Annelies van Olst – Het nieuwe normaal Zondag 2 januari 2022

Het nieuwe normaal

 

Annelies van Olst

[Gedeeld met Leden van Hersenletsel Nah, Restverschijnselen]

Stilaan begint het allemaal te vervagen.

Eindelijk. Ik weet bijna niet meer hoe het is om te lopen, dansen, skiën, stappen,…Ik voel het niet meer. Vreemd hè?

Vlak na het ongeluk sloot ik dikwijls mijn ogen en probeerde ik mijn been te bewegen. Ik heb wel 100 keer onder mijn  laken gekeken omdat ik dacht dat ik het ECHT verschoven had. Dit was natuurlijk nooit het geval en toch dacht ik elke keer opnieuw: “Ja, nu is het echt, echt gebeurd!”

En toch was het geen enkele keer een teleurstelling. Ik was te verbijsterd over wat ik net ontdekt had… Ongelofelijk dat je geest je zo kon beetnemen, beduvelen,…

Fantasie leek werkelijkheid te worden. Zo voelde het. “Ik weet het wel zeker, nu heb ik mijn tenen kunnen krullen.” Echt bizar.

Ik stond perplex, ik was sprakeloos, stomverbaasd, zo verrast,….

Nu begint het allemaal te vervagen. Als ik mijn ogen sluit beweeg ik niet meer. Nu zit, lig, praat en denk ik. En nu weet ik dat het zo is en niet anders. Ik beweeg zoals ik denk dat ik beweeg. Gewoon niet dus…

Wel sla alles op in mijn mooie, oneindige,complexe, interessante en wonderlijke geest.

Ook heb ik ontdekt dat piekeren het omgekeerde is van fantaseren.

Dat is iets wat we voor ogen moeten houden, maar ja, makkelijker gezegd dan gedaan,  toch?

Koude voeten, stijve benen, een warme hand in de mijne,…Ik voel het niet meer. En dat is maar goed ook. Eindelijk begint alles  te vervagen. Alleen de herinneringen niet. Ze staan in mijn geheugen gegrift. Ze maken me bang, verdrietig en blij.

Bang dat ik nooit meer zo’n fijne  herinneringen ga maken. Herinneringen zijn toch eigenlijk gewoon ervaringen die je meegemaakt hebt in je leven en die je niet vergeten bent.  Maar op dit moment ervaar ik zo weinig en maak ik niet veel mee. Als Corona, de pijn en mijn lichamelijke problemen zijn opgelost, dan ben ik er klaar voor.

Ik heb de laatste jaren niet veel herinneringen gemaakt, maar ook omdat ik natuurlijk niet meer veel kan onthouden, en dat is nog licht uitgedrukt, alles ontglipt me, maar ik schrijf wel dingen op.

Misschien maak ik niet veel herinneringen meer, maar ik heb er wel heel veel dromen bijgekregen en die vergeet ik niet meer.

Een cocktail drinken, zittend in de Spaanse zon. En natuurlijk spreek ik dan vloeiend Spaans met de ongelooflijke, knappe Barman. Anders heb ik dat Spaans voor niets zitten leren.

Als ik aan de leuke herinneringen denk, dan ben ik heel blij dat ik ze heb mogen meemaken, die ervaringen neemt niemand me meer af.

Eigenlijk ben ik ook blij met mijn slechte herinneringen, want “al doende leert men” en dat kan ik doorgeven aan mijn kinderen. Zij kunnen leren uit mijn fouten.

En natuurlijk “last but not least” ook doen herinneringen mij pijn omdat het nooit meer zo zal zijn..

Alles begint te vervagen. Dat wou ik eigenlijk gewoon even zeggen.

Annelies van Olst

Column Annelies van Olst : Op reis_met Annelies – zondag 30 mei 2021

Ik neem je mee. Ik neem je mee op reis. (even Gers pardoel citeren) We vertrekken vanuit “mijn hart”. Eindbestemming: “het gezonde verstand”. Enkele rit of retour. Dat weet ik nog niet. In “mijn hart” stappen veel reizigers op. Mijn kindjes, mijn familie, mijn vrienden, kennissen en ik. We hebben grote koffers bij. Ik zie vanalles verschijnen bij de bagagecontrole. Schuldgevoel, verlangen, onvoorwaardelijke liefde, boosheid, vreugde, ongeduld,…. maar nergens piept het. Het zijn dus geen verboden middelen. In “Het hart” wordt veel toegelaten, want wat het hart voelt is nooit verboden. Soms wordt er wel eens een koffer meegesmokkeld, maar wat er in “mijn hart” gebeurd, komt niemand te weten. Alles mag en kan daar nog, maar tijdens je reis moet je veel overboord gooien, want in “het gezonde verstand “, mag je enkel met handbagage aankomen. Wat ik dikwijls overboord moet gooien is verlangen. Iets willen, maar niet kunnen. Soms wil ik iets, maar dat verlangen moet ik, na een moeilijk afscheid, overboord gooien omdat het dingen zijn die niet worden toegelaten in “het gezonde verstand “. Zoals: bv. mijn verlangen naar hoe het was, een terugrit naar “mijn verleden “, maar dat station is opgeblazen. Dat bestaat helaas niet meer. “Mijn gezonde verstand”, weet dat er geen ritten meer zijn naar “mijn verleden”, maar “mijn hart” blijft het proberen, tevergeefs. Dat moet eens gereset worden.

Schuldgevoel doet ook mee. Dat moet ook overboord gegooid worden, maar…. dat is een zware last, die ik bijna niet alleen kan dragen. Het moet overboord, want het staat in de weg van mijn geluk. Ik vind dat ik dat niet verdien, omdat ik iedereen zijn leven zo negatief veranderd heb, maar “mijn gezond verstand ” wil er niets van weten, van dat schuldgevoel.

Weggooien dus of ik kom nooit aan bij “het gezonde verstand”. Dat station zegt dat ik ook gelukkig mag zijn, en dat een gelukkige vrouw/mama meer waard is voor iedereen.

Mijn kindjes bepalen de snelheid van de treinreis naar “het gezonde verstand”. Zij trekken dikwijls aan de noodrem. Kindjes toch… Ze spelen zo graag. Als de trein dan tot stilstand komt, is het vooral schuldgevoel dat overboord moet worden gegooid, want dat weegt te zwaar door. Als dat allemaal overboord is, is de noodrem niet meer nodig en rijden we een stuk sneller op het eindstation af. Mijn vrienden en kennissen hebben koffers vol met verlangens bij. Omdat er alleen handbagage is toegestaan in “het gezonde verstand “, moeten zij ook van veel bagage af. Verlangens zoals het verlangen naar liefde, seks en rock en roll, verlangen naar zelfstandigheid, verlangen naar mobiliteit, verlangen naar schoonheid, verlangen naar plezier… Kortom, verlangen naar hoe het ooit was. Niet alles moet overboord gegooid worden, maar door dingen wat anders in te pakken lukt het ook wel. Die verlangens kunnen wel blijven bestaan, maar je moet het onmogelijke achter je laten. Je kunt die verlangens wel behouden, maar ze anders bekijken en aanpassen, inpakken. Maar dat is een leerproces en van proberen kan je leren, waar een wil is, is een weg en al doende leert men, toch? Dat maakt de reis trouwens ook wat spannender.

Spanning. Mooi woord. Dat heb ik echt nog nodig in mijn leven. De aard van ” het beestje” kan je niet veranderen. Ik ga alle uitdagingen die ik onderweg tegenkom dus aan. Soms met zenuwen, maar ach, dat is gezond. Stress is echter een boosdoener. Over “boos” gesproken. Oh, wat vloek ik vaak. Zo kan ik mijn boosheid wat onder controle houden, want ik moet soms is even goed vloeken en dan ben ik weer rustig. Voor mij een prima uiting van boosheid. Wel natuurlijk niet wanneer mijn kinderen het horen. Soms binnenmonds, soms luidop. Maar bij deze boze gevoelens sta ik nooit te lang stil. Waarom niet? Daar komt zelden iets positiefs uit voort… “Godverdomme, waarom ik? Waarom ook mijn handen? Godverdomme, nu nemen ze mij, mijn zelfbeeld ook nog af!! Godverdomme, godverdomme, shit, cut en klote! ” Zo, dat hebben we ook gehad. Op naar het volgende.

Vreugde bijvoorbeeld. Natuurlijk ervaar ik dit ook nog. Dat is niet zwaar.

Annelies van Olst – Alles lijkt zo zinloos

Audio staat onder tekst

Alles lijkt zo uitzichtloos. Zo verdomd moeilijk om door te gaan. De persoon die ik was, is volledig weg. Hoe kan ik ooit nog terug mezelf worden? Dat kan toch niet?

Ik kan niet terug gek doen tegen de kindjes, tegen vrienden en familie, tegen mijn liefje… Zo zonder dat ik mijn handen kan gebruiken, zonder mijn benen of zittend in een stoel en liggend in mijn bed. Dat kan toch niet? Alles is zo uitzichtloos. Ik kan toch niet ineens een ander mens proberen te worden? Hoe moet dat dan? Ik kan kiezen wie ik word zeggen ze dan. Want ik ben ik en ik blijf ik. Maar wat als mijn echte karakter niet meer bij mijn nieuwe uiterlijk past? Hoe moet dat dan? Ik was ijdel. Ik deed ALLES om er goed uit te zien. Nu kan ik dat niet meer zelf. Ik kan me niet schminken, naar de zonnebank, mijn haar sluik maken,… Ik kan zelfs niet meer diëten als ik wil, want ” dat is niet gezond” en ik kies niet meer zelf wat ik wil/kan eten dus… Ik was een hopeloze romanticus. Ik was verliefd op verliefd worden… En nu ben ik alleen. Vanaf mijn 14e nooit vrijgezel geweest tot vlak voor mijn ongeluk. Voor mijn ongeval was ik net vrijgezel geworden? Waarom? Waarom net nu? Ik ben alleen. Ik heb wel gezelschap, maar ik ben alleen. Ik eet alleen, ik slaap alleen, soms praat ik zelfs alleen. Ik kijk alleen naar films en denk alleen. Ik wissel geen gedachten uit met mijn geliefde. Ik denk van alles het mijne.

Alles is zo uitzichtloos. Hoe kan ik nu positief vooruit? Zonder handen om te voelen, te strelen en dingen vast te nemen. Zonder er goed uit te zien, want de tijd van nu heb je dat echt nodig en iedereen die zegt dat dat niet zo is, moet eens diep nadenken. AHA nadenken… dat kan ik nog wel! Maar is dat positief? Ja, want anders schreef ik niet. Ja, want zowel mijn IQ als mijn EQ worden er mee gevormd. Ja, want dat houdt het leven spannend in zekere zin. Maar is het niet beter om bij sommige dingen niet na te denken? Ja. Waarom het leven leiden dat ik leef? Voor de kindjes uiteraard. Maar mag het iets meer zijn? De weinige, kortstondige momenten van geluk zijn niet genoeg. Zeker nu. Als ik alle mensen hun thuis gezellig zie maken voor de feestdagen, word ik verdrietig. Thuis. Waar is mijn thuis? Dat heb ik niet meer en telkens wanneer ik “MIJN adres” moet veranderen, voel ik dat.

Toch probeer ik , niet te ver op voorhand, niet te denken

aan wat nog komen zou,

hoe mooi het had kunnen zijn,…

Ik probeer liever te onthouden, ookal rouw ik, wat prachtig was en fijn.

Ik vraag me niet af waarom het was

dat het noodlot mijn wonde sneed, maar ik onthou liever hoe mooi het leven was.

Voor duizelingwekkend groot verdriet bestaat, spijtig genoeg, geen medicijn.

We weten, maar beseffen niet,

hoe onvoorstelbaar kwetsbaar wij wel zijn. Ook magische woorden zijn er niet. Het lot valt ons diep en zwaar. Niets verzacht mijn groot verdriet. Iedereen steunt me wel, maar toch…

Al is het gemis zo triest en hard, ik probeer te denken aan elke lach.

Want die blijft voor eeuwig in mijn hart. Troosten doet me dat nog niet, maar wie weet ooit… als ik dit maar blijf geloven.

Voor duizelingwekkend groot verdriet bestaat geen pilletje.

Maar de kracht van het geloven bestaat wel en wie weet ben ik naïef, maar ach… en dan?

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Column Annelies van Olst – Mijn ziel vertelt mijn lichaam – zondag 22 november 2020

Audio staat onder tekst

Mijn ziel vertelt tegen mijn lichaam

Lieve Annelies,

Ook al ben je weg genomen en zul je nooit terugkomen, ik koester de herinneringen van de mooie en fijne dingen. Zij zullen nooit verloren gaan, maar vormen een verbintenis die voor altijd van “ons” samen is.

Alleen een paar mensen lijken dat te weten en zien dat ik je vreselijk mis. We hebben geen idee wat het plan van morgen is, dus maak je daarover geen zorgen, maar geniet na van wat is geweest en denk aan de mooie dingen eerst. Wanneer jij ging, liet je mij achter met gedachten die niet werden gezegd en waar ik (nu) toch belang aan hecht. Wanneer je gaat, is het meestal voor veel dingen te laat. Je liet me achter met vragen die geen vragen waren, maar meer een teken aan de wand. De herinneringen blijven voor altijd in jouw hart leven, ook in dat van je kinderen en dat duurt, gelukkig, langer dan heel even. Goh, wat mis ik je….

We hebben prachtige herinneringen gemaakt, en dat is nodig om mijn emoties te bedwingen als het even wat minder gaat. Je bent niet meer, maar ook niet minder en eigenlijk ben je altijd en overal. Ik vind je in mijn hoofd en in mijn hart, daardoor weet ik nog precies hoe het ooit was en ben ik nooit verward. Ik ruik je in de geur van jouw parfum en hoor je in de tonen van ons favoriete lied.

Ik voel je in je zachte huid en in de herinneringen die je achterliet.

Je bent niet meer, maar ook niet minder. Je bent juist meer dan je ooit bent geweest en juist als ik dat besef mis ik je het meest.

In gedachten kom je soms zomaar voorbij een blik, een lach, een moment alsof je er gewoon nog bent. Ik ontmoet je dan, gewoon heel kort, en dat voelt zo vertrouwd en fijn, alsof jij en ik nog “wij” zijn.

Ik koester elk moment dat ik met jou had. Toen wij werden geboren, kon ik al je lach horen. Die vergeet ik zeker nooit, die kreeg me keer op keer ontdooid. Als ik mijn ogen sluit, ben je weer even bij mij en deze herinneringen houden je dichtbij.

De dagen dat ik bij je mocht zijn, zijn de mooiste en verdrietigste uit mijn leven. Jou nog een momentje bij mij kunnen houden, daar zou ik alles voor geven. In de eerste plaats voor mijn kinderen intens te kunnen omarmen. Aan die gedachte kan ik mijn hart en mijn ziel altijd verwarmen. Ik voel een steek van verdriet. Ik moet opnieuw leren leven omdat jij me plots verliet. Hoe kon je zo stom zijn? Je doet iedereen zoveel pijn. Zeker je kinderen. Ook zij  moeten leren leven zonder jou, maar hun liefde , zal nooit verminderen. Ik ben hun mama en ze blijven mij trouw. En dat is het mooiste geschenk nu Ik er zo over nadenk.

Nu ik alleen woon en voor hun kan zorgen, kreeg ons lichaam weer nieuw leven ingeblazen.  Het oude lichaam doet er niet meer toe, maar het nieuwe zal ons verbazen. Daar gaan we van uit en dus moet ik afscheid van je nemen. Ik begin een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Maar dankzij jou, heb ik voor de toekomst, een schat aan herinneringen in mijn hart paraat voor als het even wat minder gaat. Beetje bij beetje probeer ik zonder jou verder te leven. Geluk helpt soms, moed altijd. Kom op, we gaan ervoor, dachten we nog een laatste keer in koor.

What do you want to do ?

New mail

Annelies van Olst – Ik mis je (in het kader van Levend Verlies)

Audio staat onder tekst !

Ik mis je van Annelies Van Olst

 

Ik mis je zo. Nog nooit heb ik iemand zo gemist. Je komt nooit meer terug. Je bestaat niet meer. In mijn hoofd en in mijn hart, weet ik precies hoe het ooit was. En dat maakt het zo moeilijk. Het lukt maar niet om je te vergeten. Ik zie je nog, maar alleen in mijn dromen. Je bent er niet meer. Alles was toen veel beter. Hoe je van het leven genoot. Je kon zomaar even beginnen dansen. Omdat je blij was. Je was een bezige bij. Altijd in beweging. Je lichaam, je gedachten en gevoelens. Alles ging constant op en neer. Alles of niets. Je handen voelden. Het liefste voelde je zachte dingen. De haren van je kinderen, partner en kat, maar ook warmte die je lichaam rustig maakte. Je benen brachten je waar je wou zijn. Overal en nergens. Al slenterend, lopend of wandelend. Dit hing van je toeweiding af. Je deed altijd meer dan je moest doen. Ik mis je zo. Je was altijd bezig. Wat niet iedereen leuk vond, maar ik wel. Je hield van actie, spanning en beweging. Zonder jou ben ik arm en ken ik sombere tijden. Er is niets meer. Je bent gestorven. Zonder jou red ik het niet. Herinneringen en hoop zijn het enige dat nog in leven is. Ik denk terug aan vroeger en wat doet dat pijn. We weten niet wat we hebben tot het weg is. Omdat ik de helft van wat ik nu weet toen niet wist. Het was een harde les. Een veel te harde les, maar of het goed voor me was, dat kan ik niet zeggen. Het verdriet blijft, net als de rouw. Ik mis je, Annelies. Het kan nooit meer worden als toen. Je bestaat niet meer. Alleen in mijn dromen. Ik mag niet denken aan een leven in een wereld zonder jou.

Geschreven door Annelies Van Olst

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail