Column & Info Marly – Revalidatie – Zondag 31 januari 2021

Revalidatie

 

Over revalidatie kan ik niet echt kort zijn. De vaste luisteraars weten dat ik inmiddels meerdere infarcten achter de rug heb en in de loop van de jaren vanaf 2012 tot nu heb ik verschillende revalidatietrajecten doorlopen en geen één was hetzelfde.Daarom heb ik ze eens op een rijtje gezet zodat de verschillen ook beter benadrukt kunnen worden. De eerste keren 2012-2013 had ik revalidatie vanuit het ziekenhuis met de benodigde verschillende therapeuten. Revalidatie-arts,die het geheel overziet, fysiotherapie voor de grove motoriek en het opstarten van conditie met sport, ergotherapie voor de fijne motoriek, logopedie voor de spraak en in mijn geval ook pychologie. Daarnaast werden er in het ziekenhuis verschillende groepsbijeenkomsten georganiseerd over diverse onderwerpen zoals bv ‘voeding’ of ‘aanpassen van de leefgewoonten’

Tot zover de revalidatie van het ziekenhuis, waar ik overigens zeer tevreden over was.

———————————————————————

 

In 2015 mocht ik na een week opname gewoon naar huis en moest ik zelf contact op nemen met de fysiotherapeut, ergotherapeut én logopediste. zij moesten aan de hand van mijn eigen verhaal (informatie had ik niet meegekregen) de behandeling bepalen.

De beste uitleg en behandeling kreeg ik van de logopediste en van de fysiotherapeut. Van ergotherapie worden maar enkel uren vergoed per jaar vanuit het ziekenfonds, dat ging dus allemaal wat minder uitgebreid helaas. Maar ik kon er goed mee vooruit

Tot zover de minder gestuurde revalidatie

 

—————————————————————–

 

En tenslotte komen we bij mijn laatste revalidatie (inmiddels 2018)  in de revalidatie kliniek, de meest individueel aangepaste revalidatie.

Als je naar de revalidatiekliniek mag, dan krijg je echt op maat aangepaste revalidatie, meer dan wat het ziekenhuis je kan bieden! De grote lijnen komen wel overeen uiteraard, je krijgt je eigen fysiotherapeut, je eigen ergotherapeut, je eigen psycholoog, je eigen maatschappelijk werker die er voor jou, maar er ook voor je gezin is. Maar wat verschilt (behalve dat je opgenomen bent) is dat alle mogelijkheden aanwezig zijn om te kunnen werken naar zelfstandigheid. Althans in de kliniek waar ik opgenomen was.. ze hebben echt alles, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er.. er staat een auto om te leren hoe je kunt in- en uitstappen, vooral zeer geschikt voor de rolstoel revalidanten. Ze hebben een complete woonkamer gebouwd om zaken te oefenen. Waarbij ik ook eens gezien heb dat de stoelen als in een bus geplaatst werden en oefende men dus busritten.Een keuken waarin we gingen koken als onderdeel van de ergotherapie. En zelfs een badkamer met badkuip ! Overal zijn trappen te vinden met leuningen aan diverse zijden zodat je de trap in je eigen huis als het ware kun oefenen.

Ook qua therapieën zijn er talloze mogelijkheden.

*Bijvoorbeeld de arm hand/groep

Dit stuk is geschreven in mijn armhand/groep omdat ik schrijf om te oefenen in de arm hand/groep, daarmee kan ik tevens ook gebruik maken van de mogelijkheid om uit te leggen hoe deze groep in zijn werk gaat.

De naam van deze groep zegt het al het gaat om je (aangedane)hand en arm te trainen of oefenen om weer bepaalde functies of activiteiten te doen. En dan met name activiteiten  die je in het dagelijks leven tegenkomt. De week wordt dan ook begonnen met het bespreken van het weekend en wat we daarin gedaan hebben m.b.t. tot onze handen en hoe dat ging. Daarna kiezen we een taak voor die week. En dat kan van alles zijn,  voor jezelf kies je iets wat je belangrijk vind. Zo koos ik in het begin eten met mes en vork. Als eerste oefeningen ga je die gekozen taak uitproberen, vanzelfsprekend met de aangedane hand. Soms kun je de goede hand eens proberen om te zien hoe je het precies doet en vanuit daar kun je datzelfde proberen dat na te doen. Voor mij heeft het oefenen heeft het goed geholpen en ik kan mijn vlees weer mooi zelf snijden en dus veel beter met mes en vork eten.

Voor deze week heb ik als taak het typen met 2 vingers gekozen omdat ik graag (wil blijven typen)deze site wil blijven bewerken. En hoewel typen ook best lukt met 1 hand, is het frustrerend om te zien hoe de therapeuten fijn en snel met 2 handen typen wat ik voorheen ook ‘gewoon’ deed. Maar zoals we allemaal wel weten hoort ‘gewoon’ niet meer in ons leven erbij. En zo kon ik weer een weektaak aan mijn lijstje toevoegen, typen met het gebruik van beide handen. Uiteindelijk blijft het een kwestie van oefenen, maar zoals bij alles wat mij niet lukt vind ik het ook fijn om te weten waarin het probleem zit zodat ik weet waar ik aan moet werken. Bij het typen zit het probleem vooral erin dat ik in de kootjes van mijn de vingers in mijn linkerhand de kracht niet of nauwelijks inzet. Als hoofdoefening moet ik nu vooral typen uiteraard, tussendoor moet ik andere oefeningen doen, zoals kneden van klei of proppen maken van de bladzijdes van een telefoonboek, daarmee wordt de sterkte van de vingers gestimuleerd, vooral in de klei kun je goed je vingers trainen  om de toetsen van je toetsen bord beter  te raken. Hoewel ik duidelijk veel therapieën gehad heb hier in de revalidatiekliniek in alle weken van opname én ook in de dagbehandeling, kan ik met recht zeggen dat voor mij persoonlijk de arm hand/groep het meeste voor mij gedaan heeft. Dat komt door verschillende zaken; * Je kunt vanaf de eerste week gelijk beginnen te oefenen waar voor jezelf de moeilijkheid zit *Je krijgt deze therapie meerdere uren achter elkaar door * door de oefeningen krijg je ook inzicht over je sterke en minder sterke punten *hoe verder je bent in de groep, mag je ook gaan deelnemen aan de arbeidstherapie( in mijn geval houtbewerking), waarbij ook je krachten worden ingezet d.v.m zagen (ideaal als je met mes en vork weer leren eten

 

*Werken aan je conditie en/of lopen weer opbouwen

Behalve fitnessaparatuur zoals de loopband of de hometrainer e.d. zijn er ook verschillende therapieën in groepsverband. Zo is er de groep die zich bezig houdt met valpreventie, Die heb ik zelf niet gehad maar mensen van mijn afdelingen weer wel vandaar dat ik hem weet te noemen, wat ik wél 1 keerheb gehad is een groep die in ging op verschillende aspecten van het lopen in het lopen in het  dagelijks leven zoals bv slenteren op een drukke markt waarbij je rekening moet houden met het looptempo van anderen. Deze groepstherapie kon ik weinig mee vandaar dat ik die maar1 keergedaan heb. Ik vond (ondanks dat ik niet echt een wandelaar ben) de wandelgroep veel leuker en geschikter voor mezelf. Onder begeleiding van therapeuten wandelden we buiten op het grote terrein waar wandelpaden in verschillende kleuren pijlen waren aangegeven. Elk pad/pijl had zijn eigen lengte en heuvels.

Daarnaast was er ook nog het zwembad waar 1 groot en 1 kleiner bad was. Ik heb alleen baantjes getrokken dat zowel goed voor de conditie was maar  ook voor alle spieren en gewrichten in het lichaam. Daarbij leerde ik ook weer iets over mijn minder goede linkerzijde. Met mijn rechterzijde bewoog ik krachtiger waardoor ik aanpassingen moest doen

Voor de Laatste week had ik ‘fietsen’ aangevraagd, als dit me lukte dan kon ik weer iets zelfstandiger worden aangezien ik niet mocht autorijden. (Opmerking achteraf: helaas voelde ik me toch onveilig op de fietsvoorlopig dan maar nog even aanhankelijker wezen, het zij zo)

Zoals ik al zei, in de revalidatiekliniek zijn er talloze mogelijkheden!!

Uiteijndelijk merkte ik ook behoorlijk verschil in de tijd van opknappen, maar daarnaast is het ook veel, heel veel intensiever. Het schema/rooster is haast een werkweek, ik had dagen waar ik om 9 uur moest beginnen en pas om 5 uur klaar was. Het is dan ook meer dan eens voorgekomen dat ik zo in slaap viel als ik kort ging rusten.

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Gedicht Lieky – Stille Getuigen – Zondag 31 januari 2021

Als de stille getuige eens kon vertellen………

.

Zoveel is vooraf gegaan.

Gevoelens van zorgen en verdriet dat is aangedaan.

.

Emoties die soms teveel werden.

Negatieve ervaringen opgedaan.

Bij de positieve blijven stilstaan.

.

Het geschreeuw die niemand hoort.

Tranen over de wangen die door niemand is te zien.

.

De angst die je lamlegt.

Nachten die maar niet voorbij gaan.

.

Waar is een hand die wordt toegereikt.

Een troostende arm om mij heen.

Een schouder om op uit te huilen.

.

Alleen een stille getuige die het ziet.

Gesprekken die gevoerd zijn.

Woorden die maar niet over de lippen komen .

.

Armen die gesloten bleven.

Benen die niet meer vooruit willen lopen.

.

Een eenzaam gevoel die je kippenvel bezorgd.

Het verdriet dat maar niet overgaat.

De nare herinneringen die mij niet verlaat.

Allemaal moeten ondergaan.

.

Alleen een stille getuige die het ziet.

Uren in gedachten verzeilt

Dagen, weken en maanden van afwachten, hoe zal ver verder gaan.

Het jaar is niet ongemerkt aan mij voorbij gegaan.

.

Samen met een stille getuige, ben ik deze weg verder gegaan.

 

Lieve groet, Lieky Van der Velden

 

 

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Column Lieky – Zelfontwikkeling – Column van zondag 24 januari 2021

Zelfontwikkeling.

Gevoelens van onzekerheid worden opgewekt door onze wijze van denken. Wanneer we onze gedachten voortdurend richten op sombere verwachtingen die kunnen gebeuren, zal het gevolg zijn dat we ons steeds onzekerder gaan voelen.

 

Bij onzeker voelen horen weer andere emotie’s en nare gevoelens

Soms zijn je gedachten erger dan in werkelijk gebeurt.

 

Gebrek aan zelfvertrouwen is blijkbaar een van de grote problemen die de mensheid plagen.

 

Mensen die innerlijk bang zijn. Die tegen het leven van alle dag opzien, lijden aan een diep gevoel van ontoereikendheid en onzekerheid, zodat zij aan hun eigen krachten gaan twijfelen.

Dat maakt je niet sterker maar juist zwakker.

 

Dat veroorzaakt weer dat je van binnen uit  wantrouwt  om verantwoordelijkheid te dragen, of kansen waar te nemen.

 

Niet geloven in jezelf en wantrouwen je eigen kunnen van zelfstandig zijn. Daarom proberen ze tevreden te zijn met iets minder dan waartoe ze instaat zijn.

 

Ben je dan slachtoffer van je eigen gedachten? Ja.

Wachten op misschien een makkelijke manier heeft geen zin.

 

We willen natuurlijk allemaal geluk hebben. Geen stress, plezierig werk, een goede relatie, anderen beter begrijpen, geen ergernissen, etc..

Er bestaat maar 1 iemand die dit voor jou kan veranderen en dat ben jijzelf.

 

Het kost je inspanning en doorzettingsvermogen, dat zeker en ook geduld.

Verander je gedachten dan verandert je houding, je uitstraling en ook je kijk op je leven.

 

Schep dus positieve gedachten, kweek moed, en vertrouwen.

Ik wens je veel succes.

Groet, Lieky Van der Velden

What do you want to do ?

New mail

Column Marly – Aanvraag WIA (en keuring) – Zondag 17 januari 2021

Helaas loopt het dus niet altijd even voorspoedig en de meesten krijgen toch te maken met de de vraag,kan of moet ik afgekeurd worden? Het traject wat dan volgt, is afhankelijk van de dan geldende wetgeving. In mijn geval betekende het dat er een 2e spoor opgestart moest worden waarbij een onafhankelijke arbeidsdeskundige op mijn werk mee kwam kijken en een gesprek aanging met mij en één met mijn baas.Hierbij werd gekeken in hoeverre ik mijn eigen werk kon uitvoeren en in hoeverre er aanpassingen gedaan moesten worden. Daar kwam een percentage uit voort wat bepalend werd voor na het 2e jaar ziekte. Bij mijn kwam er heel snel een einde aan doordat ik elke maand een hartinfact en TIA kreeg. Dat spoor 2 hebben we nooit meer kunnen oppakken want eer ik het wist was de tijd al aangebroken om een WIA-aanvraag te doen.

Een heel papierwerk wat ingevuld moet worden, als je ervoor staat,zorg dan alles bij elkaar te hebben, je persoonlijke gegevens,de voortgangsrapporten van de arbeidsdeskundige, je medische gegevens enz.Na het versturen krijg je een oproep om bij een verzekeringsarts te komen. Deze bekijkt samen met je wat jouw ideën zijn, wat je wel of niet kunt en hij/zij maakt hier een verslag van. Dit verslag gaat naar de arbeidsdeskundige die met deze functionele (on)mogelijkheden gaat kijken of hier banen voor bestaan die je volgens hún kunt uitvoeren. Daar worden hele rekensommen op losgelaten die uiteindelijk een percentage van afkeuring oplevert. Alles volgens de op dat moment geldende weetgeving en norm!

In mijn geval ging alles heel snel. De verzekeringsarts zei mij gelijk volledig en duurzaam af te keuren. Elke inspanning zou in mijn geval alleen maar meer infarcten opwekken. Voor hield mij hield dit in gelijk IVA afgekeurd te zijn, ik zou ook nooit meer voor een controle opgeroepen worden en ik moest maar een leuke hobby zoeken, zei hij. Nu ik de verhalen van anderen hoor, weet ik heel blij te mogen zijn met dit verloop maar ik heb echt tranen met tuiten gehuild minutenlang in dat kantoor.

Een week later kreeg ik een telefoontje van de arbeidsdeskundige dat hij me niet meer voor een gesprek liet komen omdat dit nutteloos was, er kon voor mij geen functie meer gevonden worden. En dat was het dan! Precies 2 jaar na na mijn eerste herseninfarct was ik afgekeurd. Op mijn werk werd de balans opgemaakt voor een eindafrekening, ik heb een contractsbeëindiging ondertekend en mijn baas heeft met papieren van de afkeuring mijn pensioenfonds ingelicht. In mijn geval worden de pensioensgelden tot aan datum van pensioen ‘gewoon’ doorbetaald of geteld. De precieze benamingen hiervoor ken ik niet. En zo leef ik nu een leventje waar ik wordt betaald zonder ervoor te hoeven werken, maar je bent daarentegen ook veel kwijt!! Daarbij is er voor mij inderdaad geen einde gekomen aan mijn infarcten en TIA’s en blijf ik dus steeds knokken voor het volgende herstel MAAR zonder me druk te hoeven maken om afkeuring…

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail