Podcast Ed den Ouden – Podcast Crappy Brainz – Overprikkeling 3 – MOB mentaal optimale balans zondag 21 november 2021

Podcast Crappy Brainz – Overprikkeling 3 – MOB mentaal optimale balans

Intro

Hallo, leuk dat je luistert.

Mijn naam is Ed den Ouden en dit is een Crappy Brainz podcast…

Bij deze podcast hoort een checklist en deze staat als PDF-bestand bijgevoegd bij de link die je gebruikt hebt om deze podcast te starten.

Deze podcast is het 3e deel van een 3-luik. Deel 1 ging over soorten overprikkeling en de cirkel van overprikkeling en het 2e deel besprak de verstoringscurve.

Vandaag dus het 3e en laatste deel van het 3-luik over overprikkeling. Het onderwerp van vandaag is je mentaal optimale balans.

De toverwoorden

Wat ik eerder al zei, een hoge positie in de verstoringcurve is veel mensen met NAH niet vreemd. De meesten willen er ook wel iets aan doen, maar dat lukt niet altijd. Ik ben zelf geen arts, ergotherapeut of tovenaar. Maar ik ben wel ervaringsdeskundig en een autodidact, en ik kan je vertellen wat mij in ieder geval prima geholpen heeft. Voor mij bleken er 2 toverwoorden te zijn…

Het 1e toverwoord is ingrijpen…!

Dat zal je niet verbazen, je zult iets moeten doen bij overprikkeling. Want als je niet ingrijpt dan weet je al bijna zeker dat je weer meer overprikkeld raakt. Je zult dus heel vaak even kort iets moeten bijsturen. Direct, op het moment dat de verstoring zich voordoet of dreigt voor te doen.

En doe het dan vooral BOM: bijsturen op mogelijkheden. Focus op mogelijkheden (hetgeen op dat moment wel kan) en laat de onmogelijkheden maar even schieten voor nu. En die mogelijkheden zijn er bijna altijd. Hoewel je ze, als je hoog op de verstoringcurve zit, niet altijd meteen kunt zien.

Belangrijk – Als je hoog in de curve zit dan is je blik vertroebeld door de gevolgen van overprikkeling. Dan kun je het hier-en-nu soms nog maar nauwelijks volgen, laat staan dat je ook nog kunt ingrijpen. Maar als je niets doet dan weet je zeker dat externe oorzaken je leven aanhoudend te veel en op een ongewenste manier zullen beïnvloeden, waardoor je steeds hoog op de curve leeft. En dat is geen fijne plek. Tenminste, ik vond van niet.

Tip – Indien het je niet lukte om een advies van bijvoorbeeld de revalidatiearts of de ergotherapeut in praktijk te brengen, dan wil dat niet zeggen dat je het niet opnieuw kunt proberen. Dat je wellicht wel resultaat boekt als je lager op de verstoringcurve kunt beginnen. Met meer kans op succes omdat je uitgangpositie (meer mentale rust) beter is dan bij de vorige poging!

De moeilijkste 1e stap

Dalen op de curve betekent simpelweg dat je de oorzaken van je stelselmatige overprikkeling en verstoringen verminderd, wegneemt of neutraliseert. Waarbij mentale rust het belangrijkste doel is.

De moeilijkste stap is de eerste echt rustige periode creëren. Gewoon om te voelen hoe dat is. Rust in je hoofd, weinig of geen overprikkeling en positieve gedachten. Als een enorme eyeopener. Je denkt misschien dat dit niet kan, maar vaak kan het wel. Alleen ken je dat wellicht nog niet, dat is iets anders. Niet om ineens en voor altijd hersenrust te creëren. Zo werkt dat niet. Maar voordat je kunt weten of je iets lekker vindt zul je het eerst moeten proeven toch? Vooral als je hoog in de curve zit, want dan heb je helemaal geen tijd en energie voor rust. Dan kom je niet aan proeven toe. Je zult de waarde van rust pas echt leren kennen en waarderen als je het een keer echt goed ervaren hebt. Wat het met je doet en hoeveel gelukkiger je daarvan wordt. En dan wil je daar terug blijven komen kan ik je vertellen!

Ik moest het ook ontdekken. Ik zat in een enorm chaotische periode en er ging van alles mis met mijn hersenen. Tegelijkertijd had ik (nog) geen idee wat er aan de hand was. De neuroloog had immers gezegd dat het hersenabces goed genezen was. Dat was ook zo, maar er bleken nog wel wat restklachten te zijn. Heel wat trouwens, en dat zou ook niet meer over gaan…

Ik ben gelukkig redelijk zelfredzaam als het gaat om mijn eigen situatie, dus ik had ook zelf al snel in de gaten dat er iets goed mis was. Ik wist alleen niet wat er nu precies verkeerd ging. Ik heb dat besproken met mijn psycholoog, en zij adviseerde een NPO bij een neuropsycholoog in het ziekenhuis. In eerste instantie werden er 2 dagen gepland met onderzoeken. Die onderzoeken waren behoorlijk zwaar en mijn tempo was heel erg laag. Ik kon gewoon niet sneller. Ik werd gek van al die plaatjes, cijfers, letters en woorden. Daarom werd er een extra 3e dag ingepland die 2 weken later zou volgen.

Toen ik na de onderzoeken een afspraak met de neuropsycholoog had om de uitslag te bespreken, had ze vooraf al 1 belangrijke vraag. Die wilde ze stellen voordat we de uitslag zouden bespreken. Ze vroeg me wat er tussen testdag 2 en 3 gebeurd was. Ik zei dat er niets gebeurd was. Dat ik alleen maar een weekje naar Spanje was geweest (zie foto links boven).

Tijdens de 1e en de 2e testdag kon ik nog geen 3 woordjes van maximaal 2 lettergrepen onthouden als er 16 genoemd werden. Als het 3e woord kwam zag ik het 1e woord zo in de mist verdwijnen. Het loste gewoon op leek het wel. En hele bladzijden met letters, kleuren en vormen. Het was één grote visuele brei. En onderweg naar huis reed ik gewoon blind door rood. Maar tijdens de 3e testdag loste ik de ene na de andere ingewikkelde puzzel foutloos op…

Die ene rustige vakantieweek maakte zo’n enorm verschil, ongelofelijk.

MOB, mentaal optimale balans

Het 2e toverwoord bleek dus mentale rust te zijn…!

En dan liefst een beetje structureel. Bij toeval ontdekt door gewoon een weekje naar een rustige plek in Spanje te gaan.

Als ik mijn hersenen echt voldoende mentale
rust geef, dan belonen ze me met tijdelijk fors herstel…!

Denk eens goed na over de quote hierboven, want het betekent nogal wat. En het tijdelijke herstel verdwijnt ook weer snel als ik mezelf daarna weer te zwaar belast (een beetje jojo). De wereld vertraagt niet voor mij en er zullen altijd externe oorzaken zijn die me weer overbelasten, maar ik weet wel wat ik moet doen om weer naar de tijdelijk geheelde mentale rust terug te keren. Ook al lukt dat lang niet altijd. Dit is mijn hoop voor de toekomst geworden.

Ik ben het punt waar ik me laag op de verstoringcurve bevind MOB gaan noemen: mentaal optimale balans. Het optimale punt waar je in relatieve mentale rust bent, je dingen kunt sturen en beïnvloeden en je minder last hebt van verstoringen:

MOB, Mentaal Optimale Balans

Belangrijk – Dat de wereld hoog op de curve erg akelig was dat wist ik inmiddels wel. Maar ik wist toen nog niet dat het laag in de curve zoveel fijner was. Ik had überhaupt nog nooit van zo’n curve gehoord. Dat klopt ook wel want de curve bestond ook nog niet. Ik heb èm zelf bedacht. Ik ontdekte, mijn dagboek teruglezend, dat dit bij mij zo werkte.

Ik vergelijk de verstoringcurve wel eens met de foto rechts onder. Als je op deze berg staat (net zoals je hoog in de curve kunt zijn) dan zie je eigenlijk niet veel. Misschien is het onder de wolken wel heel erg mooi, maar dat weet je zo niet omdat je het niet kunt zien. Je staat hoog op de berg en je zicht naar beneden is geblokkeerd door de wolken. En zo is het ook met de verstoringcurve, als je steeds bovenin leeft dan weet je op een gegeven ogenblik niet zo goed meer hoeveel fijner het leven lager in de curve is of was. Ik heb deze foto zelf gemaakt en ik kan je zeggen dat het onder die wolken inderdaad erg mooi is, net zoals het onder in de verstoringcurve veel prettiger leven is.

Pico Ruivo, hoogste punt Madeira

En natuurlijk verdween deze mentale rust weer en liep ik zo weer de volgende NAH-valkuil in, maar ik had wel iets geleerd. Ik had iets ervaren dan van hele grote waarde zou blijken te zijn voor mijn toekomst.

Het is makkelijker om vanuit rust die rust te bewaren,
dan vanuit stress te proberen om rust te bereiken.

Dit is geen wonderadvies om op vakantie te gaan en om zo te ‘genezen’. Ik wil er alleen mee aangeven dat echt even heel goed mentaal uitrusten je situatie en je ‘uitzicht’ enorm kan verbeteren. En als je lager in de curve zit dan kun je problemen of uitdagingen veel beter oppakken dan wanneer je altijd maar onder stroom, met veel stress, hoog in de curve, rondloopt. Ik lees vaak ervaringen van andere mensen met NAH, die vertellen dat ze al jaren super overprikkeld rondlopen. Ze weten soms niet beter meer. Ik begrijp dat wel, maar ik weet ook dat ook zij het anders kunnen doen. Ook zij kunnen de keuze maken om het roer om te gooien, ook al lijkt dat nog zo onbereikbaar.

Een uurtje extra slaap helpt niet om je MOB (mentaal optimale balans) te bereiken, een structureel andere manier van dingen aanpakken wel. En dan meteen over een langere termijn.

Eyeopener

Als je weet waar voor jou dat lage prettige punt ligt met de minste cognitieverstoringen en de meeste mentale rust (MOB), dan heb je altijd een doel om naar terug te (willen) keren.

Zoek kansen om even wat langere mentale rust te kunnen nemen,
je hersenen zullen je belonen met tijdelijk herstel…

Afsluiting

We zijn aan het einde van deze podcast gekomen.

Dit was het 3e en laatste deel van de 3-luik over overprikkeling.

De podcast is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en ervaringsdeskundigheid. Het zijn tips die in mijn situatie goed werkten. Maar ik ben een coach, geen arts. Overleg dus altijd met je arts of behandelaar als dat nodig is.

Oké, tot een volgende keer, dank voor je aandacht…, ik wens je een fijne dag verder… en ik hoop echt dat je je MOB, je mentaal optimale balans, zult vinden als nieuw startpunt om overprikkeling wat meer onder controle

Intro

Hallo, leuk dat je luistert.

Mijn naam is Ed den Ouden en dit is een Crappy Brainz podcast…

Bij deze podcast hoort een checklist en deze staat als PDF-bestand bijgevoegd bij de link die je gebruikt hebt om deze podcast te starten.

Deze podcast is het 3e deel van een 3-luik. Deel 1 ging over soorten overprikkeling en de cirkel van overprikkeling en het 2e deel besprak de verstoringscurve.

Vandaag dus het 3e en laatste deel van het 3-luik over overprikkeling. Het onderwerp van vandaag is je mentaal optimale balans.

De toverwoorden

Wat ik eerder al zei, een hoge positie in de verstoringcurve is veel mensen met NAH niet vreemd. De meesten willen er ook wel iets aan doen, maar dat lukt niet altijd. Ik ben zelf geen arts, ergotherapeut of tovenaar. Maar ik ben wel ervaringsdeskundig en een autodidact, en ik kan je vertellen wat mij in ieder geval prima geholpen heeft. Voor mij bleken er 2 toverwoorden te zijn…

Het 1e toverwoord is ingrijpen…!

Dat zal je niet verbazen, je zult iets moeten doen bij overprikkeling. Want als je niet ingrijpt dan weet je al bijna zeker dat je weer meer overprikkeld raakt. Je zult dus heel vaak even kort iets moeten bijsturen. Direct, op het moment dat de verstoring zich voordoet of dreigt voor te doen.

En doe het dan vooral BOM: bijsturen op mogelijkheden. Focus op mogelijkheden (hetgeen op dat moment wel kan) en laat de onmogelijkheden maar even schieten voor nu. En die mogelijkheden zijn er bijna altijd. Hoewel je ze, als je hoog op de verstoringcurve zit, niet altijd meteen kunt zien.

Belangrijk – Als je hoog in de curve zit dan is je blik vertroebeld door de gevolgen van overprikkeling. Dan kun je het hier-en-nu soms nog maar nauwelijks volgen, laat staan dat je ook nog kunt ingrijpen. Maar als je niets doet dan weet je zeker dat externe oorzaken je leven aanhoudend te veel en op een ongewenste manier zullen beïnvloeden, waardoor je steeds hoog op de curve leeft. En dat is geen fijne plek. Tenminste, ik vond van niet.

Tip – Indien het je niet lukte om een advies van bijvoorbeeld de revalidatiearts of de ergotherapeut in praktijk te brengen, dan wil dat niet zeggen dat je het niet opnieuw kunt proberen. Dat je wellicht wel resultaat boekt als je lager op de verstoringcurve kunt beginnen. Met meer kans op succes omdat je uitgangpositie (meer mentale rust) beter is dan bij de vorige poging!

De moeilijkste 1e stap

Dalen op de curve betekent simpelweg dat je de oorzaken van je stelselmatige overprikkeling en verstoringen verminderd, wegneemt of neutraliseert. Waarbij mentale rust het belangrijkste doel is.

De moeilijkste stap is de eerste echt rustige periode creëren. Gewoon om te voelen hoe dat is. Rust in je hoofd, weinig of geen overprikkeling en positieve gedachten. Als een enorme eyeopener. Je denkt misschien dat dit niet kan, maar vaak kan het wel. Alleen ken je dat wellicht nog niet, dat is iets anders. Niet om ineens en voor altijd hersenrust te creëren. Zo werkt dat niet. Maar voordat je kunt weten of je iets lekker vindt zul je het eerst moeten proeven toch? Vooral als je hoog in de curve zit, want dan heb je helemaal geen tijd en energie voor rust. Dan kom je niet aan proeven toe. Je zult de waarde van rust pas echt leren kennen en waarderen als je het een keer echt goed ervaren hebt. Wat het met je doet en hoeveel gelukkiger je daarvan wordt. En dan wil je daar terug blijven komen kan ik je vertellen!

Ik moest het ook ontdekken. Ik zat in een enorm chaotische periode en er ging van alles mis met mijn hersenen. Tegelijkertijd had ik (nog) geen idee wat er aan de hand was. De neuroloog had immers gezegd dat het hersenabces goed genezen was. Dat was ook zo, maar er bleken nog wel wat restklachten te zijn. Heel wat trouwens, en dat zou ook niet meer over gaan…

Ik ben gelukkig redelijk zelfredzaam als het gaat om mijn eigen situatie, dus ik had ook zelf al snel in de gaten dat er iets goed mis was. Ik wist alleen niet wat er nu precies verkeerd ging. Ik heb dat besproken met mijn psycholoog, en zij adviseerde een NPO bij een neuropsycholoog in het ziekenhuis. In eerste instantie werden er 2 dagen gepland met onderzoeken. Die onderzoeken waren behoorlijk zwaar en mijn tempo was heel erg laag. Ik kon gewoon niet sneller. Ik werd gek van al die plaatjes, cijfers, letters en woorden. Daarom werd er een extra 3e dag ingepland die 2 weken later zou volgen.

Toen ik na de onderzoeken een afspraak met de neuropsycholoog had om de uitslag te bespreken, had ze vooraf al 1 belangrijke vraag. Die wilde ze stellen voordat we de uitslag zouden bespreken. Ze vroeg me wat er tussen testdag 2 en 3 gebeurd was. Ik zei dat er niets gebeurd was. Dat ik alleen maar een weekje naar Spanje was geweest (zie foto links boven).

Tijdens de 1e en de 2e testdag kon ik nog geen 3 woordjes van maximaal 2 lettergrepen onthouden als er 16 genoemd werden. Als het 3e woord kwam zag ik het 1e woord zo in de mist verdwijnen. Het loste gewoon op leek het wel. En hele bladzijden met letters, kleuren en vormen. Het was één grote visuele brei. En onderweg naar huis reed ik gewoon blind door rood. Maar tijdens de 3e testdag loste ik de ene na de andere ingewikkelde puzzel foutloos op…

Die ene rustige vakantieweek maakte zo’n enorm verschil, ongelofelijk.

MOB, mentaal optimale balans

Het 2e toverwoord bleek dus mentale rust te zijn…!

En dan liefst een beetje structureel. Bij toeval ontdekt door gewoon een weekje naar een rustige plek in Spanje te gaan.

Als ik mijn hersenen echt voldoende mentale
rust geef, dan belonen ze me met tijdelijk fors herstel…!

Denk eens goed na over de quote hierboven, want het betekent nogal wat. En het tijdelijke herstel verdwijnt ook weer snel als ik mezelf daarna weer te zwaar belast (een beetje jojo). De wereld vertraagt niet voor mij en er zullen altijd externe oorzaken zijn die me weer overbelasten, maar ik weet wel wat ik moet doen om weer naar de tijdelijk geheelde mentale rust terug te keren. Ook al lukt dat lang niet altijd. Dit is mijn hoop voor de toekomst geworden.

Ik ben het punt waar ik me laag op de verstoringcurve bevind MOB gaan noemen: mentaal optimale balans. Het optimale punt waar je in relatieve mentale rust bent, je dingen kunt sturen en beïnvloeden en je minder last hebt van verstoringen:

MOB, Mentaal Optimale Balans

Belangrijk – Dat de wereld hoog op de curve erg akelig was dat wist ik inmiddels wel. Maar ik wist toen nog niet dat het laag in de curve zoveel fijner was. Ik had überhaupt nog nooit van zo’n curve gehoord. Dat klopt ook wel want de curve bestond ook nog niet. Ik heb èm zelf bedacht. Ik ontdekte, mijn dagboek teruglezend, dat dit bij mij zo werkte.

Ik vergelijk de verstoringcurve wel eens met de foto rechts onder. Als je op deze berg staat (net zoals je hoog in de curve kunt zijn) dan zie je eigenlijk niet veel. Misschien is het onder de wolken wel heel erg mooi, maar dat weet je zo niet omdat je het niet kunt zien. Je staat hoog op de berg en je zicht naar beneden is geblokkeerd door de wolken. En zo is het ook met de verstoringcurve, als je steeds bovenin leeft dan weet je op een gegeven ogenblik niet zo goed meer hoeveel fijner het leven lager in de curve is of was. Ik heb deze foto zelf gemaakt en ik kan je zeggen dat het onder die wolken inderdaad erg mooi is, net zoals het onder in de verstoringcurve veel prettiger leven is.

Pico Ruivo, hoogste punt Madeira

En natuurlijk verdween deze mentale rust weer en liep ik zo weer de volgende NAH-valkuil in, maar ik had wel iets geleerd. Ik had iets ervaren dan van hele grote waarde zou blijken te zijn voor mijn toekomst.

Het is makkelijker om vanuit rust die rust te bewaren,
dan vanuit stress te proberen om rust te bereiken.

Dit is geen wonderadvies om op vakantie te gaan en om zo te ‘genezen’. Ik wil er alleen mee aangeven dat echt even heel goed mentaal uitrusten je situatie en je ‘uitzicht’ enorm kan verbeteren. En als je lager in de curve zit dan kun je problemen of uitdagingen veel beter oppakken dan wanneer je altijd maar onder stroom, met veel stress, hoog in de curve, rondloopt. Ik lees vaak ervaringen van andere mensen met NAH, die vertellen dat ze al jaren super overprikkeld rondlopen. Ze weten soms niet beter meer. Ik begrijp dat wel, maar ik weet ook dat ook zij het anders kunnen doen. Ook zij kunnen de keuze maken om het roer om te gooien, ook al lijkt dat nog zo onbereikbaar.

Een uurtje extra slaap helpt niet om je MOB (mentaal optimale balans) te bereiken, een structureel andere manier van dingen aanpakken wel. En dan meteen over een langere termijn.

Eyeopener

Als je weet waar voor jou dat lage prettige punt ligt met de minste cognitieverstoringen en de meeste mentale rust (MOB), dan heb je altijd een doel om naar terug te (willen) keren.

Zoek kansen om even wat langere mentale rust te kunnen nemen,
je hersenen zullen je belonen met tijdelijk herstel…

Afsluiting

We zijn aan het einde van deze podcast gekomen.

Dit was het 3e en laatste deel van de 3-luik over overprikkeling.

De podcast is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en ervaringsdeskundigheid. Het zijn tips die in mijn situatie goed werkten. Maar ik ben een coach, geen arts. Overleg dus altijd met je arts of behandelaar als dat nodig is.

Oké, tot een volgende keer, dank voor je aandacht…, ik wens je een fijne dag verder… en ik hoop echt dat je je MOB, je mentaal optimale balans, zult vinden als nieuw startpunt om overprikkeling wat meer onder controle

Podcast Crappy Brainz – Overprikkeling 2 – Verstoringscurve Zondag 14 november 2021

Podcast Crappy Brainz – Overprikkeling 2 – Verstoringscurve

Intro

Hallo, leuk dat je luistert.

Mijn naam is Ed den Ouden en dit is een Crappy Brainz podcast…

Bij deze podcast hoort een checklist en deze staat als PDF-bestand bijgevoegd bij de link die je gebruikt hebt om deze podcast te starten.

Deze podcast is het 2e deel van een 3-luik. Deel 1 ging over soorten overprikkeling en de cirkel van overprikkeling en het 3e deel bespreekt je mentaal optimale balans, je MOB. Daarover binnenkort dus meer.

Vandaag dus deel 2 van de podcast over overprikkeling en het onderwerp van vandaag is de verstoringscurve.

De verstoringscurve

Ik ontdekte na 2 jaar ploeteren dat mijn hersenletsel variabel was. Dat las ik zo terug in mijn dagboek. Het was niet elke dag of elke week hetzelfde. Dat begreep ik eerst niet. Ik dacht dat iets stuk was of niet, maar ik had geen idee dat de gevolgen zo kunnen variëren. De ene dag loopt alles best oké, maar een volgende dag kan het helemaal mis gaan. De dag daar weer na wordt het nog ernstiger en dan vermindert het weer iets. Variabel letsel, of beter variabele gevolgen, waren me nog onbekend toen.

Help, mijn hersenletsel is variabel!

Ik leerde dus dat de gevolgen van hersenletsel steeds veranderen omdat verstoringen opstapelen. Dat opstapelen kan soms erg snel gaan, maar de weg terug naar mentale rust duurt meestal veel langer. Ik ben toen de mate van cognitieverstoring gaan uitdrukken in een verstoringcurve. Je bevindt je steeds ergens op die curve:

 

  • Dat kan op een laag punt zijn, je bent dan redelijk in mentale rust (relatief dan…);
  • Of die positie kan juist heel hoog zijn. Je loopt dan helemaal over en je staat soms letterlijk of figuurlijk te tollen op je benen.
  • Of je gaat een beetje heen-en-weer, het ene moment wat hoger en enige tijd later (of een dag later) misschien weer wat lager. En weer terug.

 

Voor veel mensen met NAH is een hoge score op de verstoringcurve dagelijkse realiteit. Gezin, werk, sociale contacten, ontspanning, eigen gedachten, frustratie, prikkels, het heeft allemaal aandacht nodig en het kost veel (hersen)energie. Eigenlijk kost het gewoon te veel energie, maar ja, je kunt deze dingen moeilijk laten schieten toch? Ze zijn immers zo belangrijk! De wereld vertraagt niet voor jou.

Goede en slechte dagen

Mijn verstoringcurve is een boog (of beter nog, een parabool). De mate van verstoring kan toenemen, je komt dan hoger op de curve, en de verstoringen kunnen afnemen, je gaat dan weer naar beneden. Het is een steile curve, dat betekent dat je in korte tijd heel snel kunt stijgen in de verstoringen. Je kunt de curve ook indelen naar 3 soorten dagen:

  • Goede dagen, met relatief weinig problemen, maar nog steeds niet zoals het vroeger was;
  • Normale dagen, met gemiddelde verstoring;
  • Slechte dagen als je heel hoog op de curve zit.

Als ik een slechte dag heb dan kom ik thuis met de boodschappen en ben ik, ondanks het lijstje, toch 3 dingen vergeten. Dan sta ik in de douche zonder een handdoek in de buurt te hebben. Ik zet dan rustig de koffiemelk in de vaatwasser in plaats van in de koelkast. Of ik sta met mijn auto bij de garage en ik weet niet meer wat ze zouden moeten repareren. Ik neem de buitenwereld dan ook schokkerig waar (diafocus), het is geen vloeiend beeld meer. Heel verwarrend. En zo kan ik nog wel even doorgaan met nog veel meer voorbeelden. Dat zijn nare dagen.

Maar als ik een goede dag heb dan gebeuren deze dingen niet. Of in ieder geval veel minder vaak. Mijn plek op de curve van dat moment bepaalt eigenlijk alles. Dus als ik er nu maar voor zorg dat ik laag op die curve blijf…

De plaats op de curve is jouw
werkelijkheid van dat moment.

 

Hyperfase

De weg omhoog noem ik de hyperfase. Zeker het hogere deel. Deze fase gaat vaak gepaard met chaos, hyperactiviteit, een elektrisch hoofd, haast, frustratie en ongeremdheid. Je voelt je slechter en slechter maar je krijgt door hyperfocus nog wel dingen voor elkaar. Je functioneert nog wel enigszins (door de hyperfocus), maar het breekt je tegelijkertijd af (het kost te veel energie). Ondertussen wordt je hoofd steeds waziger. Je hersenen gaan, vaak ongemerkt, steeds meer dingen missen. Je gebruik de energie uit je hersenaccu bijna helemaal op.

En daarna heb je misschien wat rustigere momenten, en dan daal je weer wat in de curve. Maar mensen met NAH blijven toch vaak op en weer neer gaan, aan de hoge linkerzijde van de parabool.

Brain stall

Als dit maar lang genoeg blijft duren (dagen, weken, of soms zelfs maanden) dan val je vanzelf om. Tenminste, ik in ieder geval wel. Je hersenen geven het uitgeput op en resetten. Je valt over de top van de parabool heen. Een brain stall. Noodstop.

Dementiefase

En na zo’n brain stall kom je langzaam weer terug in de werkelijkheid. Dat kan wel een paar dagen duren. Je bent dan moe, passief, maar ook prettig rustig. Je vergeet veel simpele dingen en je voert soms rare handelingen uit. Een beetje vriendelijk verward, maar niet zo vervelend als de weg omhoog langs de curve. Ik noem dat de dementiefase.

Ingrijpen

Belangrijk – Als je voelt dat je stijgt op de curve, en het stijgt een beetje te ver, grijp dan in! Als je niets doet dan wordt het vaak alleen maar erger. Leer hoe je de prikkels enigszins kunt controleren in plaats van dat je de prikkels jou steeds laat verstoren. Hoe je kunt ingrijpen vertel ik je later in dit blog bij opties & tools.

 

Hoog in de curve

En zo ploeteren veel mensen, dag-in-dag-uit, maar door, hoog in de verstoringcurve en met een erg ongemakkelijk of zelfs ongelukkig gevoel. Ik weet er alles van. Ver boven de lijn die je de bovengrens van je comfort kunt noemen. Gejaagd, nerveus, angstig, boos, verward, wazig, onvriendelijk, ontheemd. Sommigen zijn zich er niet eens van bewust, het is de (nieuwe) werkelijkheid geworden. En degenen die zich wel bewust zijn van de verstoringen en het ongemak zeggen vaak:

  • Het is gewoon zo;
  • Je doet er niets aan;
  • Ik heb al van alles geprobeerd;
  • Ik begrijp het, maar hoe dan?
  • Ik ben zo veranderd;
  • Mijn behandelaars vragen dingen van me die me niet lukken;
  • Et cetera.

Als ik me hoog in de curve bevind dan krijg ik ook last van iets dat ik white-outs ben gaan noemen (tegenhanger van black-out). Dan stelt iemand me bijvoorbeeld een vraag, ik denk na over het antwoord, ik weet het antwoord, en dan net voor ik het wil zeggen wordt mijn hoofd gewoon wit. Zoals een boek met alleen maar lege witte bladzijden. Wit en weg. Vandaar de naam white-out. Een black-out, maar dan wit. Mijn neuropsycholoog zei dat ze dat woord niet kende. Dat kan wel kloppen want ik heb het zelf bedacht. En het geeft precies aan wat er gebeurt: wit… En na een paar minuten weet ik dan weer precies wat ik wilde zeggen. Dit gekke verschijnsel wordt veroorzaakt doordat een overspoeld werkgeheugen onder stress of tijdsdruk, zichzelf ineens kan wissen. Vol is vol, het moet nu leeg. Een soort kleine reset.

En in mijn geval bleek ook dat wanneer ik maar lang genoeg bleef stijgen op de curve, ik in een brain stall terecht kom. Dat is een grote reset. Het is een heel raar en naar moment. Dan zijn je hersenen zo heftig verstoord en uitgeput dat alles ineens stopt. Een soort totale hersenreset, je hoofd houdt er ineens mee op. Alles wordt wit, mistig. De hele wereld schuift ineens een meter of 10 achteruit, het wordt stil, en het lijkt of er ineens een hele dikke glasplaat tussen jezelf en de rest van de wereld geschoven wordt. Het lijkt dan ook echt een beetje mistig. Soms kan ik dan ook fysiek niet meer bewegen (freeze), maar ik kan dan nog wel logisch nadenken. Dat zijn best heftige momenten, waar je akelige herinneringen aan overhoudt.

Stel jezelf de volgende vraag:
Wil ik lager in de curve leven?

Afsluiting

We zijn aan het einde van deze podcast gekomen.

De podcast is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en ervaringsdeskundigheid. Het zijn tips die in mijn situatie goed werkten. Maar ik ben een coach, geen arts. Overleg dus altijd met je arts of behandelaar als dat nodig is.

Dit was het 2e deel van de podcast over overprikkeling. Het 3e deel dat binnenkort verschijnt gaat over mentale rust en je MOB, je mentaal optimale balans.

Oké, tot de volgende keer, dank voor je aandacht…, ik wens je een fijne dag verder… en ik hoop dat je een beetje meer cont

Podcast Crappy Brainz – Overprikkeling Podcast Ed de Ouden – 1 – Soorten overprikkeling en cirkel

Podcast Crappy Brainz – Overprikkeling 1 – Soorten overprikkeling en cirkel

Intro

Hallo, leuk dat je luistert.

Mijn naam is Ed den Ouden en dit is een Crappy Brainz podcast…

Bij deze podcast hoort een checklist en deze staat als PDF-bestand bijgevoegd bij de link die je gebruikt hebt om deze podcast te starten.

Overprikkeling, deel 1

En vandaag ga ik het hebben over overprikkeling. Deze podcast is het 1e deel van een 3-luik. Deel 2 gaat over de cognitieverstoringscurve en het 3e deel bespreekt je mentaal optimale balans, je MOB. Daarover binnenkort meer.

Overprikkeling, overspoeling en problemen met de verwerkingsdruk in de hersenen (en dan met name in het werkgeheugen) ontstaan heel snel, maar dalen maar heel traag. Dus het gaat opstapelen. Het gevolg is dat dagelijkse verstoringen steeds ernstiger worden, omdat een nacht slapen niet voldoende nieuwe energie geeft om de gestapelde ‘schade’ van gisteren, vorige week en misschien wel vorige maand te herstellen.

De manier waarop cognitieverstoringen zich uiten verschillen per persoon:

  • Druk, hyperactief, ongeremd;
  • Vergeetachtig;
  • Verkeerde handelingen;
  • Moeite met woorden of cijfers;
  • Moeite met nadenken;
  • Moeite met plannen en overzicht;
  • Hersenmist en mentale traagheid;
  • Diafocus bij het zien (schokkerig beeld);
  • Motorische onhandigheid;
  • Vermoeidheid;
  • Mentale traagheid die je zelf niet opmerkt;
  • Hoofdpijn;
  • Tinnitus (oorsuizen)
  • Ontheemd, los van de werkelijkheid;
  • Hoofdrekenen lukt niet meer;
  • Concentratie- en geheugenproblemen;
  • Et cetera.

Overprikkeling

De definitie van het begrip overprikkeling is soms een beetje onduidelijk, want er is geen echt eenduidige omschrijving. Er is ook (nog) geen officiële diagnose die overprikkeling heet, ondanks het feit dat overprikkeling echt ziekmakend en zelfs invaliderend kan zijn.

Er bestaan 3 soorten overprikkeling:

  • Zintuiglijk
  • Cognitief
  • Emotioneel

Bij zintuiglijke overprikkeling…

… zijn de hersenen niet goed in staat om alle signalen van de zintuigen goed te verwerken. Deze signalen komen dan vaak ongefilterd binnen. Alles even hard en alles even veel. Normaal filteren de hersenen bijvoorbeeld bijgeluiden automatisch uit zodat je beter kunt focussen op een gesprek. Bij NAH is deze filtering vaak beschadigd. Zo is bijvoorbeeld een kermis echt een drama voor mensen die veel last hebben van zintuiglijke overprikkeling. Maar ook een TV-reclame, een webpagina, een toeterende auto, spelende kinderen of andere beelden en geluiden kunnen heel sterk overprikkelen.

Bij cognitieve overprikkeling…

… hebben mensen last door diep nadenken, leren, onthouden, veel informatie, complexe informatie, snel besluiten moeten nemen, multitasking, et cetera. Ik heb daar zelf veel last van. Als ik 30 minuten aan dit blog werk dan is het beste van de dag er wel weer af. Dan gaan mijn oren suizen (tinnitus) en beginnen mijn hersenen, en dan vooral het werkgeheugen, te haperen. Dan schiet ik direct omhoog in de verstoringcurve (zie volgend hoofdstuk). Dit is de vorm van overprikkeling die soms niet direct door zorgprofessionals wordt opgemerkt, want aan de buitenkant zie je eigenlijk niet dat er iets ernstigs aan de hand is. Deze vorm wordt ook wel eens overspoeling genoemd.

Emotionele overprikkeling…

Mensen die last hebben van emotionele overprikkeling zijn kwetsbaar in emoties. Ze kunnen deze niet goed reguleren. Bij kleine tegenslagen reageren ze al heel dramatisch, kortaf, snauwerig of zelf woedend. Dat hebben ze niet goed in de hand en daar kunnen ze niets aan doen. Maar het kan ook de andere kant op gaan: hyper-vrolijk.

Overprikkeling bij NAH houdt zichzelf vaak in stand of versterkt zichzelf zelfs. Want overprikkeling leidt tot meer overprikkeling, en daar ben je extra gevoelig voor als je al overprikkeld bent. Een lastige vicieuze cirkel dus.

En toch is die cirkel te doorbreken door:

  • Het creëren van overzicht
  • Het elimineren van kleine overprikkelingsoorzaken,
  • Een gezonde geestelijke ontlading (kwijtraken van je vervelende emoties)
  • Het doen van dingen die je echt mentale rust geven

En de vraag is dan natuurlijk: wat zijn nu voor jou de punten waarmee je jouw cirkel van overprikkeling soms kunt doorbreken?

Soms is dat moeilijk te bepalen. Dat weet ik. Het kost tijd…, tijd die je nodig hebt om dingen anders te zien en om dingen anders aan te pakken. Een handige tip is: doe hetgeen je overprikkelt niet of doe het precies andersom… En vooral: blijf steeds opletten of je zelf verbeterpunten kunt ontdekken. Iemand anders kan je wel adviseren wat je moet doen, maar zelf ontdekken werkt veel beter. Dan passen dingen beter bij je. Maar dat kost wel wat meer tijd, er bestaat helaas geen snelle standaardoplossing…

(PRET, zoals besproken in een eerdere podcast helpt ook al veel!)

Afsluiting

We zijn aan het einde van deze podcast gekomen.

Er volgen binnenkort nog 2 delen die tezamen met deze podcast het 3-luik overprikkeling vormen.

De podcast is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en ervaringsdeskundigheid. Het zijn tips die in mijn situatie goed werkten. Maar ik ben een coach, geen arts. Overleg dus altijd met je arts of behandelaar als dat nodig is.

Oké, tot de volgende keer, dank voor je aandacht…, ik wens je een fijne dag verder… en succes met het verminderen van overprikkeling.

Podcast – Marian Jansen-Cosijn – Zondag 24 oktober 2021

  1. Hallo Marian, leuk dat wij elkaar nu kunnen spreken.
  2. Wie is Marian Jansen – Cosijn

 

Antwoord;

 

Ik ben iemand die gelukkig weer actief en geïnteresseerd in het leven staat. Vol goede moed is en mijn nieuwe “ik” volledig heeft geaccepteerd. Ook als het eens tegen zit, als ik pijn heb of enorm moe ben.

Ik ben 65 jaar en samen met mijn man hebben we 4 kinderen, 3 kleinkinderen en de 4de is op komst.

Ik had een druk actief leven, met mijn gezin, mijn sport, hobby’s en werk voor 50% als verpleegkundige in een ziekenhuis. Tot ik in december 2006, nu bijna 15 jaar geleden een CVA kreeg. Ik was toen dus 50 jaar.

Mijn leven, mijn wereld stortte in en het duurde zeker 12 jaar voor ik weer vaste grond onder mijn voeten voelde.

 

 

  1. Marian jouw verhaal over je CVA begint totaal anders dan verwacht.

Wat is jou overkomen?

 

Antwoord;

In verband met aanhoudende klachten aan mijn baarmoeder, werd begin december 2006 mijn baarmoeder operatief verwijderd. De dag na de operatie had ik een totaal verlamd linker been en ook mijn linker hand was minder krachtig dan voorheen. Eerst werd gedacht aan een gevolg van de ruggenprik. Maar na onderzoek bleek ik een herseninfarctje of – bloedinkje te hebben doorgemaakt. Een kleintje, met mogelijk weinig tot geen restverschijnselen werd mij verteld.

Ik sliep veel, was verward en snapte er allemaal niet veel van.

Door de oefeningen met de fysiotherapeute kwam er langzaam weer “leven” in mijn bilspier en been. Mijn voet en tenen deden nog niks.

Na 8 dagen mocht ik naar huis met een voetspalk voor mijn “flapvoet” en een aanvraag voor een rollator. De aanvraag voor het revalidatiecentrum was inmiddels ook in gang gezet.

De neuroloog had ik tijdens de opname maar 2 x gezien en ook met de verpleging had hij nog geen echte afspraken gemaakt. Ik lag helaas op de verkeerde afdeling en ook nog op de verkeerde locatie voor een CVA. Dan kan je er wel eens bij inschieten en krijg je minder de aandacht die je nodig hebt.

9 dagen na mijn CVA hadden mijn man en ik pas voor het eerst een gesprek met de neuroloog op zijn polikliniek. Over het infarct zelf kregen we niet veel te horen, Behalve dat hij nog wat onderzoeken wilde doen om achter de oorzaak te komen. En hij gooide met termen die mijn man en ik alleen nog maar meer in verwarring brachten.

Pas na 10 dagen viel bij mij het kwartje dat ik een CVA had gehad. Ik was behoorlijk overstuur.

 

 

  1. Heb jij hulp en of revalidatie gehad.

 

Antwoord;

 

In eerste instantie thuis fysiotherapie. Een paar keer per week kwam er iemand langs en liet mij oefeningen doen voor mijn linker been, voet, arm en hand, zonder daarbij mijn buikspieren te belasten. De leefregels na een baarmoederoperatie zijn om tot 6 weken na de ingreep geen zwaar werk te doen en niet te tillen, dus geen buikspieren aan te spannen.

Een maand na de CVA kon ik terecht voor een intake in het revalidatiecentrum. De feestdagen zaten er tussen en ze hadden mij niet eerder in kunnen plannen. Ik moest daar een krachtmeting doen voor mijn linker arm en been en onder aanmoediging van de fysiotherapeute zette ik alle zeilen bij om de test zo goed mogelijk te doen. Ook had ik nog een gesprek met de ergotherapeute over waar ik thuis allemaal tegen aan liep. Al met al was het erg intensief en inspannend geweest.

Thuis gekomen moest ik direct naar bed en prompt kreeg ik buikpijn en begon ik weer te vloeien. De huisarts wist me gerust te stellen en stelde voor de fysio thuis weer op te starten en het revalidatiecentrum even te laten voor wat het was.

Mijn vertrouwen in het revalidatiecentrum was op dat moment ver weg, ze waren vergeten dat ik ook nog geopereerd was.

Op mijn werk in het 1ste jaar van de re-ïntegratie  liep ik tegen allerlei zaken die niet meer lukten of een stuk moeilijker gingen. Ook de aanhoudende vermoeidheid en het niet kunnen opladen van de accu, met daarbij de hete adem van het UWV, arbo arts en mijn werkgever in mijn nek, zorgden ervoor dat ik depressief raakte.

De revalidatiearts stelde voor dat ik een 10 weken durend traject in het revalidatiecentrum zou volgen om zodoende meer inzicht in mezelf te krijgen. Het was een jaar na de CVA toen ik begon met gesprekken bij de psycholoog, ergo therapeute en fysiotherapie. Tijdens die weken hoefde ik niet te werken, dat zou te veel zijn geweest.

Op thuishulp had ik geen recht omdat mijn man en jongste zoon er ook woonden. Ik zocht zelf iemand die mij met het huishouden hielp.

 

 

4 . Wat is je het meest duidelijk geworden tijdens de therapie?

 

Antwoord;

 

Ik denk toch wel het stukje psychologie.

Er kwamen 2 dagen van allerlei testen en de uitslag vond ik best confronterend. Een aantal vormen van cognitieve problemen kwamen naar voren, waaronder concentratie, vertraagde informatie verwerking, zelfoverschatting en tijdsdruk.

Daarnaast had ik ook last van verwerkingsproblematiek. Niet zo gek als je bedenkt hoe vreemd alles gegaan is bij mij.

Langzaam aan leerde ik meer inzicht in mezelf te krijgen en leerde ik mijn doelen bij te stellen. Ook de gesprekken met de fysiotherapeute en de ergotherapeute droegen daar aan bij.

Ik leerde waarom ik zo moe werd van drukte. Het schild in de hersenen wat indrukken filtert was een vergiet geworden, alles kwam binnen.

Door deze gesprekken vielen veel puzzelstukjes in elkaar.

De 10 weken hadden me goed gedaan.

 

 

  1. Hoe gaat je partner en gezin hiermee om?

Je man werd ook uitgenodigd bij de therapie wat heeft het hem gebracht?

 

Antwoord;

 

Ik had folders uit het revalidatiecentrum meegenomen en liet ze mijn man en kinderen lezen.

Nooit had iemand iets verteld aan ons. Geen huisarts, arboarts of revalidatiearts. De klachten die ik aangaf kwamen van de CVA, maar hoe we er mee om moesten gaan kregen we niet te horen.

Er was een jaar overheen gegaan na het krijgen van de CVA. Mijn gezin was er inmiddels  al aan gewend dat ik mijn ‘dingetjes’ had, maar vergaten het vaak ook weer. Hun leeftijden waren toen tussen de 20 en 27 jaar, druk bezig met hun eigen leven op te bouwen. Niet dat ze geen interesse hadden of niet bezorgd waren, maar de oudste 3 waren het huis al uit en maakten mij minder vaak mee.

In die periode speelde de re-integratie een grotere rol in ons leven dan de CVA. Onder grote druk moest ik presteren wat ik absoluut niet kon.

Om die reden is mijn man ook niet ingegaan op de uitnodiging van het revalidatiecentrum. Hij had links en rechts zelf wat informatie vergaard en probeerde zo goed en kwaad als het ging, met mij om te gaan en mij te begrijpen.

Maar de meeste tijd, energie en zorgen gingen naar het lopend arbeidsconflict waar ik toen in zat. De CVA was ondergeschikt geworden.

 

 

 

  1. Na vijf jaar wilde je iets buitenhuis te gaan doen. Je doet vrijwilligers werk?

 

Antwoord;

 

Na 2 jaar re-integratie en uiteindelijk afgekeurd te zijn kwam er een periode van rust, rouw en bezinning. Mijn wereldje was klein geworden.

Ik vond een regelmaat en ritme in mijn leven die me goed deed, maar ook vreselijk saai en geestdodend was.

Ik moest iets buitenshuis gaan doen en mensen ontmoeten.

Ik vond vrijwilligerswerk wat goed in te passen was in mijn leven.

1 keer per week ging ik met een verstandelijk beperkte man een uurtje op stap. Ergens koffie drinken, naar de markt of naar een tuincentrum. Lang genoeg voor hem en voor mij. Het gaf weer wat inhoud aan mijn leven.

Naarmate ik verder herstelde en sterker was geworden besloot ik 7 jaar later mijn vrijwilligerswerk uit te breiden.

Sinds 3 jaar werk ik nu 1 keer per week 3 uurtjes in een hospice. Niet meer als verpleegkundige, maar als vrijwilliger heb je meer ondersteunende taken. Het bezoek ontvangen, maaltijden verzorgen en uitserveren of gewoon een praatje maken met de cliënten of het bezoek. Mooi en dankbaar werk. Soms emotioneel zwaar, en vaker lichamelijk zwaar.

Ik besloot geen zware rolstoelen meer te duwen, of mensen in en uit bed te helpen, ik had genoeg aan mijn eigen lichaam. Ik was van plan geweest niets over mijn CVA te zeggen. Maar ik ontkwam er niet aan. Bij grote drukte haak ik af en bij veel opdrachtjes raak ik het overzicht kwijt. Laat mij maar gewoon mijn eigen ding doen.

De 3 uurtjes zijn echt lang genoeg om niet te moe te worden en daardoor niet kribbig of     geïrriteerd te raken. De meeste collega’s zijn inmiddels op de hoogte en hebben er begrip voor.  Ik ben blij dat ik het vrijwilligerswerk uitgebreid heb. Het geeft me genoeg voldoening en energie.

 

 

 

  1. Wij gaan het hebben over je boek met de titel “ Mijn CVA en ik Duo op een hobbelig pad.”

Jij wilde een schrijfster worden en er ontstond tijd en ruimte om daaraan te beginnen. Je boek gaat over hoe ga je om met hersenletsel. Welke impact heeft het voor jezelf, je gezin en je omgeving. In het speciaal je leven, werk en therapie.

 

Antwoord;

Ten eerste, ik wilde geen schrijfster worden, maar dat word je vanzelf als je een boek gaan schrijven.

Zoals bij iedereen met hersenletsel is de impact op alle fronten enorm. Voor jezelf, je gezin, je omgeving en je werk.

Ik zie mijn verhaal daarom niet als speciaal. Ieders verhaal is bijzonder en uniek. Meer bijzonder is dat ik woorden heb gevonden om ons verhaal te vertellen. En daarin ben ik gelukkig niet de enige.

Want overeenkomsten zijn er altijd te vinden, wat de oorzaak van het hersenletsel ook is. Het plotseling overkomen van je hersenletsel, het onbegrip bij jezelf en je omgeving. De regie over je leven kwijt zijn, afhankelijk zijn. Het terecht komen in de ziekenhuismolen met z’n onderzoeken, gesprekken, testen en therapieën. Het niet meer kunnen werken. Contacten met vrienden en familie verliezen omdat ze je niet begrijpen. Niet begrepen worden door hulpverleners en het UWV die zich niet genoeg kunnen inleven. Het niet meer van jezelf houden.

Ik heb het allemaal benoemd, omdat ik het allemaal heb meegemaakt.

 

 

  1. Hoe is het zo gekomen dat je aan dit boek wilde beginnen en waarom?

 

Antwoord;

 

Al in 2008 wilde ik mijn ervaring van 2 jaar re-integratie op gaan schrijven.

Ik had gelezen dat het zou helpen trauma’s te verwerken.

Maar het werd een opsomming van feitelijke gebeurtenissen, het werd niks. Ik was er emotioneel nog niet klaar voor en stond nog aan het begin van een lange weg richting herstel.

Pas na 12 jaar was ik wel zover. Op een regenachtige dag in februari, toen ik even niet wist wat ik zou gaan doen.

In eerste instantie schreef ik voor mezelf en mijn directe omgeving. Maar het resultaat was te mooi om niet te delen.

 

 

9 . Hoe lang ben je met het schrijven van het boek bezig geweest

 

Antwoord;

In 3 maanden tijd had ik het op papier. Omdat ik niet zo bekend was in Words heb ik het daarna over getypt, met allerlei aanpassingen. Hier deed ik ook nog eens 2 maanden over. 2 andere mensen had ik gevraagd mee te lezen, ze hebben mij geweldig geholpen. Soms bedoelde ik iets maar kon het juiste woord niet vinden , of de zin liep niet. Zij hielpen mij dan op weg. Ik had ook totaal geen idee hoe je een boek moest schrijven en waar je op moest letten. Door hun op of aanmerkingen ben ik me er meer in gaan verdiepen.

Regelmatig moest ik het wegleggen, vanwege de herinneringen en de gevoelens die weer boven kwamen. Het was vaak erg emotioneel en bezorgde me slapeloze nachten.

Toen ik klaar was, was ik onder de indruk van mijn eigen verhaal. De dingen die ik vergeten was op te schrijven liet ik maar voor wat ze waren, het was genoeg zo.

Dit was wel het verhaal, de toon, de emotie die ik voor ogen had voor ik eraan begon.

Er waren 10 maanden overheen gegaan toen ik in december het eerste gedrukte exemplaar in handen kreeg.

Ik was super trots op het resultaat.

 

 

  1. a Wat wil je bereiken met je boek?

 

Antwoord;

Toen ik de reacties van de mensen hoorde die het inmiddels gelezen hadden, kreeg ik het idee mijn verhaal met nog meer mensen te delen. Het waren tot dan toe alleen mensen geweest zonder NAH. En hun reacties waren allemaal vol ongeloof, geraakt en haast geschokt door het verhaal.

Ik had kennelijk de juiste toon gevonden om de lezer haast zelf de pijn, onmacht en ellende te laten voelen.

Maar hoe moest ik mijn boek aan de man brengen?

Al snel kwam ik in contact met hersenletsel.nl, de patiëntenvereniging van de hersenstichting. Zij waren erg enthousiast over het boek en ik kreeg een interview en een schitterende recensie in hun magazine. Ook bij de hersenstichting stond het lange tijd als leestip.

Reacties van mensen met NAH waren vol van herkenning, sommige stukken een blauwdruk van hun eigen verhaal. Ik adviseerde ze het boekje vooral te laten lezen door familie en vrienden, om meer begrip te krijgen.

Ik besloot mijn verhaal te delen met zorg/hulpverleners en de opleidingen. Ik ben hier nog volop mee bezig.

Ik schrok ervan, dat mijn negatieve ervaringen met het UWV nog steeds actueel zijn en probeer ook het UWV te bereiken.

Misschien allemaal erg ambitieus, maar met stil zitten gebeurt er niks.

Mijn doel, haast een missie, is door middel van mijn verhaal begrip, inleving en herkenning te krijgen voor al die mensen met NAH.

 

 

  1. b Welk deel/verhaal/bericht is voor jou het belangrijkste?

 

Antwoord;

De laatste 7 bladzijden van het 2 na laatste hoofdstuk.

Na nog wat tegenslagen vond ik eindelijk echt de kracht om aan mezelf te gaan denken.

Ik was lichamelijk een stuk sterker geworden en het had me enorm goed gedaan dat ik mijn vrijwilligerswerk uitgebreid had. Ik deed weer een beetje mee in de maatschappij.

Ik probeerde los te laten wat me in de weg stond en deed weer actiever mee in het sociale leven, altijd binnen mijn grenzen.

Door mijn boekje had mijn omgeving ook een beter idee gekregen hoe ik nu in elkaar zat. Ik kreeg meer begrip en mijn zelfvertrouwen groeide.

 

 

  1. c Hoe ziet het boek eruit Marian, met hoeveel bladzijde? En zijn het korte berichten of een begin en vervolg tot het einde van je boek?

 

Antwoord;

 

Het is een handzaam boekje van 12 bij 22 cm.

Het heeft 151 bladzijden en 10 hoofdstukken.

In het eerste hoofdstuk geef ik kort uitleg over de oorzaken van een CVA, de meerdere vormen van hersenbeschadiging en de gevolgen hiervan.

In hoofdstuk 2 t/m 5 beschrijft ik de eerste 2 jaar na het krijgen van mijn herseninfarct. Met daarin vooral de problemen die ik ondervond met de arboarts, mijn werkgever en het UWV, naast alle problemen waar je sowieso na een CVA tegenaan loopt.

Hoofdstuk 6 t/m 8 gaan over de zoektocht naar een stabieler leven. De hobbels die ik ondervond. De pieken en dalen. Het wegglijden tot diep in de put, en er weer uitklimmen.

In hoofdstuk 9 en 10 vind ik langzaam weer enige balans in mijn leven en na 12 jaar kan ik zeggen dat ik mijn nieuwe ik volledig heb geaccepteerd.

Het boekje begint met een bericht aan mijn CVA en er staan nog 2 gedichtjes in.

Het boekje is niet moeilijk te lezen.

 

 

  1. d. Is je boek ook een verwerkingsproces voor je geweest?

 

Antwoord;

 

Ik had gedacht nergens meer mee te zitten. Maar toen ik tijdens het schrijven de herinneringen zó binnen voelde komen dacht ik wel, het is goed dat ik dit schrijf. Met het verstrijken van de jaren en ook het ouder worden, ga je meer relativeren en milder worden. Ik was echt boos op de mensen die mij zoveel verdriet hadden bezorgd, vooral tijdens de re-integratie. Maar uiteindelijk deden ze gewoon maar hun werk. Ik denk eerder dat het systeem niet klopt.

Ook bij mijn gezin kwam het boekje hard binnen. Omdat we er nu samen over gesproken hebben, zijn een hoop dingen duidelijker geworden.

 

 

  1. e. Waarom heb je gekozen voor de tekening van de kaft van je boek

 

Antwoord;

 

Ik wilde iets met een verwijzing naar de titel, dus een hobbelig pad.

In tijdschriften en op google kon ik niet vinden wat ik zocht.

Dus ik besloot zelf maar wat te tekenen.

Alle hobbels en oneffenheden die mij letterlijk lieten struikelen heb ik in het pad verwerkt. Keien, kiezels, zand, trapje en andere hoogte verschillen.

Als duo hebben we het pad al een heel eind bewandeld. De CVA op de tekening wordt gekenmerkt door de rode stip rechts boven op mijn hoofd. Mijn linker lichaamshelft is wat donkerder gekleurd, de aan gedane zijde.

De tekening was in 1 x goed en ik vond het erg leuk om te doen.

 

Het was nu ook ineens helemaal mijn boekje geworden. Zelf geschreven, zelf de titel verzonnen, zelf de kaft getekend en in eigen beheer uitgegeven.

Ik ben best trots op het resultaat.

 

 

  1. f.Wil je een klein stukje uit je boek voor lezen.

 

Antwoord;

Ik lees het bericht aan mijn CVA voor, hier begin ik mijn boek mee.

 

Plotseling was je in mijn leven. Ik had je niet zien aankomen, niet om je gevraagd. Ik vond je niet aardig. Eerder dominant aanwezig en soms zelfs gemeen. Je liet me struikelen en af en toe vallen. Je bezorgde me veel pijn en verdriet. Door jou werd ik beperkt in heel mijn doen en laten.

Maar onlosmakelijk waren we met elkaar verbonden.

Jij en ik.

Ik moest met je zien te leven, met je zien te dealen. Op jou manier zag ik niet zitten. Ik ging je kneden en overtroeven. Het duurde wel een tijdje, maar uiteindelijk groeiden we meer naar elkaar toe en hadden we een soort overeenkomst gesloten. Nee vrienden zijn we nooit geworden. Alhoewel ik door de omgang met jou ook wel positieve dingen heb geleerd. En zo vervolgen we als duo het hobbelige pad. Niet omdat de weg vlakker is geworden. Meer omdat we de obstakels beter weten te nemen.

Ik en jij.

 

 

 

 

10  . Waar kunnen mensen jouw boek bestellen en wat is de prijs?

 

Antwoord…………………Het boekje is te bestellen via; marianjansen1956@gmail.com

De kosten zijn € 22.50 Inc verzendkosten.

Of via bol.com.

 

Ik wil nog vermelden dat ik na aftrek van de kosten de helft van de opbrengst aan hersenletsel.nl doneer, en de andere helft aan een particulier doel.

 

 

 

  1. Heb je een tip voor mensen zonder NAH?

 

Antwoord;

Als die mensen werkelijk geïnteresseerd zijn, zouden ze mijn boekje kunnen lezen. Ik heb, behalve de praktische zaken na hersenletsel, ook de emotionele kant beschreven. Ik zou zeggen stel je meer open voor mensen met NAH en geef ze de tijd die ze nodig hebben. De gevolgen worden nog te vaak onderschat.

 

 

 

  1. Wil je nog ergens op terug komen of wil je ons nog iets laten weten?

 

Antwoord;

Ik heb denk ik alles wel gezegd wat ik wilde zeggen.

Het is goed dat er mensen zijn zoals jij en ik. Die ons verhaal vertellen, die anderen een podium geven om te kunnen spreken. Die opkomen voor lotgenoten.

Voor meer begrip, herkenning en inleving.

 

Tot slot,

 

Dankjewel Marian  voor jouw indrukwekkend verhaal. Ik wens je heel veel succes in je verdere leven.

 

Alles wat hier verteld is kan je ook terug lezen en luisteren op onze website www.luisternaarnah.nl

 

Dag Marian.

Dag Lieky

Ook bedankt Marly.

Geweldig dat jullie dit doen. Succes verder met jullie programma.

Boek van Marian Cosijn – Mijn CVA en ik… duo op een hobbelig pad

Artikel blad hersenstichting

 

 

Podcast Diana van den Bosch – Zondag 5 september 2021

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Loket

Vandaag heb ik een podcast  met Diana van den Bosch.

  1. Wie is Diana van den Bosch?

Mijn naam is Diana van den Bosch, 43, getrouwd en moeder van 3 kinderen.

Ik heb een dochter van 17, een zoon van 15 en een zoon van 10 jaar oud.

Daarnaast hebben we een lieve, enthousiaste hond.

Sinds 2000 ben ik werkzaam in het onderwijs. Na jaren in het regulier primair onderwijs gewerkt te hebben, heb ik in 2019 de overstap gemaakt naar het voortgezet speciaal

onderwijs.

Ik houd ervan om mezelf te blijven ontwikkelen en uit te dagen om alle mogelijkheden uit mezelf te halen en te genieten van het leven.

 

  1. Wat is jou overkomen Diana?

In mei 2016 heb ik acuut een zware hersenoperatie moeten ondergaan: er zat een cyste bij de hersenstam, 1 ½ cm van het ademhalingscentrum, die het 4e ventrikel afsloot. Het begon met extreme hoofdpijn en steeds meer uitvalsverschijnselen. Na een verkeerde

diagnose door de neuroloog en het inschakelen van de zorgverzekeraar voor hulp voor het vervroegen van de MRI (die ik voor mijn eigen gemoedsrust zou krijgen), ben ik daarna acuut geopereerd.

Na een lang revalidatie- en reïntegratietraject ben ik zo goed als volledig hersteld.

In juli 2020 heb ik echter weer een hersenbloeding gekregen. Er zijn 3 carvenomen in de hersenen gevonden, waarvan er 1 was gaan lekken.

2 Afwijkingen in de hersenen die volledig losstaan van elkaar. Vette pech dus.

 

  1. Hoe was je revalidatie geweest?

Na mijn hersenoperatie heb ik 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en mocht ik naar huis. Daarna begon de revalidatie: de medisch psycholoog, fysiotherapie en ergotherapie.

Tijdens mijn re-integratie heb ik hulp gehad van een re-integratie coach. Daar heb ik veel hulp van gehad om mijn werkzaamheden weer op te pakken en de balans tussen werk en privé mee in de gaten te houden. Ook van mijn gezin, familie en vrienden heb ik veel hulp gehad.

Na mijn hersenbloeding in juli 2020 is de benodigde hulp en ondersteuning later op gang gekomen. Dit had mede te maken met de geldende Corona- maatregelen en

vakantieperiode. Fysiotherapie, ergotherapie en de medisch psycholoog werden, op eigen verzoek,  weer opgestart.

 

4 . Hoe ga jij hiermee om?

Ik vind het nog steeds erg lastig om met de angsten en onzekerheden die het met zich meegebracht heeft, om te gaan. Ik heb gemerkt en geleerd dat ik het niet alleen kan en dat het niet erg is om om hulp te vragen. Het acceptatieproces en het verwerkingsproces kosten mij veel moeite, dus ik ben altijd blij als ik weer naar de (medisch) psycholoog kan. Een positieve houding en mindset is essentieel in het proces. Maar ook ik heb mijn goede en slechte dagen. Het is hierbij belangrijk om jezelf niet uit het oog te verliezen en te

luisteren naar je lichaam. Nog steeds ben ik dagelijks op zoek naar balans in energie en activiteiten.

 

  1. Hoe gaan jij, je partner en gezin hiermee om?

Mijn man en kinderen hebben zich aan moeten passen aan de veranderde situatie. Mijn dochter heeft na mijn hersenoperatie EMDR gehad om met de situatie om te leren gaan. Ook mijn jongste zoontje heeft na mijn herenbloeding een terugval gekregen, waarvoor hij psychische hulp krijgt. Het heeft een enorme impact op mijn gezin gehad (en nog steeds). Door er samen veel over te praten, kun je dingen verhelderen en begrijpelijk maken.

Tot op heden mist mijn man de zorg en begeleiding die er aan de partner aangeboden is/ wordt. Maar om heel eerlijk te zijn, is hij daar ook niet actief naar op zoek gegaan.

 

  1. Waar heb jij de meeste moeite mee?

Zoals ik eerder al heb verteld, heb ik nog veel moeite met het omgaan met mijn angsten en onzekerheden. Het acceptatie- en verwerkingsproces spelen daarin een grote rol.

Fysiek heb ik er niets aan overgehouden. Op cognitief gebied zijn er ook weinig

veranderingen merkbaar. Ik ben wel sneller overprikkeld, vermoeid en heb dagelijks nog veel hoofdpijn. Ondanks dat alles, mag ik nog blij zijn hoe ik eruit ben gekomen.

De restverschijnselen die ik nog ondervind zijn dingen waar nog mee te leven is en door het vinden van de juiste balans in de dagelijkse activiteiten is daar beter mee om te gaan. Op slechte dagen trek ik mijzelf meer terug en moet ik ervoor zorgen dat mijn batterijtje weer opgeladen kan worden. Op goede dagen moet ik ervoor zorgen dat ik niet over mijn grenzen heen ga. En dat valt niet altijd mee met een druk gezin en een drukke baan!

 

  1. Inmiddels ben je werkzaam in de N.A.H. observatieklas in Tilburg, waar

jullie hulp en ondersteuning bieden aan jongeren met hersenletsel.

Wil je hier iets meer over vertellen?

Ja, natuurlijk wil ik hier iets meer over vertellen!

Allereerst zal ik wat meer informatie geven over wat de N.A.H. observatieklas is.

In de NAH Observatieklas werken wij samen met diverse disciplines (fysiotherapie, ergotherapie, psychologie, revalidatiearts, logopedie en maatschappelijk werk) samen. In overleg met de huidige school, leerling en ouders bekijken we welke combinatie van onderwijs en zorg het beste past. De NAH Observatieklas kan een oplossing zijn voor jongeren van 12 t/m 18 jaar. Het onderwijs kan bij ons op maximaal VMBO TL niveau worden gevolgd. In principe zit een leerling maximaal een jaar in deze klas.

De leerlingen die wij begeleiden hebben een vorm van traumatisch of niet- traumatisch hersenletsel opgelopen. Zij ondervinden problemen die voor de omgeving niet altijd duidelijk of goed uit te leggen zijn. Op school kan iets ineens niet meer lukken. Dat kan met het leren te maken hebben, maar ook op emotioneel vlak liggen. Dat is frustrerend voor hen (en hun ouders).

De mogelijke gevolgen die onze leerlingen ondervinden zijn:

  • Cognitieve veranderingen, zoals aandacht- en geheugenstoornissen, vertraagd werk- en denktempo, niet goed meer kunnen plannen en organiseren, waarneemstoornissen;
  • Emotionele veranderingen zoals angst, depressiviteit, prikkelbaar, verwerkingsproblemen;
  • Gedragsveranderingen zoals verminderde sociale vaardigheden, geen initiatief nemen;
  • Minder goed om kunnen gaan met druk;
  • Lichamelijke beperkingen zoals vermoeidheid, pijnklachten aan het houdings- en bewegingsapparaat, loop- en balansstoornissen, verminderde arm- handfunctie, problemen met de dagelijkse handelingen.

In de Observatieklas kijken gespecialiseerde docenten en assistenten samen met de leerling naar de problemen en mogelijkheden. De lessen gaan vooral over het leren zelf: de houding en de verschillende leerstrategieën. Dat oefenen we met het eigen lesmateriaal van de leerling en met speciaal ontwikkeld materiaal van Onderwijscentrum Leijpark. Er is ook ruimte voor revalidatie en begeleiding. Onderwijs en zorg kunnen zo worden gecombineerd.

Het programma van de Observatieklas heeft een vaste indeling om houvast en structuur te bieden. Wat we binnen de vastgestelde blokken doen is op maat en niveau van de individuele leerling. Uitgangspunt van het rooster is afwisseling van in- en ontspanning.

Het doel van de NAH Observatieklas is het op basis van observatie, diagnostiek, begeleiding en behandeling een advies opstellen over onderwijsbelasting en onderwijsmogelijkheden. Samen met de leerling en de ouders bespreken we welk vervolg haalbaar en wenselijk is.

De mogelijkheden zijn bijvoorbeeld:

  • Terug naar de school van herkomst met of zonder ambulante begeleiding;
  • Terug naar een andere reguliere school met of zonder ambulante begeleiding;
  • Instromen in speciaal onderwijs;
  • Doorstromen naar beroepsonderwijs;
  • Uitstromen naar een vorm van dagbesteding of arbeid.

9 . Heb je enkele voorbeelden, welke problemen jij tegenkomt bij de

jongeren?

In het kader van de AVG kan (en mag)  ik geen concrete voorbeelden geven. Om de

privacy van onze leerlingen (en hun ouders) te beschermen, zal ik daarom wat algemene voorbeelden geven.

Er komen jongeren binnen die na een ernstig verkeersongeval hun schoolcarrière niet

verder kunnen hervatten op hun oude school door de beperkingen die zij bijvoorbeeld

ondervinden wat betreft hun geheugen en problemen met plannen en organiseren van hun schoolwerk. In samenwerking met de ergotherapeut helpen en begeleiden wij dan deze leerling om hun geheugen te trainen met behulp van bijvoorbeeld brain games en hun schoolwerk samen te plannen in een daarvoor bestemde speciale agenda. Ook maken wij daarbij veel gebruik van op maat gemaakte individuele stappenplannen (voor bijvoorbeeld de taakaanpak van een activiteit, het leren van toetsen, etc.). Iedere leerling werkt op zijn eigen niveau, op zijn eigen tempo en naar individuele mogelijkheden. De nadruk ligt voornamelijk op het vergroten van de belasting/ belastbaarheid en de executieve functies. Ook wanneer de jongere fysieke of motorische schade heeft opgelopen, gaan wij op zoek naar mogelijkheden  hoe de jongere daar in de dagelijkse praktijk mee om kan leren gaan en zoeken wij naar hulpmiddelen waar deze jongere baat bij heeft. Kan de leerling

bijvoorbeeld beter leren uit een boek of is structurele inzet van de computer gewenst? Op de computer kan namelijk de tekst uitvergroot en/ of voorgelezen worden door middel van

auditieve ondersteuning. Goede observatie van de leerstijl, mogelijkheden en onmogelijkheden spelen hierin een grote rol. Ook kan het zijn dat de leerling fysiek geen pengreep meer kan hanteren.

Gedurende een schooldag of schoolweek, heeft de leerling “les” in de NAH

Observatieklas in combinatie met therapie/ therapieën op het naastgelegen

revalidatiecentrum. De aangeboden therapieën (fysiotherapie, ergotherapie, logopedie en psychologische hulp), worden doorgezet in de NAH Observatieklas. Er vindt structureel overleg plaats met de revalidatiearts, therapeuten en met ouders.

De afgelopen jaren heb ik gezien dat leerlingen hun VMBO diploma hebben kunnen halen en/ of goed op weg zijn om dat te behalen of zijn geslaagd voor hun certificaat wat nodig was om aan het werk te kunnen gaan binnen het vakgebied wat bij hen past.

Afgelopen schooljaar heb ik ook veel acceptatie- en verwerkingsproblematiek gezien bij de jongeren. Natuurlijk wordt er ook veel gesproken over wat hen is overkomen en welke gevolgen dat voor ze heeft. Door mijn eigen ervaringen met hen te delen, is mijn verhaal over het algemeen erg herkenbaar voor hen. Zij geven dan ook aan: “Maar jij begrijpt mij! Jij weet wat ik doormaak.”

Niet alle jongeren voelen zich prettig en/ of veilig genoeg om met elkaar te praten over hun eigen ervaringen en angsten en onzekerheden die het bij ze oproept. Voor mij is het prettig om door mijn eigen ervaringen, kennis en expertise, een rol te kunnen spelen in hun revalidatieproces en hen te kunnen helpen en begeleiden om hun nieuwe “ik” te ontdekken. “Acceptatie” is voor mij meer een manier om te leren omgaan met het opgelopen

hersenletsel en de daarbij opgelopen restverschijnselen. Er zijn goede en slechte dagen (en die zullen blijven), ongeacht de leeftijd. Maar ondanks wat ons is overkomen, moeten we leren om de mogelijkheden voor nu op dit moment en naar de toekomst toe, te zien. Dat valt niet altijd mee, zeker ook niet voor deze jongeren die hun studie nog af moeten ronden en die hun plaats in de maatschappij nog moeten gaan vinden. Ook voor hen geldt: we kunnen het niet alleen en het is niet erg om om hulp daarbij te vragen! Ik vind het ontzettend fijn en heel bijzonder om hier mijn steentje aan bij te dragen!

 

10  . Waar kunnen de mensen jou vinden?

Mensen kunnen mij vinden op de website: www.lotgenotencentrum.nl

Klik op OP ZOEK DEELNEMERS en klik op mijn naam Diana van den Bosch. Neem gerust contact met mij op.

 

Tot slot; Wil ik je hartelijk danken voor dit gesprek.

Dankjewel Diana.

 

 

Alles wat hier verteld is, staat ook op de website www.luisternaarnah.nl

 

Jacques van der Weide – Omarm je nieuwe leven

Geachte luisteraars,

 

Ik kreeg veel reacties op de uitzending waarin ik “levend verlies en rituelen” besprak en de kracht van rituelen uitlegde. Daarin gaf ik aan, dat je het nieuwe leven ook warm en dankbaar zou kunnen omarmen.

Ik ben mij ervan bewust dat dit niet zo simpel is. Wat eerst vanzelfsprekend was in het leven blijkt nu niet meer te kunnen en daar word je iedere dag mee geconfronteerd. Het is menselijk dat je daarop gefocust bent en dit in het ergste geval weigert te accepteren.

 

Wat zou het leven iets dragelijker kunnen maken?

 

 

De vraag is:

 

Hoe kan ik mijn nieuwe leven omarmen?

 

Dit is een zeer moeilijke vraag waar je geen kant en klaar antwoord op kunt geven. Wat ik wel kan doen is vragen stellen, om het voor jezelf duidelijkheid te krijgen. Duidelijkheid geeft bewustwording; dit wil zeggen dat je anders leert denken en kijken naar je huidige situatie. Bewustwording geeft ook keuzemogelijkheden en deze geven weer grip op het leven en uiteindelijk meer rust.

 

 

In dit interview, zal ik een aantal vragen en suggesties (•)geven.

 

Als je de vragen beantwoord, ben dan heel eerlijk ten opzichte van jezelf.

Je hoeft het nog met niemand te delen.

Niemand zal van jouw verantwoording of rekenschap verlangen.

Wen eerst aan je eigen antwoord en als je sterk genoeg bent spreek het eerst voor je zelf uit.

Als het voor jou goed voelt, vertel je het aan een ander.

 

 

Het omarmen van het nieuwe gaat om bewustwording, keuzes maken en zoeken naar jouw weg.

 

Basis is:

  • Ben eerlijk ten opzichte van jezelf.
  • De vragen zijn scherp en er zijn maar twee antwoorden “JA” of “NEE”
  • Alles wat daar tussen zit is een “NEE”
  • Streef naar een optimum* dat een balans is van alle factoren
  • Gun je de tijd je hoeft het antwoord niet meteen te weten wat je doel is.
  • Ruim je bullshit op in de tussen tijd.
  • Erken dat je hulp nodig hebt

 

 

* een optimum is het meest gunstige. Het is totaal anders dan maximum, een totaal andere energie en uitgangspunt.

 

 

 

 

 

Hoe kijk jij naar je leven?

 

Bewustwording op 3 niveaus van het optimum,

Psychisch

Fysiek

Spiritueel.

 

 

 

Psychisch

 

 

De eerste en de belangrijkste vraag die je jezelf stelt is:

 

(Ik stel deze vraag heel bewust in een ja nee antwoord om het zo duidelijke en simpel mogelijk te maken.)

 

 

Ik leef, dus, ik heb een keuze JA / NEE ?

 

 

Ik wil leven? is het antwoord NEE

 

  • Dan zou je de keuze kunnen maken, om naar je huisarts te gaan en dit te bespreken of je kunt contact op te nemen met de levens-einde kliniek (euthanasie.)

 

 

Ik wil leven? is het antwoord JA

 

Hoe wil ik leven?

  • Keuze:
    • als slachtoffer
    • als aanklager
    • als redder van jezelf.

 

  • Ben proactief!

 

Wat is voor jou een haalbaar doel?

 

  • Ben iedere dag actief in het nastreven van je doel.
  • Zorg dat het doel bij je past.
  • Leg de nadruk op wat je wel weet en kan.
  • Verlos je van je bullshit.

 

*Met Bullshit wordt bedoeld; alles wat voor jou belastende gedachten zijn  in je leven.

 

Leef ik bewust?

 

In hoeverre heb ik nog de mogelijkheid om mij te ontwikkelen?

Waar zijn mijn blinde vlekken en kan ik deze accepteren?

 

 

  • Je kunt ervoor kiezen om vooruit te kijken en niet achterom.
  • Stel je de vragen over waardes en normen die je erop nahoud, zijn ze nog van toepassing?
  • Ben bewust dat je hulp nodig hebt en afhankelijk in bepaalde situaties.
  • Durf hulp te vragen.
  • Deel je gedachte je plannen en inzichten met de ander.
  • Laat toe dat de ander je feedback geeft over jezelf.
  • Probeer begrip te hebben voor je naasten en stop met navel staren!

 

 

Bewust met je lichaam.

 

Waarin moet jij compenseren om je dagelijkse leven op te pakken?
Waar gaat extra energie en tijd in zitten?

 

  • Voeding: een uitgebalanceerde dagelijkse voeding met voldoende supplementen en vitamines de bouwstenen voor een gezond lichaam en herstel.
  • Je hebt hersenletsel dat betekend dat je elektrolytische waarde van alle zouten optimaal moeten zijn. Waar voel jij je goed bij, tenslotte ben je lichamelijk een topsporter.
  • Dagelijks bewegen naar buiten gaan, gezond eten

 

 

Spiritueel:

 

Waar heb jij houvast aan?

bv

  • Geloof
  • Natuur
  • Je hond of huisdier
  • Je partner
  • Dagelijkse bezigheden etc.
  • Een plaats waar je tot rust komt
  • Een ritueel
  • Meditatie mind-fulness
  • Gebed

 

 

Wat is de les of lessen die ik wil leren in het leven?

(We zijn spirituele wezen die een menselijke ervaring willen beleven)

 

Welke inzichten voel ik vanuit mezelf?

 

Wat vraag ik aan mijn bron, dit kan zijn, engelen, spirits, krachtdieren, god etc,

 

 

 

Dit zijn vragen waar je misschien niet meteen een antwoord op hebt.

Echter het antwoordt is niet van belang maar de weg ernaar toe wel.

Zorg dat je dit met iemand die jij vertrouwt kunt delen.

 

 

Waarschijnlijk roept dit schrijven ook weer vragen op. Maar dat is ook de bedoeling. In een gesprek kom je tot helderheid. En jezelf bevragen geeft richting. Door je antwoorden te beperken tot ja en nee, geeft duidelijkheid.

 

 

Geef geen oordeel op de vraag of het antwoord.

Maar ben je bewust dat je hierdoor een andere blik krijgt op je eigen situatie waardoor het maken van een keuze wellicht makkelijker wordt.

Geen keuze maken is ook een keuze. Je kunt dan in de omstandigheid komen dat iemand anders een keuze voor jou gaat maken.

 

Ik hoop dat deze tekst een handreiking is en je richting geeft in je zoektocht, om het nieuwe leven te aanvaarden en het te gaan omarmen.

 

 

Heb je vragen of wil je hulp of begeleiding in je proces stuur een mail, en ik neem contact met je op.

Via telefoon of Face time.

 

 

E- mail:jvanderweide@liocoaching.nl

Website: www.liocoaching.nl

Tel: 0627232570

 

 

 

 

Boeken die ik hier benoem:

  • Backbone; D.H. Wagner
  • De zeven eigenschappen voor succes; S.Covey
  • De kracht van kwetsbaarheid; Brené Brouwn
  • Liefde is een werkwoord; Alfonds Vansteenwegen
  • Een handvol geluk; René Diekstra
  • De bejegening tussen jou en mij; F. Cuvalier

 

What do you want to do ?

New mail