Gedicht Bouchra ‘Ik ben net als jij’

Audio na tekst

Gedicht ‘Ik ben net als jij’

Ik was een baby net als jij dat was

ik was nog klein net als jij dat was

 

Ik ben volwassen net als jij dat bent

Ik heb dromen net als jij dat hebt

 

ik sta positief in het leven net als jij positief in het leven staat

Ik denk na over mijn toekomst

net als jij na denkt over jouw toekomst

 

ik heb gevoel net als jij gevoel hebt

ik heb Ik ben net als jij

emoties net als jij emoties hebt

 

Ik ben sterk net als jij sterk bent

ik moet soms vallen en opstaan net als jij dat moet doen

 

Ik heb een niet aangeboren hersenletsel en ook jij hebt jouw beperkingen misschien niet zichtbaar in mijn ogen maar wel zichtbaar in je leven

What do you want to do ?

New mail

Column Lieky – Hersenletsel en overgevoeligheid

Audio na tekst

Door een hersenletsel kan het zijn dat je overgevoeliger bent geworden.

Overgevoelig voor alle indrukken  van buitenaf.

 

bv, stemmingen in huis, op straat winkels en restaurants, De ruimte voelt goed aan of juist niet. De mens voelt goed aan of niet.  harde geluiden, geschreeuw, ruzie’s, drukte om je heen in een restaurant of winkel hoor je de geluiden die in de ruimte zijn die je voorheen niet eens opmerkte maar nu allemaal tegelijk bij je binnenkomen.

 

Ook de nervositeit van een andere persoon, gedachten opvangen en gevoelens van anderen mensen kan je door je overgevoeligheid opvangen. Alleen zal jij je daar niet altijd van bewust zijn.

Niet te vergeten televisie, radio, kranten, je telefoon, facebook, allemaal indrukken van buitenaf.

 

Opeens kan jou gevoel veranderen. Ook al denk jij alles is goed. En dat kan van het ene op het andere moment zomaar gebeuren. Zo ook emotioneler, sneller huilen.  Komt dit je bekend voor?

 

Een overgevoelig persoon staat open voor alle indrukken van buitenaf.

Die indrukken komen ongecontroleerd binnen in je gedachten en dat geeft een nare reactie naar je lichaam. Je lichaam reageert hierop en jij voelt je gestresst, zenuwachtig, onrustig, misschien wel angstig en opgejaagd omdat je deze gevoelend niet begrijpt, niet kan plaatsen waar komt dit opeens vandaag. Jij probeert je waarschijnlijk goed te houden maar deze gevoelens overvallen je en je hersenen krijgen het niet meer verwerkt.

 

Dat vergt energie en jij wordt er dood moe van.

 

Alert zijn op je denken en je doen en laten is bewust met jezelf omgaan. Leer je lichaam en gevoelens goed kennen. Het is niet meer het lichaam wat je eerst had dus je moet een nieuwe start maken om te gaan ontdekken.

 

Wat voel IK? Wat denk IK? Wat wil IK en hoe ga ik dit aanpakken?

 

Door alert-zijn en bewust-zijn  van deze invloeden door te relativeren kan je beter en sneller reageren en accepteren. Ook het aanvaarden van, het komt hier of daar door en daar kan ik dit of dat aan doen. Meestal is het de stilte weer opzoeken om weer in evenwicht te komen. Evenwicht tussen lichaam en geest.

 

 

Veranderingen brengen in je denken en alert zijn helpt je om beter je gevoelen en gedachten te begrijpen en beter met je gevoeligheid omgaan.

 

Misschien hier even bij stil staan.

 

Mensen hebben het recht en de macht zichzelf tegen te werken of zichzelf te helpen. Dat is de vrije keuze die ieder mens heeft. Waar kies jij voor?

 

Als jij voelt dat je het waard bent om dit voor jezelf te doen, dan pas zal je veranderingen toelaten.

 

Wees lief voor jezelf en zoek naar oplossingen en mogelijkheden verbeter je leven.

 

Voorwaarde van het ontvangen van een goed resultaat is dat er voldoende liefde moet zijn voor jezelf en je naasten. Als dit niet zo is, zullen de resultaten niet veel zijn, omdat jij de veranderingen niet zal toelaten.

 

Ik wens je succes,

Lieky Van der Velden

What do you want to do ?

New mail

10 vragen 10 antwoorden – Bouchra

1 . Wie is Bouchra?

Ik heet bouchra ik ben 40 jaar

 

  1. Wat is jou overkomen ?

ik las in mijn dossier toen ik op een dagcentrum zat en inzage kreeg om in mijn evaluatie plannen ik was toen rond de 20/25jaar te lezen dat toen ik baby was van de commode was gevallen mijn moeder bevestigde dit toen ik rond de 34 jaar was in die tijd had ik individuele begeleiding thuis ik was in die tijd erg bezig met mezelf leren kenen en ging op onderzoek uit met mijn begeleidster in die tijd dan heb ik het over het jaar 2010 dat ik begeleiding thuis kreeg en in 2011 wist ik pas dat ik een niet aangeboren hersenletsel heb na dat het werd bevestigd door stichting mee amstel en zaan na dat ik daar een IQ test had gedaan daarna werdt het nogmaals bevestigd door heliomare voor mensen met NAH in amsterdam dit was een hele klap voor mij maar ook voor mijn familie die al die tijd hadden mee gekregen dat ik een verstandelijke/lichamelijke beperking had

 

  1. Heb jij hulp en of revalidatie gehad

Ik heb hulp van heliomare gehad door cognitieve trainingen te volgen en ik heb begeleiding die mij nog steeds ondersteuning geven

 

4 .Wat doe je  nu in je dagelijks leven?

ik woon begeleid zelfstandig ik krijg 12uur begeleiding verdeeld over 3 dagen dan reken ik ook dagbesteding er bij mee

daarnaast knutsel ik veel om te kunnen ontspannen fiets ik regelmatig

 

  1. Hoe ga jij hiermee om?

ik heb net als ieder ander goede en minder goede dagen er waren zware dagen weken en jaren waar in ik nu ben gegroeid maar heb

zeker dagen waarin  ik gemengde gevoelens heb  verwarring en ben ik erg onrustig of emotioneel vooral als ik zoveel tegelijk moet leren of oefenen soms wordt er veel van me gevraagd en dat maakt me het meest moe

 

  1. Waar maak jij je de meeste zorgen om?

dat ik me nooit begrepen zal voelen door de mensen om mij heen

 

  1.  Waar heb jij de meeste moeite mee?

het accepteren dat ik NAH heb vind ik nog altijd moeilijk vooral omdat ik het zo laat heb gehoord doet me het meest pijn nog altijd

 

  1. Zijn er positieve kanten die in jouw leven met NAH plaatsvinden?

ja zeker alleen zie ik dat niet altijd door mijn emoties maar met goede hulp en begeleiding leer ik steeds meer om naar het positieve te kijken

  1. Wat wil jij graag dat de mensen van jou weten.

dat het leven voor iemand met nah niet zoals het leven van iemand met een handicap is dat mensen niet te veel naar het uiterlijk moeten kijken en niet moeten oordelen over het leven van een ander want het hart verteld hoe iemand is dat er niet naar wat iemand niet kan moet gaan kijken want iedereen heeft zijn eigen kwaliteiten of je nou een verstandelijk of lichamelijke of misschien wel een geestelijke beperking hebt en of je nou nah hebt gekregen op jonge leeftijd of oudere leeftijd iedereen heeft zijn manier van groeien en verbeteren en accepteren

 

  1.  Waar heb jij behoefte aan?

ik heb vooral behoefte aan acceptatie dat ik me gelukkig voel dat ik niet bang hoef te zijn om fouten te maken ik heb behoefte aan gelijkheid liefde en vertrouwen in mijzelf

 

 

 

Bouchra ik wil je hartelijk danken voor dit bericht

What do you want to do ?

New mail

Carsten Hemzõ – Lief Lijf – bericht van Zondag 12 juli 2020

(audio staat onder tekst)

Lief Lijf, ik hoor je

Lief Lijf van mij. Ooit voelde wij elkaar zo feilloos aan. Alles ging moeiteloos. We klommen in bomen, sprongen van daken af, rende zo hard als we maar konden, haalde de meest extreme capriolen uit op ons skateboard, wij vielen vaak hard, we vermande ons en stonden weer op om ons volgende avontuur aan te gaan. Jij een ik ademde synchroon, onze hartslag liep gelijk, ons bloed liep vol met adrenaline en wij waanden ons in een euforisch wereld van spel en plezier.

Ik hoorde jou en jij hoorde mij. Ik wist haarfijn wat jij mij kon geven en waar jij toe in staat was. Ik heb veel van je gevraagd, maar jij wou mij alles geven. Want jij genoot er net zoveel van als ik.

Van onze successen. Van het overwinnen van onze angsten. Van het verleggen van onze grenzen. Van de pijn als we weer een klapper maakten. Van iedere keer dat wij die harde val wisten te vermijden of op te vangen. Van iedere keer dat we weer een nieuwe trick hadden geleerd. Van alles wat we samen wouden ontdekken.

Jij voelde mij feilloos aan en ik jou. Jij reageerde al voordat ik mij er zelf bewust van was. Ik beschermde jou, wanneer het te gevaarlijk was of teveel van je gevraagd. En nooit was iets te gek voor jou. Wij bleven elkaar trouw.

En toen werd die band wreed verscheurd. Een klap waar wij beide nooit de kans kregen om op te reageren. Wij konden ons niet erop voorbereiden. Wij schrokken allebei zo hard, maar afzonderlijk van elkaar. Jij sloeg vast en bent blijven hangen in een vecht of vlucht stand. Jij koos voor vechten….. Altijd. In een constante staat van paraatheid heb jij jezelf op slot gezet en de sleutel weggegooid. Alles om erger te voorkomen.

Ik schoot ook in een vecht of vlucht stand, maar koos ongewild voor het vluchten. De schrik was te groot, het verdriet te intens. Ik was radeloos, want ik voelde jou niet meer zoals ik gewend was. Wij waren niet meer samen. Zouden wij elkaar ooit weer vinden? Voelen? Horen?

13 jaar liepen wij niet meer samen. Konden elkaar niet meer geven wat we nodig hadden. Ik vroeg teveel van je door door te blijven gaan, in de hoop dat we ooit weer beter zouden worden. Jij vertelde mij dat het niet meer ging, maar ik luisterde niet.

Maar mijn onderbewustzijn hoorde jou wel. Hij hoorde hoe zwaar jij het had en dat je vaak niet meer kon geven wat ik van je vroeg. Mijn onderbewustzijn hoorde jou mij waarschuwen voor gevaar. Voor de risico’s die het einde zou kunnen betekenen. En jij luisterde gelukkig wel naar hem en maakte de verstandige keuze, waar ik eigenlijk een andere behoefte had.

Gelukkig werd de stem van mijn onderbewustzijn luider en begon ik hem ook te horen. Hij spraak niet aleen tegen jou, mijn lief lijf, maar ook tegen mij. Hij wou ons verbinden.

En toen ging ik je horen. Ik hoorde hoezeer jij je best aan het doen was weer bij mij te komen en hoe graag je het lichter wou maken voor ons. Mijn ziel begon eindelijk te luisteren en fluisterde in mijn hart wat ik moest doen. Mijn hart reageerde met het uiten van zijn verlangen. Het verlangen weer te willen leven. De behoefte om niet meer in verdriet te blijven hangen en weer te genieten van het leven. De wens om jou gevecht te laten stoppen en om de kille angst in mij van mij af te gooien. De wens dat jij en ik weer in één lijn zouden lopen.

En toen begon ik jou te horen en begon onze reis naar herstel. Wij wisten beide dat jij nooit meer zou herstellen, maar we wisten wel dat als wij samen mij weer op de been konden krijgen, het allemaal wat makkelijker te verdragen zou zijn. Zowel voor jou als voor mij.

Dus toen begon ik, samen met jou, aan verandering. Een nieuwe woning, benedenvloers zodat jij niet meer de trap op hoefde. Een scootmobiel om jou de kans te geven de spaarzame energie goed te verdelen. Voor mij een vangnet van vrienden en kennissen zodat ik mij eindelijk niet meer alleen zou voelen, nooit meer eenzaam, een gevoel van veiligheid en geborgenheid.

Wij begonnen te herstellen. We gingen beter luisteren naar elkaar. Ik ging jou horen en jij ging mij weer voelen. En dat maakt ons gelukkig.

Ik vind het zo jammer dat jij het zo te verduren krijgt. Maar ik ben jou ook dankbaar dat je mij hebt geleerd hoe wij samen het verlies kunnen opvangen. We raken steeds meer kwijt van jou, maar ik zorg ervoor dat we op de been blijven. Een paar maanden geleden vertelde je mij al dat het flink mis aan het gaan is. Jij bent de grip kwijt aan het raken en hebt moeite om de rechterkant overeind te houden, hem te voelen, te sturen. Het kost steeds meer energie die jij gewoon niet meer hebt. Je hebt het zwaar en daardoor krijg ik het ook steeds zwaarder.

Het doet mij zoveel verdriet. Maar in plaats van het verdriet te laten overheersen en vluchten, ben ik je gaan horen en weet wat jij nu van mij vraagt. Want je zei het een paar maanden geleden al. Het is tijd voor een rolstoel. Het is tijd voor verlichting want dat verdien jij. Jij verdient rust want dat is alles wat je van mij vraagt.

En lief lijf, ik hoor je

Terwijl ik dit verhaal uit mijn hart liet stromen, kwamen de tranen met bakken over mijn wangen stromen

Het moest gewoon even gebeuren. Het is voor mij een bevestiging voor waar ik aan gewerkt heb en dat is dat mijn lijf en ik weer elkaar horen en handelen naar ons kunnen en mogelijkheden. Maar ook de kwetsbaarheden.

Toen ik te weten kreeg dat het waarschijnlijk nog geen jaar zou duren eer ik in een rolstoel zou komen, had ik de hoop dat het nog lang zou mogen duren. Maar het moment kwam sneller dan ik had verwacht. Ja, ik zou koppig kunnen zijn zoals ik 13 jaar lang ben geweest, maar dat koppig zijn bracht mij niks anders dan ellende en verdriet. Dus ik begon te luisteren.

Gisteren zat ik mijzelf in te beelden hoe mijn lichaam en mijn geest zich zouden voelen als ik op dat moment met Charlie naar buiten zou gaan voor een wandeling en ik in een rolstoel kon gaan zitten. Wat mij overkwam was een gevoel van verlichting. Een zucht, opluchting, bevrijd. Ik begon steed meer op te kijken tegen wandelen, want het begon steeds meer pijn te doen in mijn benen. Mijn rechterbeen wordt steeds zwakker en nu wordt links ook aangedaan. Dat gevoel van er tegenop kijken werd overheerst door liefde voor Charlie, want hij verdient die wandelingen gewoon. Maar ik verdien het ook dat het niet zo zwaar hoeft te zijn.

En toen kon ik eindelijk de knoop doorhakken. Morgen heb ik een gesprek met mijn WMO begeleider om de aanvraag te starten.

Ben benieuwd hoe lang zoiets gaat duren, want ik verheug mij er wel enorm op

Wat een reis is dit geweest zeg. En er is nog zoveel meer te ontdekken

Ik voel mij vrij

What do you want to do ?

New mail

Lieky van der Velden – Gedicht – Leven – Ervaringen over eigen gevoel (wil ik wel nog leven?) uit Speciale uitzending van zondag 5 juli 2020

Audio staat onder tekst

Vraag jij je wel eens af, Is dit het leven dat ik moet gaan?

Een fijn en plezierig leven,
Zou er voor iedereen moeten wezen.
Zo zou het moeten zijn,
Maar wat te doen met al die pijn.

Soms red ik het niet meer,
Mijn angst is zo groot,
Dat ik denk, ik kan niet meer,

Ach kon ik maar zeggen wat ik voel,
Als ik weer huil van verdriet.
Dat iemand begrijpt wat ik bedoel.

Maar niemand die mij ziet.
Is dit het leven dat ik moet gaan,
Laat het wat meer betekenen.
Dan een eenzaam bestaan.

Laat het mij dan wel delen met lotgenoten die hetzelfde ondergaan. Zij begrijpen de weg die moet gaan.

Ik wil niet verloren gaan in zelf beklag,
Nee, ik wil vechten voor het leven.Dan vind ik in mij zelf de kracht.
De kracht om met hersenletsel verder te leven.
Een van mijn gedichten.
Lieve groet van Lieky Van der Velden

 

What do you want to do ?

New mail

Bert Blanken – NAH en Depressief – Gedicht – Ervaringen over eigen gevoel (wil ik wel nog leven?) uit Speciale uitzending van zondag 5 juli 2020

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail