik die behoefte zelf iets minder. We zijn gewoon nooit echt een hechte familie geweest…..

Het cliché is ook op ons van toepassing, in het begin is er veel aandacht al schijnt het bij mij steeds “mee te vallen ten opzichte van een vriendin of zelfs klant” Na de beginperiode zie of hoor je niets meer. En erover praten heeft geen nut, want ook zij hebben iets ergs en doen toch maar alles gewoon verder. Dát cliché kan ook de rest van de buitenwereld heel goed. Ofwel iedereen vertelt ons hoe de zus van de buurman het doet, want nu hebben ze er ook verstand van.

Kortom: wij moeten ons niet aanstellen!! Hoe erg het onbegrip ook is, het komt zo’n beetje bij ons allen voor. Een oplossing of handleiding bestaat er dan ook niet voor. Ieder zoekt naar zijn eigen oplossing om er mee om te gaan. Mijn oplossing hoort waarschijnlijk bij één van de slechtste oplossingen (niet aan te raden dus) Ik heb mijn wereld van sociale contacten zeer verkleind.  Ik vermijd ze dus, zonder pleinvrees te krijgen maar ik heb echt voldoende aan mijn gezin en beste vriendin. Ik amuseer me altijd wel en ik heb voldoende goede kennissen die uiteindelijk ook voldoende sociale contacten opleveren voor mij. En daarom werkt deze oplossing voor mij dus wel !!