Ineke Akkerman losbreken gedicht Zondag 19 december 2021

Losbreken

Soms zit je zo vast in een bepaalde situatie

Dat je het gevoel hebt niet jezelf te kunnen zijn

Anderen of omstandigheden hebben je vast gezet

Of heb jij je vast laten zetten?

Soms zet je jezelf vast

Door bepaalde gedachten, overtuigingen die je hebt

Die maken dat je niet verder kunt

Of kan je dat wel?

Soms leg je de lat voor jezelf zo hoog

Vind je dat je aan van alles moet voldoen

En verlam je jezelf daardoor, en doe je dus maar niks

Wil je wel?

Soms denk je dat je niet genoeg in huis hebt

om te veranderen, je hebt geen talent, of gewoon het lef niet

Denk je dat je niet goed genoeg bent, het is voor jou niet weggelegd..

Wie zegt dat?

Wat houdt jou tegen?

Wie?

Jijzelf?

Kom!

Het is tijd!

Het was allang tijd!

De eerste stap is altijd het moeilijkst

Maar je kunt het!

Geloof in je eigen kracht!

Bevrijd jezelf van die verlammende gedachtes

Voel hoe heerlijk is

Als je dat achter je laat

En jezelf kunt zijn

Dat mooie wezen, wat je altijd al was!

Liefs,

Ineke Akkerman

Dit ‘Freedom Sculpture’ staat in Philadelphia, Pennsylvania.

Van  Zenos Frudakis

Column Lieky – wat ik voel bij slechte dagen – Zondag 21 november 2021

Wat ik voel bij slechte dagen…

Het is bij sommigen niet te zien, dat ze een hersenletsel hebben.

Maar dat wil niet zeggen dat ze nergens last van hebben. Komt wel voor, dat ze niet begrepen worden. Want soms hebben ze betere dagen dan andere dagen. Niet iedereen kan het goed uitleggen en wil of kan er over praten. Maar wil wel graag begrepen worden.

Daarom probeer ik met dit bericht over mijn eigen ervaringen, een inzicht te geven over hoe het voor sommige onder ons kan zijn.

Als de mensen om ons heen NIET weten wat het is waar je last van hebt, is het moeilijk voor ze om je te begrijpen. Daarom schrijf en vertel ik erover. Informatie geeft inzicht, en inzicht geeft begrip. En dat willen wij allemaal. Toch?.

Ik beschrijf mijn eigen ervaringen van de restverschijnselen. Wat zijn mijn goeie dagen en slechte dagen. Voor sommige lotgenoten is dit meestal wel herkenbaar.

Als ik goeie dagen heb, gedraag ik mij als een gezonde vrouw. En dat is dan ook mijn valkuil.

Bij slechte dagen, komen de restverschijnselen in versterkt en in veelvoud terug.

Het komt regelmatig voor dat ik slechte dagen heb. Overdag en in de nacht ben ik erg onrustig.

Dan voel ik dat er iets niet goed is in mijn hoofd en lichaam. De kracht in mijn lichaam is dan maar voor de helft. Het is niet zelden dat dingen uit mijn handen vallen of dat ze ik omstoot, omdat mijn reactie een seconde te laat is. Ik kan niet goed meer nadenken en heb evenwichtsstoornis. Raak steeds mijn tekst kwijt. Kan niet veel om mij heen verdragen. Soms is alles even teveel. Gesprekken zijn moeilijk te volgen. Ik kan geen gesprek meer onthouden noch terug vertellen.

Moe en moe en moe. Futloos er is bij geen beweging in mij te krijgen.

Ik loop mijzelf in de weg. Mijn hoofd is gevuld met een gevoel van bewegende watten. Als ik te snel mijn ogen beweeg, voelt het of niets meer stil staat. Ik zou niet in de drukte kunnen functioneren.

Kan mij nergens op concentreren.

Mijn tong is een seconde te laat, waardoor ik over mijn eigen woorden struikel en niet goed verstaanbaar ben. Ik kan niet meer op namen komen en vergeet heel snel wat ik wilde doen of wilde zeggen.

Ik kan niet goed tv kijken of op mijn laptop werken, doordat de beelden voor mijn ogen te snel heen en weer bewegen. De ondertiteling van een film kan ik niet meer volgen, het geluid is 10x versterkt en irritant en ik schrik veel sneller. Andere indrukken komen tegelijk bij mij binnen en mijn hersenen krijgen dit niet verwerkt. Daarom blijven mijn hersenen  in de nacht ook maar doorgaan.

Door snel mijn hoofd van rechts naar links te bewegen, voel ik evenwichtsstoornis. Snel opstaan geeft hetzelfde gevoel.

Ik ben onrustig, ongeduldig en soms snel geïrriteerd. Soms draaien mijn hersenen overuren. Ik voel dat mijn spieren vaker verstijfd zijn van de spanning, vooral mijn nekspieren. Misschien heb ik daardoor ook vaker kramp in mijn benen, kuiten, voet en tenen.

Mijn innerlijk leven is een achtbaan.

Er gebeurt van alles in mijn hoofd waar ik niks tegen kan doen..

Dit zijn mijn voorbeelden wat ik merk in mijn hoofd en lichaam, maar velen onder ons ervaren dit ook zo.  Helaas is bij sommige aan de buitenkant niet te zien, wat er zich zoal in het innerlijke leven afspeelt.

Soms houdt het een dag aan, soms meerdere dagen. Er zit niets anders op dan wachten en mijn tijd zien door te komen met rusten en stilte om mij heen en ontspannen. Ik moet er in berusten en zorgen dat ik mijzelf kan kalmeren.

.Na een goede nachtrust kom ik weer langzaam bij en later voel ik mij weer beetje bij beetje normaal worden.

Ik weet zeker dat dit herkenbaar voor jullie is.

Veel van mijn ergen ervaringen en voorbeelden als deze, heb ik beschreven in mijn boek. “NAH Niet aangeboren hersenletsel” Voor €14,00 stuur ik het voor je op. Schrijf mij een pb-je of mail mij: liekyvandervelden@live.nl

Groet van Lieky Van der Velden (beheerder)

 

Column Marly – Revalidatie – Zondag 21 november 2021

Revalidatie

 

Over revalidatie kan ik niet echt kort zijn. De vaste luisteraars weten dat ik inmiddels meerdere infarcten achter de rug heb en in de loop van de jaren vanaf 2012 tot nu heb ik verschillende revalidatietrajecten doorlopen en geen één was hetzelfde.Daarom heb ik ze eens op een rijtje gezet zodat de verschillen ook beter benadrukt kunnen worden. De eerste keren 2012-2013 had ik revalidatie vanuit het ziekenhuis met de benodigde verschillende therapeuten. Revalidatie-arts,die het geheel overziet, fysiotherapie voor de grove motoriek en het opstarten van conditie met sport, ergotherapie voor de fijne motoriek, logopedie voor de spraak en in mijn geval ook pychologie. Daarnaast werden er in het ziekenhuis verschillende groepsbijeenkomsten georganiseerd over diverse onderwerpen zoals bv ‘voeding’ of ‘aanpassen van de leefgewoonten’

Tot zover de revalidatie van het ziekenhuis, waar ik overigens zeer tevreden over was.

———————————————————————

 

In 2015 mocht ik na een week opname gewoon naar huis en moest ik zelf contact op nemen met de fysiotherapeut, ergotherapeut én logopediste. zij moesten aan de hand van mijn eigen verhaal (informatie had ik niet meegekregen) de behandeling bepalen.

De beste uitleg en behandeling kreeg ik van de logopediste en van de fysiotherapeut. Van ergotherapie worden maar enkel uren vergoed per jaar vanuit het ziekenfonds, dat ging dus allemaal wat minder uitgebreid helaas. Maar ik kon er goed mee vooruit

Tot zover de minder gestuurde revalidatie

 

—————————————————————–

 

En tenslotte komen we bij mijn laatste revalidatie (inmiddels 2018)  in de revalidatie kliniek, de meest individueel aangepaste revalidatie.

Als je naar de revalidatiekliniek mag, dan krijg je echt op maat aangepaste revalidatie, meer dan wat het ziekenhuis je kan bieden! De grote lijnen komen wel overeen uiteraard, je krijgt je eigen fysiotherapeut, je eigen ergotherapeut, je eigen psycholoog, je eigen maatschappelijk werker die er voor jou, maar er ook voor je gezin is. Maar wat verschilt (behalve dat je opgenomen bent) is dat alle mogelijkheden aanwezig zijn om te kunnen werken naar zelfstandigheid. Althans in de kliniek waar ik opgenomen was.. ze hebben echt alles, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er.. er staat een auto om te leren hoe je kunt in- en uitstappen, vooral zeer geschikt voor de rolstoel revalidanten. Ze hebben een complete woonkamer gebouwd om zaken te oefenen. Waarbij ik ook eens gezien heb dat de stoelen als in een bus geplaatst werden en oefende men dus busritten.Een keuken waarin we gingen koken als onderdeel van de ergotherapie. En zelfs een badkamer met badkuip ! Overal zijn trappen te vinden met leuningen aan diverse zijden zodat je de trap in je eigen huis als het ware kun oefenen.

Ook qua therapieën zijn er talloze mogelijkheden.

*Bijvoorbeeld de arm hand/groep

Dit stuk is geschreven in mijn armhand/groep omdat ik schrijf om te oefenen in de arm hand/groep, daarmee kan ik tevens ook gebruik maken van de mogelijkheid om uit te leggen hoe deze groep in zijn werk gaat.

De naam van deze groep zegt het al het gaat om je (aangedane)hand en arm te trainen of oefenen om weer bepaalde functies of activiteiten te doen. En dan met name activiteiten  die je in het dagelijks leven tegenkomt. De week wordt dan ook begonnen met het bespreken van het weekend en wat we daarin gedaan hebben m.b.t. tot onze handen en hoe dat ging. Daarna kiezen we een taak voor die week. En dat kan van alles zijn,  voor jezelf kies je iets wat je belangrijk vind. Zo koos ik in het begin eten met mes en vork. Als eerste oefeningen ga je die gekozen taak uitproberen, vanzelfsprekend met de aangedane hand. Soms kun je de goede hand eens proberen om te zien hoe je het precies doet en vanuit daar kun je datzelfde proberen dat na te doen. Voor mij heeft het oefenen heeft het goed geholpen en ik kan mijn vlees weer mooi zelf snijden en dus veel beter met mes en vork eten.

Voor deze week heb ik als taak het typen met 2 vingers gekozen omdat ik graag (wil blijven typen)deze site wil blijven bewerken. En hoewel typen ook best lukt met 1 hand, is het frustrerend om te zien hoe de therapeuten fijn en snel met 2 handen typen wat ik voorheen ook ‘gewoon’ deed. Maar zoals we allemaal wel weten hoort ‘gewoon’ niet meer in ons leven erbij. En zo kon ik weer een weektaak aan mijn lijstje toevoegen, typen met het gebruik van beide handen. Uiteindelijk blijft het een kwestie van oefenen, maar zoals bij alles wat mij niet lukt vind ik het ook fijn om te weten waarin het probleem zit zodat ik weet waar ik aan moet werken. Bij het typen zit het probleem vooral erin dat ik in de kootjes van mijn de vingers in mijn linkerhand de kracht niet of nauwelijks inzet. Als hoofdoefening moet ik nu vooral typen uiteraard, tussendoor moet ik andere oefeningen doen, zoals kneden van klei of proppen maken van de bladzijdes van een telefoonboek, daarmee wordt de sterkte van de vingers gestimuleerd, vooral in de klei kun je goed je vingers trainen  om de toetsen van je toetsen bord beter  te raken. Hoewel ik duidelijk veel therapieën gehad heb hier in de revalidatiekliniek in alle weken van opname én ook in de dagbehandeling, kan ik met recht zeggen dat voor mij persoonlijk de arm hand/groep het meeste voor mij gedaan heeft. Dat komt door verschillende zaken; * Je kunt vanaf de eerste week gelijk beginnen te oefenen waar voor jezelf de moeilijkheid zit *Je krijgt deze therapie meerdere uren achter elkaar door * door de oefeningen krijg je ook inzicht over je sterke en minder sterke punten *hoe verder je bent in de groep, mag je ook gaan deelnemen aan de arbeidstherapie( in mijn geval houtbewerking), waarbij ook je krachten worden ingezet d.v.m zagen (ideaal als je met mes en vork weer leren eten

 

*Werken aan je conditie en/of lopen weer opbouwen

Behalve fitnessaparatuur zoals de loopband of de hometrainer e.d. zijn er ook verschillende therapieën in groepsverband. Zo is er de groep die zich bezig houdt met valpreventie, Die heb ik zelf niet gehad maar mensen van mijn afdelingen weer wel vandaar dat ik hem weet te noemen, wat ik wél 1 keerheb gehad is een groep die in ging op verschillende aspecten van het lopen in het lopen in het  dagelijks leven zoals bv slenteren op een drukke markt waarbij je rekening moet houden met het looptempo van anderen. Deze groepstherapie kon ik weinig mee vandaar dat ik die maar1 keergedaan heb. Ik vond (ondanks dat ik niet echt een wandelaar ben) de wandelgroep veel leuker en geschikter voor mezelf. Onder begeleiding van therapeuten wandelden we buiten op het grote terrein waar wandelpaden in verschillende kleuren pijlen waren aangegeven. Elk pad/pijl had zijn eigen lengte en heuvels.

Daarnaast was er ook nog het zwembad waar 1 groot en 1 kleiner bad was. Ik heb alleen baantjes getrokken dat zowel goed voor de conditie was maar  ook voor alle spieren en gewrichten in het lichaam. Daarbij leerde ik ook weer iets over mijn minder goede linkerzijde. Met mijn rechterzijde bewoog ik krachtiger waardoor ik aanpassingen moest doen

Voor de Laatste week had ik ‘fietsen’ aangevraagd, als dit me lukte dan kon ik weer iets zelfstandiger worden aangezien ik niet mocht autorijden. (Opmerking achteraf: helaas voelde ik me toch onveilig op de fietsvoorlopig dan maar nog even aanhankelijker wezen, het zij zo)

Zoals ik al zei, in de revalidatiekliniek zijn er talloze mogelijkheden!!

Uiteijndelijk merkte ik ook behoorlijk verschil in de tijd van opknappen, maar daarnaast is het ook veel, heel veel intensiever. Het schema/rooster is haast een werkweek, ik had dagen waar ik om 9 uur moest beginnen en pas om 5 uur klaar was. Het is dan ook meer dan eens voorgekomen dat ik zo in slaap viel als ik kort ging rusten.

De Spreuk van de Week – Zondag 31 oktober 2021

 

Nederlandse vertaling van songtekst Heilige Anthonius van Rowwen Heze

Eerst mijn jas daarna een paar handschoenen.
Mijn schoolboeken, mijn tas en mijn verstand.
die foto van jou en honderd andere dingen.
Die ik niet meer kon vinden, het liep uit de hand.

Of het verdween of het bleef ergens liggen.
Ik vond het niet meer terug en dan dacht ik maar dat.
Wat ik in die jaren soms ineens ben verloren.
Gewoon omdat ik te veel had daarna had ik weer genoeg.

Maar wat ik niet begreep dat het ooit kon gebeuren.
Waarom ging je weg zonder afscheid zo vlug?
En toen mijn duiven ineens gingen moven
Duiven wisten de weg die kwamen altijd terug.

De heilige Anthonius die moest het weten.
Hij schreef me terug, beste vriend wist je dat.
Het beter is iets moois te verliezen.
Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.

Vanaf vandaag niks meer te vrezen.Vanaf vandaag weet ik voortaan dat.
Soms is het beter iets moois te verliezen.
Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.

De heilige Anthonius die meost het weten.
Hij schreef me terug, beste vriend weet je dat.
Soms is het beter iets moois te verliezen.
Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.

Vanaf vandaag niks meer te vrezen.
Vanaf vandaag, weet ik voor dat.
Soms is het beter iets moois te verliezen.
Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.

De heilige Anthonius die moest het weten.
Hij schreef me terug, beste vriend weet je dat.
Soms is het beter iets moois te verliezen.
Beter verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.

Column Marly – Verlangen naar het leven van voorheen – Zondag 5 september 2021

Klik hier voor de blog van Marly

Verlangen naar het leven van voorheen

Iedereen met hersenletsel herkent de verzuchting ‘ik wil mijn leven terug‘ wel. Datzelfde heb ik járen geleden wel gehad. Nú niet meer!

Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk zou ik dingen héél graag anders zien, maar wat levert het me op om het het anders te willen hebben? Helemaal niets! Het kost me juist meer, meer emoties en meer energie terwijl het leven er niet anders of beter op wordt.

En heeft dat leven van eerder me niet ook juist in deze situatie gebracht? Gerookt, (te) veel gewerkt, niet gesport, niet altijd even goed gegeten…

 

En naar wélk leven zou ik dan terug willen? Vóór 2018 (laatste herseninfarct) Vóór 2015 (voorlaatste herseninfarct)

Vóór 2012 (de start van alles)

Als ik heel eerlijk diep van binnen kijk, kan ik me dat leven van voorheen (voor 2012) nog niet eens fatsoenlijk voor de geest halen.

En nóg eerlijker, ik weet dat het vele werken me begon op te breken.. ik bedacht me al geruime tijd of ik niet toch zou gaan stoppen met het één of ander. Maar ik wist geen keuze te maken waarmee? En hoe? Ik bedoel, inkomen had ik nodig én ik had een goed loon, dus stoppen met werken was geen optie voor me. Misschien minderen? Mijn vrijwilligerswerk viel ook niet te kiezen. Ik deed het zo graag!

Stress had ik niet voor het kiezen, dat kreeg ik gratis en voor niks voor de kiezen.

Kom ik opnieuw op de vraag uit: naar welke tijd van voorheen zou ik terug willen?

 

Laat ik de vraag eens anders stellen: wát zou ik graag anders willen?

Een vraag die ik niet snel en kort kan beantwoorden, ik zou best veel willen veranderen.

Ten eerste zou ik graag meer energie willen, niet alleen maar moe moe en nog eens moe zijn.

Op de tweede plek staan de prikkelverwerking en concentratie te springen om daar thuis te horen. Met verbetering van deze twee zou mijn geheugen ook erop vooruit gaan, denk ik maar hoopvol.

Wat ik ook fijn zou vinden, zou een eind aan mijn slikstoornissen zijn, gewoon zonder angst en nadenken kunnen eten wat ik wil. Dat zijn er 6.. als 7e mag mijn aangezichtsverlamming ophoepelen. Niet alleen sta ik dan leuker op foto’s maar dan zie ik ook wat vriendelijker en gelukkiger uit.

Maar ik ben nog niet klaar: mijn fijne motoriek mag ook beter worden en dat dan de linker- en rechterhand wat beter samenwerken. Oja, nog een hele belangrijke.. mijn balans zou ik ook graag terug willen

En zo kom ik aan het einde van deze fantasie, want dat ís het pure fantasie!

Daarentegen kan ik ook wel van alles verzinnen wat ik zónder klachten niet gehad zou hebben. Zo zou ik nóóit begonnen zijn aan schilderen. Ik zou veel minder tijd hebben en absoluut gestresst zijn. Nu ben ik veel gemoedelijker en dat bevalt me stukken beter aan mezelf.

Hoe gek het ook klinkt, ik wil mijn leven van nu niet opgeven! Ik ben gelukkig hoe ik ben ! Ik geniet zo goed mogelijk van alles wat op mijn pad komt en bedenk me dat ik er ook zomaar niet meer had kunnen zijn.

En ik weet zeker dat als er ongelukkigerwijs nóg een CVA op mijn weg zou komen, ik net zo hard weer ga knokken om dit gelukkige gevoel terug te krijgen. Uiteindelijk is het dit waard !!

 

Column Lieky – Soms voelen mensen zich ontroostbaar – Zondag 5 september 2021

Soms voelen mensen zich ontroostbaar.

Weten zelf niet meer wat ze moeten doen.

 

Dat ze verbitterd, verdrietig en ongelukkig zijn in het leven.

en al helemaal als er zo’n dag is, dat het lijkt alsof alles je tegen zit. Dat je geen kracht meer hebt om jezelf weer op te peppen, om bij elkaar te schrapen.

Dat je het helemaal niet accepteren kan, hoe jouw situatie nu is zo als het is.

Waar komen deze vervelende gevoelens vandaag en hoe kom je daar vanaf. Wat kan jij doen om dit te veranderen.

 

Wat hier ontbreekt is zelfvertrouwen. Het kunnen vertrouwen op jezelf.

Als jij geen zelfvertrouwen hebt, zal je bij iedere nare situatie al in elkaar zakken. Heb je dan geen fut om je gedachten om te turnen, zwak je nog meer af.

 

Om daar uit op te krabbelen is niet makkelijk en kost veel energie.

Energie heb je nodig om voor jezelf te zorgen. Jij moet er zelf zorg voor dragen dat jij het kan en wilt veranderen.

Veranderingen beginnen altijd bij je denken. Jij bent de denker en niet van, ik kijk wat mijn denken denkt? Dat zijn ongecontroleerde gedachten die een loopje met je nemen.

 

JIJ moet beslissen waar je aan zit te denken.

Welke gedachten jij toelaat en welke gedachten niet goed voor je zijn, die moet je geen aandacht geven.

Aandacht aan negativiteit geven is energie afgeven. Energie heeft kracht. Deze energie kan je dus ook om turnen dat de energie voor jou werkt. Ook voor jou is deze energie aanwezig als JIJ het de aandacht geeft en dat JIJ het ook aan jezelf wilt toelaten. Daar kan jijzelf wel voor zorgen.

Dat leeft een stuk makkelijker.

Ik zeg niet dat dit makkelijk is maar het is ook niet onmogelijk.

Ik wens je begrip en doorzettingsvermogen.

Lieve groet van Lieky

Podcast Diana van den Bosch – Zondag 5 september 2021

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Loket

Vandaag heb ik een podcast  met Diana van den Bosch.

  1. Wie is Diana van den Bosch?

Mijn naam is Diana van den Bosch, 43, getrouwd en moeder van 3 kinderen.

Ik heb een dochter van 17, een zoon van 15 en een zoon van 10 jaar oud.

Daarnaast hebben we een lieve, enthousiaste hond.

Sinds 2000 ben ik werkzaam in het onderwijs. Na jaren in het regulier primair onderwijs gewerkt te hebben, heb ik in 2019 de overstap gemaakt naar het voortgezet speciaal

onderwijs.

Ik houd ervan om mezelf te blijven ontwikkelen en uit te dagen om alle mogelijkheden uit mezelf te halen en te genieten van het leven.

 

  1. Wat is jou overkomen Diana?

In mei 2016 heb ik acuut een zware hersenoperatie moeten ondergaan: er zat een cyste bij de hersenstam, 1 ½ cm van het ademhalingscentrum, die het 4e ventrikel afsloot. Het begon met extreme hoofdpijn en steeds meer uitvalsverschijnselen. Na een verkeerde

diagnose door de neuroloog en het inschakelen van de zorgverzekeraar voor hulp voor het vervroegen van de MRI (die ik voor mijn eigen gemoedsrust zou krijgen), ben ik daarna acuut geopereerd.

Na een lang revalidatie- en reïntegratietraject ben ik zo goed als volledig hersteld.

In juli 2020 heb ik echter weer een hersenbloeding gekregen. Er zijn 3 carvenomen in de hersenen gevonden, waarvan er 1 was gaan lekken.

2 Afwijkingen in de hersenen die volledig losstaan van elkaar. Vette pech dus.

 

  1. Hoe was je revalidatie geweest?

Na mijn hersenoperatie heb ik 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en mocht ik naar huis. Daarna begon de revalidatie: de medisch psycholoog, fysiotherapie en ergotherapie.

Tijdens mijn re-integratie heb ik hulp gehad van een re-integratie coach. Daar heb ik veel hulp van gehad om mijn werkzaamheden weer op te pakken en de balans tussen werk en privé mee in de gaten te houden. Ook van mijn gezin, familie en vrienden heb ik veel hulp gehad.

Na mijn hersenbloeding in juli 2020 is de benodigde hulp en ondersteuning later op gang gekomen. Dit had mede te maken met de geldende Corona- maatregelen en

vakantieperiode. Fysiotherapie, ergotherapie en de medisch psycholoog werden, op eigen verzoek,  weer opgestart.

 

4 . Hoe ga jij hiermee om?

Ik vind het nog steeds erg lastig om met de angsten en onzekerheden die het met zich meegebracht heeft, om te gaan. Ik heb gemerkt en geleerd dat ik het niet alleen kan en dat het niet erg is om om hulp te vragen. Het acceptatieproces en het verwerkingsproces kosten mij veel moeite, dus ik ben altijd blij als ik weer naar de (medisch) psycholoog kan. Een positieve houding en mindset is essentieel in het proces. Maar ook ik heb mijn goede en slechte dagen. Het is hierbij belangrijk om jezelf niet uit het oog te verliezen en te

luisteren naar je lichaam. Nog steeds ben ik dagelijks op zoek naar balans in energie en activiteiten.

 

  1. Hoe gaan jij, je partner en gezin hiermee om?

Mijn man en kinderen hebben zich aan moeten passen aan de veranderde situatie. Mijn dochter heeft na mijn hersenoperatie EMDR gehad om met de situatie om te leren gaan. Ook mijn jongste zoontje heeft na mijn herenbloeding een terugval gekregen, waarvoor hij psychische hulp krijgt. Het heeft een enorme impact op mijn gezin gehad (en nog steeds). Door er samen veel over te praten, kun je dingen verhelderen en begrijpelijk maken.

Tot op heden mist mijn man de zorg en begeleiding die er aan de partner aangeboden is/ wordt. Maar om heel eerlijk te zijn, is hij daar ook niet actief naar op zoek gegaan.

 

  1. Waar heb jij de meeste moeite mee?

Zoals ik eerder al heb verteld, heb ik nog veel moeite met het omgaan met mijn angsten en onzekerheden. Het acceptatie- en verwerkingsproces spelen daarin een grote rol.

Fysiek heb ik er niets aan overgehouden. Op cognitief gebied zijn er ook weinig

veranderingen merkbaar. Ik ben wel sneller overprikkeld, vermoeid en heb dagelijks nog veel hoofdpijn. Ondanks dat alles, mag ik nog blij zijn hoe ik eruit ben gekomen.

De restverschijnselen die ik nog ondervind zijn dingen waar nog mee te leven is en door het vinden van de juiste balans in de dagelijkse activiteiten is daar beter mee om te gaan. Op slechte dagen trek ik mijzelf meer terug en moet ik ervoor zorgen dat mijn batterijtje weer opgeladen kan worden. Op goede dagen moet ik ervoor zorgen dat ik niet over mijn grenzen heen ga. En dat valt niet altijd mee met een druk gezin en een drukke baan!

 

  1. Inmiddels ben je werkzaam in de N.A.H. observatieklas in Tilburg, waar

jullie hulp en ondersteuning bieden aan jongeren met hersenletsel.

Wil je hier iets meer over vertellen?

Ja, natuurlijk wil ik hier iets meer over vertellen!

Allereerst zal ik wat meer informatie geven over wat de N.A.H. observatieklas is.

In de NAH Observatieklas werken wij samen met diverse disciplines (fysiotherapie, ergotherapie, psychologie, revalidatiearts, logopedie en maatschappelijk werk) samen. In overleg met de huidige school, leerling en ouders bekijken we welke combinatie van onderwijs en zorg het beste past. De NAH Observatieklas kan een oplossing zijn voor jongeren van 12 t/m 18 jaar. Het onderwijs kan bij ons op maximaal VMBO TL niveau worden gevolgd. In principe zit een leerling maximaal een jaar in deze klas.

De leerlingen die wij begeleiden hebben een vorm van traumatisch of niet- traumatisch hersenletsel opgelopen. Zij ondervinden problemen die voor de omgeving niet altijd duidelijk of goed uit te leggen zijn. Op school kan iets ineens niet meer lukken. Dat kan met het leren te maken hebben, maar ook op emotioneel vlak liggen. Dat is frustrerend voor hen (en hun ouders).

De mogelijke gevolgen die onze leerlingen ondervinden zijn:

  • Cognitieve veranderingen, zoals aandacht- en geheugenstoornissen, vertraagd werk- en denktempo, niet goed meer kunnen plannen en organiseren, waarneemstoornissen;
  • Emotionele veranderingen zoals angst, depressiviteit, prikkelbaar, verwerkingsproblemen;
  • Gedragsveranderingen zoals verminderde sociale vaardigheden, geen initiatief nemen;
  • Minder goed om kunnen gaan met druk;
  • Lichamelijke beperkingen zoals vermoeidheid, pijnklachten aan het houdings- en bewegingsapparaat, loop- en balansstoornissen, verminderde arm- handfunctie, problemen met de dagelijkse handelingen.

In de Observatieklas kijken gespecialiseerde docenten en assistenten samen met de leerling naar de problemen en mogelijkheden. De lessen gaan vooral over het leren zelf: de houding en de verschillende leerstrategieën. Dat oefenen we met het eigen lesmateriaal van de leerling en met speciaal ontwikkeld materiaal van Onderwijscentrum Leijpark. Er is ook ruimte voor revalidatie en begeleiding. Onderwijs en zorg kunnen zo worden gecombineerd.

Het programma van de Observatieklas heeft een vaste indeling om houvast en structuur te bieden. Wat we binnen de vastgestelde blokken doen is op maat en niveau van de individuele leerling. Uitgangspunt van het rooster is afwisseling van in- en ontspanning.

Het doel van de NAH Observatieklas is het op basis van observatie, diagnostiek, begeleiding en behandeling een advies opstellen over onderwijsbelasting en onderwijsmogelijkheden. Samen met de leerling en de ouders bespreken we welk vervolg haalbaar en wenselijk is.

De mogelijkheden zijn bijvoorbeeld:

  • Terug naar de school van herkomst met of zonder ambulante begeleiding;
  • Terug naar een andere reguliere school met of zonder ambulante begeleiding;
  • Instromen in speciaal onderwijs;
  • Doorstromen naar beroepsonderwijs;
  • Uitstromen naar een vorm van dagbesteding of arbeid.

9 . Heb je enkele voorbeelden, welke problemen jij tegenkomt bij de

jongeren?

In het kader van de AVG kan (en mag)  ik geen concrete voorbeelden geven. Om de

privacy van onze leerlingen (en hun ouders) te beschermen, zal ik daarom wat algemene voorbeelden geven.

Er komen jongeren binnen die na een ernstig verkeersongeval hun schoolcarrière niet

verder kunnen hervatten op hun oude school door de beperkingen die zij bijvoorbeeld

ondervinden wat betreft hun geheugen en problemen met plannen en organiseren van hun schoolwerk. In samenwerking met de ergotherapeut helpen en begeleiden wij dan deze leerling om hun geheugen te trainen met behulp van bijvoorbeeld brain games en hun schoolwerk samen te plannen in een daarvoor bestemde speciale agenda. Ook maken wij daarbij veel gebruik van op maat gemaakte individuele stappenplannen (voor bijvoorbeeld de taakaanpak van een activiteit, het leren van toetsen, etc.). Iedere leerling werkt op zijn eigen niveau, op zijn eigen tempo en naar individuele mogelijkheden. De nadruk ligt voornamelijk op het vergroten van de belasting/ belastbaarheid en de executieve functies. Ook wanneer de jongere fysieke of motorische schade heeft opgelopen, gaan wij op zoek naar mogelijkheden  hoe de jongere daar in de dagelijkse praktijk mee om kan leren gaan en zoeken wij naar hulpmiddelen waar deze jongere baat bij heeft. Kan de leerling

bijvoorbeeld beter leren uit een boek of is structurele inzet van de computer gewenst? Op de computer kan namelijk de tekst uitvergroot en/ of voorgelezen worden door middel van

auditieve ondersteuning. Goede observatie van de leerstijl, mogelijkheden en onmogelijkheden spelen hierin een grote rol. Ook kan het zijn dat de leerling fysiek geen pengreep meer kan hanteren.

Gedurende een schooldag of schoolweek, heeft de leerling “les” in de NAH

Observatieklas in combinatie met therapie/ therapieën op het naastgelegen

revalidatiecentrum. De aangeboden therapieën (fysiotherapie, ergotherapie, logopedie en psychologische hulp), worden doorgezet in de NAH Observatieklas. Er vindt structureel overleg plaats met de revalidatiearts, therapeuten en met ouders.

De afgelopen jaren heb ik gezien dat leerlingen hun VMBO diploma hebben kunnen halen en/ of goed op weg zijn om dat te behalen of zijn geslaagd voor hun certificaat wat nodig was om aan het werk te kunnen gaan binnen het vakgebied wat bij hen past.

Afgelopen schooljaar heb ik ook veel acceptatie- en verwerkingsproblematiek gezien bij de jongeren. Natuurlijk wordt er ook veel gesproken over wat hen is overkomen en welke gevolgen dat voor ze heeft. Door mijn eigen ervaringen met hen te delen, is mijn verhaal over het algemeen erg herkenbaar voor hen. Zij geven dan ook aan: “Maar jij begrijpt mij! Jij weet wat ik doormaak.”

Niet alle jongeren voelen zich prettig en/ of veilig genoeg om met elkaar te praten over hun eigen ervaringen en angsten en onzekerheden die het bij ze oproept. Voor mij is het prettig om door mijn eigen ervaringen, kennis en expertise, een rol te kunnen spelen in hun revalidatieproces en hen te kunnen helpen en begeleiden om hun nieuwe “ik” te ontdekken. “Acceptatie” is voor mij meer een manier om te leren omgaan met het opgelopen

hersenletsel en de daarbij opgelopen restverschijnselen. Er zijn goede en slechte dagen (en die zullen blijven), ongeacht de leeftijd. Maar ondanks wat ons is overkomen, moeten we leren om de mogelijkheden voor nu op dit moment en naar de toekomst toe, te zien. Dat valt niet altijd mee, zeker ook niet voor deze jongeren die hun studie nog af moeten ronden en die hun plaats in de maatschappij nog moeten gaan vinden. Ook voor hen geldt: we kunnen het niet alleen en het is niet erg om om hulp daarbij te vragen! Ik vind het ontzettend fijn en heel bijzonder om hier mijn steentje aan bij te dragen!

 

10  . Waar kunnen de mensen jou vinden?

Mensen kunnen mij vinden op de website: www.lotgenotencentrum.nl

Klik op OP ZOEK DEELNEMERS en klik op mijn naam Diana van den Bosch. Neem gerust contact met mij op.

 

Tot slot; Wil ik je hartelijk danken voor dit gesprek.

Dankjewel Diana.

 

 

Alles wat hier verteld is, staat ook op de website www.luisternaarnah.nl