Onderwerpen in de uitzending van Zondag 3 Mei

In deze 27e uitzending van Luister naar NAH hebben we weer gevarieerde, mooie en interessante onderwerpen voor jullie.

Zo laten we graag het interview nog eens horen wat Lieky gehad heeft met Irene Gouman, een zeer informatief interview en gesprek over de Breinlijn. Een ininitiatief niet alleen voor onze lotgenoten met NAH maar ook voor de naasten, de naaste lotgenoten zeg maar. Ten tijde van het interview dat Lieky in Maart had was de breinlijn nog niet beschikbaar voor heel Nederland, dat werd nog uitgebreid en we gaan ervanuit dat men alweer verder is hiermee, vandaar dat we het opnieuw onder de aandacht willen brengen.

Vervolgens stelt Lieky Stijn Geerinck nog aan ons voor, niet zonder reden want Stijn gaat ons iets meer vertellen over zijn boek ‘tussen hoop en Hersenletsel’

Dan hebben Lieky en Marly beiden een column erbij, geschreven naar onze eigen ervaringen en gevoelens. De column van Lieky gaat over hoe al lang of kort het geleden is dat je in achtbaan van NAH beland bent en Marly gaat dieper in op de Sociale Contacten. Hoe verloopt dat in deze achtbaan?

Tenslotte maakt Marly jullie graag nog eens wegwijs op onze website.

Henk van der Wijk verzorgde weer heel trouw de techniek voor deze uitzending en namens ons drieën heel veel luisterplezier gewenst.

Column van Marly – Controlfreak .. en nu? – Zondag 16 augustus 2020 (herhaald)

Controlfreak en nu??

 

Alles had ik op een rijtje !

Ik wist precies wat ik wilde en wanneer !

Alles was uitgestippeld !

Alles klopte precies !

Ik stond niet snel voor verrassingen !

Alles was goed geregeld !

Hoezo Controlfreak? Het is toch goed om te weten waar je aan toe bent? Niet dan??

 

Nee dus !!

 

Ik ben ervan overtuigd dat de controle willen houden mede ervoor gezorgd heeft dat mijn lichaam mij geremd heeft. Altijd maar doorgaan, blijven uitstippelen wat de beste manier is en hoe dat allemaal aangepakt moet worden, vindt ons lichaam kennelijk niet zo leuk als ik dat zelf vond !

Maar vond ik dat zelf ook wel ook leuk? Ik vrees dat ik moet toegeven van niet.. als ik er aan terug denk dan zie ik dat het me veel nachtrust kostte, elk moment waar ik ook maar een beetje tijd had, vulde ik met piekeren. Met lijstjes maken, financiën uitrekenen, tijd uit tellen en zorgen dat ik niet verder piekerde door maar weer iets nieuws te verzinnen waar ik aan kon werken, zolang ik maar niet piekerde…

En dan ineens, zomaar zonder enige aankondiging laat je lichaam merken zelf de regie over te nemen. En ik zelf kon niets anders doen dan de teugels los te laten.. letterlijk én figuurlijk !

Het ergste is eigenlijk nog dat ik dat qua verstand ook wel wist maar dat ik het qua gevoel nog niet echt gedaan kreeg na mijn eerste hersen- en hartinfarcten. Het was ook een vreselijk hectische tijd, niet alleen de revalidatie speelde maar ook privé problemen en dát vond ik op dat moment belangrijker dan mezelf. Overigens heb ik daar absoluut geen spijt van!

Helaas heb ik nog ruim 3 jaar nodig gehad om het in praktijk te brengen, de controle laten varen bedoel ik dan. Want hoe doe je dat als je niet anders gewend bent?  Daar bestaat geen handleiding voor, jarenlang is dat je houvast geweest.

Pas na mijn laatste herseninfarct nu dik anderhalf geleden is het veranderd, zelf denk ik dat er in mijn hersenen zélf iets veranderd is. Je hoort ook wel dat mensen qua gedrag kunnen veranderen, sneller boos of emotieel of zo en ik denk dat bij mij iets veranderd is in dát stukje gedrag. Ik kan het niet anders uitleggen… maar eerlijk is eerlijk, ik vind het helemaal niet erg. Als ik terugdenk aan die tijd, zelfs toen ik het net beschreef, word ik er nerveus van !

En niet om te klagen maar helemaal tevreden over hoe het nu gaat ben ik eigenlijk ook niet. Nu heb ik het gevoel te weinig te doen, niet echt zinvol bezig te zijn, te makkelijk te denken ergens mijn energie maar niet in te steken. Misschien zelfs wat bang te zijn, bang om over een grens te gaan, een grens die zich elke dag ergens anders schijnt te bevinden. En niet dat ik daar nu over pieker, want piekeren doe ik nauwelijks nog en zelfs als ik er dan mijn gedachten over laat gaan (zoals nu met schrijven) vraag ik me af: wat is goed? Wanneer is het goed? Wanneer doe je het goed? Bestaat goed wel?

 

Ik denk dat ik nu de controle over zowel mijn leven als ook mijn lijf kwijt ben !! Een controlfreak ben ik zeker niet meer te noemen, wat dan wel… dat weet ik nu ook even niet meer….

 

 

Controlfreak en nu??

 

Alles had ik op een rijtje !

Ik wist precies wat ik wilde en wanneer !

Alles was uitgestippeld !

Alles klopte precies !

Ik stond niet snel voor verrassingen !

Alles was goed geregeld !

Hoezo Controlfreak? Het is toch goed om te weten waar je aan toe bent? Niet dan??

 

Nee dus !!

 

Ik ben ervan overtuigd dat de controle willen houden mede ervoor gezorgd heeft dat mijn lichaam mij geremd heeft. Altijd maar doorgaan, blijven uitstippelen wat de beste manier is en hoe dat allemaal aangepakt moet worden, vindt ons lichaam kennelijk niet zo leuk als ik dat zelf vond !

Maar vond ik dat zelf ook wel ook leuk? Ik vrees dat ik moet toegeven van niet.. als ik er aan terug denk dan zie ik dat het me veel nachtrust kostte, elk moment waar ik ook maar een beetje tijd had, vulde ik met piekeren. Met lijstjes maken, financiën uitrekenen, tijd uit tellen en zorgen dat ik niet verder piekerde door maar weer iets nieuws te verzinnen waar ik aan kon werken, zolang ik maar niet piekerde…

En dan ineens, zomaar zonder enige aankondiging laat je lichaam merken zelf de regie over te nemen. En ik zelf kon niets anders doen dan de teugels los te laten.. letterlijk én figuurlijk !

Het ergste is eigenlijk nog dat ik dat qua verstand ook wel wist maar dat ik het qua gevoel nog niet echt gedaan kreeg na mijn eerste hersen- en hartinfarcten. Het was ook een vreselijk hectische tijd, niet alleen de revalidatie speelde maar ook privé problemen en dát vond ik op dat moment belangrijker dan mezelf. Overigens heb ik daar absoluut geen spijt van!

Helaas heb ik nog ruim 3 jaar nodig gehad om het in praktijk te brengen, de controle laten varen bedoel ik dan. Want hoe doe je dat als je niet anders gewend bent?  Daar bestaat geen handleiding voor, jarenlang is dat je houvast geweest.

Pas na mijn laatste herseninfarct nu dik anderhalf geleden is het veranderd, zelf denk ik dat er in mijn hersenen zélf iets veranderd is. Je hoort ook wel dat mensen qua gedrag kunnen veranderen, sneller boos of emotieel of zo en ik denk dat bij mij iets veranderd is in dát stukje gedrag. Ik kan het niet anders uitleggen… maar eerlijk is eerlijk, ik vind het helemaal niet erg. Als ik terugdenk aan die tijd, zelfs toen ik het net beschreef, word ik er nerveus van !

En niet om te klagen maar helemaal tevreden over hoe het nu gaat ben ik eigenlijk ook niet. Nu heb ik het gevoel te weinig te doen, niet echt zinvol bezig te zijn, te makkelijk te denken ergens mijn energie maar niet in te steken. Misschien zelfs wat bang te zijn, bang om over een grens te gaan, een grens die zich elke dag ergens anders schijnt te bevinden. En niet dat ik daar nu over pieker, want piekeren doe ik nauwelijks nog en zelfs als ik er dan mijn gedachten over laat gaan (zoals nu met schrijven) vraag ik me af: wat is goed? Wanneer is het goed? Wanneer doe je het goed? Bestaat goed wel?

 

Ik denk dat ik nu de controle over zowel mijn leven als ook mijn lijf kwijt ben !! Een controlfreak ben ik zeker niet meer te noemen, wat dan wel… dat weet ik nu ook even niet meer….

 

 

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Elk gezicht heeft zijn eigen verhaal – Diederik Wierenga

Ik heb 10 vragen gesteld aan Diederik Wierenga
  1. Wie is Diederik Wierenga ?
Ik ben Diederik, 46 jaar en woon in Norg.
2. Wat is jou overkomen?
In mei 2009 heb ik een herseninfarct gekregen in mijn kleine hersen, links
Hierdoor is mijn motoriek erg aangetast en ook een beetje mijn cognitieve, korter lontje en directer geworden, en ik kan moeilijker mijn emoties de baas.
3. wat is er met je gebeurd?
Best wel weinig, ik ging vrijdag nacht slapen als een “gezonde” en werd wakker in het ziekenhuis als iemand die bijna niets meer kon.
Ik kon praten en mijn rechter arm en hand bewegen voor de rest ging dat erg moeizaam of helemaal niet meer.
4. Heb jij hulp en of revalidatie gehad?
Revalidatie in Beatrixoord te Haren gehad (umcg) daarna nog 2 jaar ondersteuning van een ergotherapeut.
Zij heeft mij geholpen om weer zoveel mogelijk mijn dagelijkse handelingen te oefen en geholpen bij aanvraag van een driewiel fiets.
5. Wat doe je nu in je dagelijks leven?
Vrijwillgers werk, nu bij Toegankelijk Noordenveld maar ook help ik bij evenementen die hier in Norg georganiseerd worden, denk aan drentsefiets4daagse, streetrace (met mtb over obstakels heen) en andere sport evenemten als deze er zijn.
Verder sport ik zelf erg veel, fietsen, wandelen en hardlopen.
6. Hoe ga jij hiermee om?
Gewoon denk ik, de meesten weten goed wat ik echt niet kan en anders geef ik dit duidelijk aan.
Ik wordt als een normaal volledig persoon behandeld, oftewel net als iedereen.
7. Waar heb jij de meeste moeite mee?
Dat anderen problemen hebben met mijn beperkingen.
Zij zien beperkingen opdat zij graag willen dat jij kunt wat zij willen en kijken voornamelijk wat ik niet kan.
Diegenen waar ik goed mee kan opschieten die kijken wat ik allemaal kan.
8. Zijn er positieve kanten die in jouw leven met NAH plaatsvinden?
Die kon ik in het begin echt niet zeggen maar in de loop der tijd heb ik andere mensen en ander eigenschappen van mij zelf geleerd waar ik erg bij mee ben.
Dat ik op dit moment gewoon met de anderen mee kan doen, behalve dat ik niet meer hoef te werken heb ik nu een leven als ieder ander!
9 .Wat wil jij graag dat de mensen van jou weten?
Dat ik Diederik ben en niet een zielig figuur maar iemand die vol in het leven staat en net als een ander ook wel eens vol op zijn plaat gaat.
Behandel mij zoals je zelf behandel wilt worden.
Ik ben geen gehandicapte!
10 . Heb je een tip voor mensen zonder NAH?
NAH getroffenen zijn de zelfde als voor dat men getroffen is, we uiten ons nu anders dan men gewend is van ons.
Richt je op de nieuwe ik van een getroffene en je zult fantastische dingen zien.
Tot slot,
Wat wil jij nog graag aan ons laten weten?
Je bent alleen beperkt als je niet in mogelijkheden kan denken.
Dankjewel Diederik voor jouw ervaringen en jouw antwoorden.
Wil jij ook graag meedoen aan een 10 vragen bericht? Laat het mij weten. Oke
What do you want to do ?

New mail

Over het boek ‘NAH, niet aangeboren hersenletsel, het is niet wat het lijkt.’ geschreven door Lieky van der Velden

Lieky van der Velden heeft een boek geschreven met de titel ‘NAH, niet aangeboren hersenletsel, het is niet wat het lijkt.

Lieky vertelt wat ze wilt bereiken met Facebook en dit Boek: Informatie geeft inzicht en inzicht geeft begrip. Dat is mijn doel.

Kijk eens op eens andere manier naar jezelf en naar je eigen leven. Wat heb ik voor mijzelf gedaan om mijn leven te verbeteren? Wat kan jij voor jezelf doen?

Ik schrijf al 7 jaar op Facebook om meer aandacht en inzicht te geven over een leven met N.A.H. : ‘ Ik ben er altijd al van overtuigd geweest dat als ik mijzelf heb kunnen leren met deze restverschijnselen en overprikkelingen om te kunnen gaan, en dat ook heb toegepast en geïntegreerd heb in mijn dagelijkse leven. dan kan ik dat ook iemand anders leren. Als het mij goed doet kan het jou ook helpen.’ Het zijn handreikingen en inzichten voor zowel de lotgenoot als voor de partner en andere geïnteresseerden.

Zoals bij velen onder ons is ook aan mij  niet te zien dat ik een herseninfarct heb gehad. Maar dat wil niet zeggen dat jij of ik nergens last van hebben.

Hoe ziet het leven eruit als je gebukt gaat onder NAH? En hoe nu verder? Wat kun je zelf doen om met je situatie van alledag om te gaan en je leven te verbeteren?

Daarom wil ik het graag bespreekbaar maken:  ‘Dat je kunt lezen hoe het soms voor ons is wat jij niet ziet.’

Dit boek heeft 167 pagina’s. Iedere bladzijde heeft zijn eigen kort bericht.

Het bijzondere van mijn boek is. Het heeft een stripfiguurtje bij ieder bericht. Het strip figuurtje je heeft ook NAH. Ik heb hem Han genoemd die omgekeerde letters van NAH.
Han beeld emotie’s uit wat bij het verhaaltje hoort.
Dit boek heeft dus 2 kanten.
Als je het boek omdraait en begint met lezen aan de achterkant, lees je op een kinderlijke manier hoe Han in gesprek is met Mamma over zijn gevoelens die te maken hebben met NAH.
Want Han heeft NAH. Het kan de kinderen, ouders, verzorgers en de Juf op school helpen om een gesprek aan te gaan met kinderen die NAH hebben. Er is nog zoveel onbegrip over NAH. Daarom wil ik op deze manier anderen helpen.

 

 

Ik spreek de hoop uit dat dit boek tot meer begrip en inlevingsvermogen zal leiden. Wij mensen met NAH moeten al kunnen omgaan met ons probleem, maar hoe prettig zou het zijn als onze omgeving hier van op de hoogte is.


Wil je ook in het bezit komen van dit mooie boek?

Mail naar :liekyvandervelden@live.nl Of een PB-je via facebook https://www.facebook.com/Radio-Luister-naar-NAH-101182881226381/

Ik stuur je een exemplaar per post het past door de brievenbus. De prijs is € 10,00 per boek. Verzendkosten plus € 4,00.

Ik wens je veel leesgenot en hopelijk beleef je ook veel plezier aan Han.

Han met NAH.

Ik wil Ron ander Ron van der Zee en Carsten Hemsø, hartelijk bedanken voor jullie inspanningen. Zonder jullie was het dit resultaat nooit geworden. Dankjewel !!

N.A.H. NIET AANGEBOREN HERSENLETSEL
Het is niet altijd wat het lijkt.
Mijn naam is Lieky van der Velden.

Gedicht Emoties van en door Marly

Emotie

 

Emotie kent vele vormen

De bekendste emotie is de vorm van verdriet

Wie kent deze vorm niet

 

Voor emoties bestaan geen normen

Ieder mens voelt het op zijn eigen manier

Emotie is zelden een gevoel van plezier

Bij het voelen van emotie kan het in je binnenste stormen

Je voelt een helse pijn

Het liefst wil je dan emotieloos zijn

© Marly van der Wijk

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Column Lieky – Afscheid nemen van een dierbaar persoon – Uitzending 12 april 2020

Afscheid nemen

Hersenletsel of niet

 

Wij kennen het denk ik wel allemaal. Afscheidnemen van een geliefd persoon.

Afscheid hoeft niet met alles, wat is achter gebleven.

Bij het afscheidnemen is het verwerkingsproces wel al begonnen.

 

En terwijl jij nog steeds in je rouwproces zit. Komt op een dag het onherroepelijke dat is het huis leeg gemaakt moet worden.

 

Zo was het ook voor mij.De dood van mijn Pa, hij was 98 jaar oud geworden. Zijn laatste 3 jaar was hij dement.

 

Alles moet opgeruimd worden.

De klerenkast van pa was ook aan de beurt. Ik weet het nog heel goed. Wat een nare taak.Ik keek er enorm tegenop.

 

Sommige kleding stukken hebben herinneringen.

Herinneringen die mij een glimlach op mijn gezicht bezorgden. Maar ook tranen in je ogen.

 

Het eerste dat mij in zijn kast opvielwas zijn ochtendjas.

Het een na het ander kleding stuk haalde ik van de planken en van de haakjes af. Bij sommige rook ik even aan het kledingdeel.

De geur herinnerde mij aan vroeger.

Ik had eventjes het gevoel heel kort bij hem te zijn. Ik dacht nog dit kledingstuk deze geur en de herinneringen wil je toch zeker niet kwijt.

Zomaar in een vuilniszak stoppen en weg ermee.Nee dat kon ik en wilde ik ook niet.

 

Kon ik hem nog maar 1 keer vasthouden en zeggen” Pa ik houd van en ik mis je” Maar het is te laat. Het kwaad is geschiet, wat overblijft is verdriet.

 

 

Alle kleren liggen nu op bed. Een hele rij met mooie hemden en kostuums.Die had hij altijd graag aan. Hij wilde zo graag een Heertje zijn.

Ik rol mij in de kleding als een warme deken om mij heen. Ik dacht kon ik hier maar een soort aandenken van te maken.Een troost van deze kleding maken.

 

Ik kwam een bericht tegen van het  Toon Hermans Huis daar treffen groepjes vrouwen zich om samen kledingstukken van overleden personen te naaien.

 

Daar ging ik naar toe met een volle tas met kleren.

Samen met 5 vrouwen zitten wij aan een hele grote tafel. Op tafel staan  naaimachines. koffie en thee met koekjes op tafel en een hele boel kleren. Samen naaien met de kleren van overledenen. Zo kan het toch nog bij ons blijven en het een 2de leven geven.

 

Alle vrouwen waren lotgenoten met ieder een eigen verhaal.

Ondanks een triest afscheidkwamen automatisch de  verhalen ter spraken.

 

 

Ik zag een grote lapjesdeken op tafel liggen en vroeg aan een van de dames naar het verhaal. Van verschillende kleren uit de kast van haar man Jan heeft mevrouw een warme deken gemaakt. Een lapjesdeken  om over mij heen te slaan als ik het koud heb zegt ze. En zo omhelst hij mij en warmt mij. Ik vond dit zo’n mooi liefde gebaar.

Ik vroeg aan een andere jongere dame, waar zij mee bezig was.

Zij vertelde over haar kindje die ze op zeer jonge leeftijd had verloren.

Bij alle T-Shirts had ze de voorkant uitgeknipt. De beertjes en hondjes en konijntjes.

Grote lapjes met veel andere gekleurde lapjes en reepjes-stof had ze een hele mooie lapjesdeken van gemaakt.

Een deken voor haar jongste kind die haar broertje nooit mogen ontmoeten.

Wat een geweldig idee.

Een andere oudere mevrouw had een kussens van de overhemden van haar man gemaakt. Dat zag er zo leuk uit. Er worden knuffels en hartjes gemaakt van Pyjama-stof.

Als eerste begon ik aan de ochtendjas.Ik heb er een poef van gemaakt. Je weet wel zo’n krukje om je voeten hoog te houden.

 

Het zijn troost-objecten die gemaakt worden.

Het is een heilzame werking het geeft troost bij het verwerkingsproces.

Ik ben er blij mee.

 

Zo kan je veel meer doen met de kledingstukken van de persoon die je lief hebt. Zo blijft een stukje wat van je geliefde persoon achtergebleven is toch bij jou.

Zo ook je mooie herinneringen.

 

Hopelijk heb ik jullie zo op ideeën gebracht.

Wees creatief, maak er iets leuks van.

 

Groetjes van Lieky

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail