Column Lieky – Is het voor jou pas kortgeleden – Zondag 19 september 2021

Is het voor jou pas kortgeleden sinds jij Niet Aangeboren Hersenletsel hebt?

Ik draai al enkele jaren mee met mijn NAH.

In de afgelopen jaren heb ik voor mijzelf uit moeten zoeken hoe kan ik hier het beste mee omgaan.

Dit is wat ik je kan zeggen uit eigen ervaringen.

Geef jezelf echt de tijd om nah te leren kennen. Dit is wel een andere wereld als waar jij voorheen in hebt geleefd .

Want tijd en geduld  heb je nu echt nodig. Soms zal je verrast worden met gevoelens van twijfels, angsten, stress en onzekerheid die je misschien eerst niet had. Geef je een kans om jezelf opnieuw te leren ontdekken. Niet wie je was en wat je voor heen allemaal kon, maar wie ben je NU en wat kan jij Nu wel allemaal.

Terug kijken is normaal. Maar blijf er niet te lang in hangen. Het zal je anders in een neerwaartse spiraal trekken. Omdat terug kijken niet helpt in het hier en nu.

Het is een zoektocht naar jezelf en niet waar is die gene die ik ooit was en komt die nog terug, word ik weer wie ik ooit was? Nee, dat niet maar wel anders en dat anders is nog lang niet klaar en zal ook steeds veranderen.

Het leven is veranderingen  en dat zal altijd zo blijven.

Het verleden is voor goed voorbij en komt nooit niet meer terug.

Maar de toekomst staat voor je deur en wijst je jou weg die je moet gaan.

Jij bent de gene die dat pad moet bewandelen.

Ik wens je sterkte op je pad in de zoektocht in het dagelijkse leven van nah. Niet aangeboren hersenletsel.

 

Column Lieky – Ik leerde door mijn grenzen – Zondag 19 september 2021

Ik leerde door mijn grenzen waar te nemen dat.……….je beter op afstand kan blijven van die grenzen. En zeker niet er overheen gaan. Om je grenzen te leren kennen moet je op je gevoel letten want je lichaam geeft aan waar je grens is.

Enkele voorbeelden.

Bij geen rem ga je over je grens, gevolg is beroerd voelen en gestresst raken.

Als je voelt dat je bv jezelf MOET doorduwen om bezig te blijven waar je mee bezig bent, is daar een grens.

Of, je voelt een raar gevoel in je hoofd.

Een druk op je voorhoofd en je krijgt last van je ogen.

Je wordt prikkelbaar, omdat je het waarschijnlijk toch nog wilt afmaken.

Je raakt gestresst.

Je lichaam zal je het gevoel aangeven, dit is niet goed voor mij hier MOET ik stoppen. STOP dan ook ga niet over je grenzen. Ik heb dit wel meegemaakt omdat ik niet wist dat dit aanwijzingen waren van een/mijn grens.

Het is mogelijk om je grens op te zoeken. Maar doe dit heel bewust. Bewust aanvoelen wat doet het met mijn geest en lichaam, en wees alert. Het is een goed teken als je deze grens voelt.

Zo kan je leren om wel je grens op te zoeken en steeds een beetje verder te gaan. Dan ben je bezig met verbeteringen. Maar het moet bewust gedaan worden, om inzicht te krijgen in jou ontwikkeling zonder jezelf te belasten.

Groetjes van Lieky van der Velden.

Column Lieky – Eigen ervaringen loslaten – Zondag 12 september 2021

Eigen ervaringen loslaten

Ik heb uit verschillende eigen ervaringen moeten leren dat je denken en doen en laten het aller belangrijkste is in je leven. Dat beslist welke keuzes dat ik maak en dat bepaalt hoe ik met mijn leven omga.

.

loslaten van mijn nare herinneringen vanuit mijn verleden, ging natuurlijk niet in een twee drie. Door bewust naar mijn situatie te kijken en te relativeren kon ik accepteren dat ik het verleden niet kan veranderen en dat het voor mij niet goed is om te blijven hangen in nare herinneringen over mijn ervaringen in het verleden.

Blijven treuren over wat is mij overkomen is vechten tegen mijzelf. Dat wilde ik zeker niet.

.

Ja toen ik dat besefte, ben ik dat gaan leren losgelaten. Door een andere manier van denken aan te leren hield ik mij vooral bezig met bewust te leven.

 

* Hoe heb ik het gedaan, hoe ben ik hiermee omgegaan:

Opletten op mijn denken mijn doen en laten.

Er gaat heel veel door mijn hoofd. Soms is het een chaos in mijn hoofd en gaan mijn gedachten alle kanten op. Ik moet daarom zelf gaan uitmaken waar wil ik aan denken.

 

Zelf beslissen welke gedachten ik toelaat.

Nare herinneringen geen aandacht meer geven, geen energie in steken om narigheid in leven te houden. Zo kon ik loslaten.

.

Begrijpen is ook accepteren. Dan ben ik ook niet meer bezig met strijd maar met mijzelf te helpen verder te gaan met mijn situatie en mijn leven.

Ik heb altijd uitgekeken naar verbetering. Hoe kan ik mijzelf verbeteren en verder ontwikkelen dan ik nu al bericht heb.

 

Naar Nieuwe mogelijkheden kijken en toepassen.

Nieuwe goeie gedachten vasthouden en negatieve gedacht te wijgeren en loslaten. Mijn gedachten en daden bewust kiezen.

 

Column Marly – Resumé Hersencoach – Zondag 12 september 2021

Resumé Hersencoach

Je hersenen fit houden?
Maak er een gewoonte van!
Meedoen aan de HersenCoach is een belangrijke eerste stap om je hersenen fit te houden. Nu is het belangrijk om vol te houden.

Je hebt al geleerd dat kleine aanpassingen in het dagelijks leven een groot verschil kunnen maken.

Laat je niet uit het veld slaan als je niet direct merkbare verbeteringen ziet. Want ook al merk je het nu nog niet, de tips uit deze training hebben wel degelijk invloed op de gezondheid van je hersenen

3 tips om gewoontes op te bouwen

De meeste mensen vinden veranderen lastig. Met deze tips werk je in kleine stapjes aan gezondere hersenen!

1.  Ga met kleine stapjes aan de slag en maak het leuk
Kies een of twee concrete doelen waar je de komende tijd mee aan de slag wilt. Maak ze niet te groot, zorg dat elke stap haalbaar is.

2.  Zoek een medestander
Om samen mee te wandelen, recepten uit te wisselen of nieuwe dingen te ondernemen.

3.  Bouw nieuwe rituelen in
Door op vaste momenten te ontspannen of te bewegen of het aan het begin van de week in te plannen.

Puzzelboekje | Hersenkrakers is via de hersenstichting online te bestellen 

www.hersenstichting.nl

Column Anita de Blok – Gedicht – Opgebroken stad door Anita de Blok gelezen Zondag 12 september 2021

Opgebroken stad (Christine Kliphuis)

Zinloos verlang ik naar wat vroeger was

Naar de wereld van verschil

Waarin lichaam en geest

Feilloos samenwerkten

Waarin de dag bestond uit

Nog even dit en nog even dat

Zonder dat de accu haperde

Waarin slapen leidde tot uitrusten

En schijnbaar alles lukte

Zelfs de zon scheen altijd

Zoals in elke mooie herinnering

De dag bestaat nu

Uit stap voor stap

Uit één piek van de dag

Uit doseren

Uit grenzen

Uit één ding tegelijk

Uit onverklaarbaar moe

En uit kijken naar de wereld

Die langs me heen

Doordendert

 

Onzichtbare opbrekingen

In mijn hoofd

Maken denken vermoeiend

Elk gesprek een marathon

Steeds weer een omleiding

Of gaten in het asfalt

Als in een opgebroken stad

Vind ik moeizaam mijn weg

Maar soms verdwaal ik

Zonder dat iemand het ziet

In mijn eigen straten

En alles loopt vast

Tot ik niet eens meer weet

Wat ik net heb gezegd

 

Met een brok in mijn keel

Kijk ik naar de restanten

Waar ik het mee moet doen

Toch zie ik her en der

Een boom, een bloem

Een glimlach

Omdat het ook mooi kan zijn

In een opgebroken stad

En je overal kunt komen

Met navigatie

 

Column Marly – Verlangen naar het leven van voorheen – Zondag 5 september 2021

Klik hier voor de blog van Marly

Verlangen naar het leven van voorheen

Iedereen met hersenletsel herkent de verzuchting ‘ik wil mijn leven terug‘ wel. Datzelfde heb ik járen geleden wel gehad. Nú niet meer!

Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk zou ik dingen héél graag anders zien, maar wat levert het me op om het het anders te willen hebben? Helemaal niets! Het kost me juist meer, meer emoties en meer energie terwijl het leven er niet anders of beter op wordt.

En heeft dat leven van eerder me niet ook juist in deze situatie gebracht? Gerookt, (te) veel gewerkt, niet gesport, niet altijd even goed gegeten…

 

En naar wélk leven zou ik dan terug willen? Vóór 2018 (laatste herseninfarct) Vóór 2015 (voorlaatste herseninfarct)

Vóór 2012 (de start van alles)

Als ik heel eerlijk diep van binnen kijk, kan ik me dat leven van voorheen (voor 2012) nog niet eens fatsoenlijk voor de geest halen.

En nóg eerlijker, ik weet dat het vele werken me begon op te breken.. ik bedacht me al geruime tijd of ik niet toch zou gaan stoppen met het één of ander. Maar ik wist geen keuze te maken waarmee? En hoe? Ik bedoel, inkomen had ik nodig én ik had een goed loon, dus stoppen met werken was geen optie voor me. Misschien minderen? Mijn vrijwilligerswerk viel ook niet te kiezen. Ik deed het zo graag!

Stress had ik niet voor het kiezen, dat kreeg ik gratis en voor niks voor de kiezen.

Kom ik opnieuw op de vraag uit: naar welke tijd van voorheen zou ik terug willen?

 

Laat ik de vraag eens anders stellen: wát zou ik graag anders willen?

Een vraag die ik niet snel en kort kan beantwoorden, ik zou best veel willen veranderen.

Ten eerste zou ik graag meer energie willen, niet alleen maar moe moe en nog eens moe zijn.

Op de tweede plek staan de prikkelverwerking en concentratie te springen om daar thuis te horen. Met verbetering van deze twee zou mijn geheugen ook erop vooruit gaan, denk ik maar hoopvol.

Wat ik ook fijn zou vinden, zou een eind aan mijn slikstoornissen zijn, gewoon zonder angst en nadenken kunnen eten wat ik wil. Dat zijn er 6.. als 7e mag mijn aangezichtsverlamming ophoepelen. Niet alleen sta ik dan leuker op foto’s maar dan zie ik ook wat vriendelijker en gelukkiger uit.

Maar ik ben nog niet klaar: mijn fijne motoriek mag ook beter worden en dat dan de linker- en rechterhand wat beter samenwerken. Oja, nog een hele belangrijke.. mijn balans zou ik ook graag terug willen

En zo kom ik aan het einde van deze fantasie, want dat ís het pure fantasie!

Daarentegen kan ik ook wel van alles verzinnen wat ik zónder klachten niet gehad zou hebben. Zo zou ik nóóit begonnen zijn aan schilderen. Ik zou veel minder tijd hebben en absoluut gestresst zijn. Nu ben ik veel gemoedelijker en dat bevalt me stukken beter aan mezelf.

Hoe gek het ook klinkt, ik wil mijn leven van nu niet opgeven! Ik ben gelukkig hoe ik ben ! Ik geniet zo goed mogelijk van alles wat op mijn pad komt en bedenk me dat ik er ook zomaar niet meer had kunnen zijn.

En ik weet zeker dat als er ongelukkigerwijs nóg een CVA op mijn weg zou komen, ik net zo hard weer ga knokken om dit gelukkige gevoel terug te krijgen. Uiteindelijk is het dit waard !!

 

Column Lieky – Soms voelen mensen zich ontroostbaar – Zondag 5 september 2021

Soms voelen mensen zich ontroostbaar.

Weten zelf niet meer wat ze moeten doen.

 

Dat ze verbitterd, verdrietig en ongelukkig zijn in het leven.

en al helemaal als er zo’n dag is, dat het lijkt alsof alles je tegen zit. Dat je geen kracht meer hebt om jezelf weer op te peppen, om bij elkaar te schrapen.

Dat je het helemaal niet accepteren kan, hoe jouw situatie nu is zo als het is.

Waar komen deze vervelende gevoelens vandaag en hoe kom je daar vanaf. Wat kan jij doen om dit te veranderen.

 

Wat hier ontbreekt is zelfvertrouwen. Het kunnen vertrouwen op jezelf.

Als jij geen zelfvertrouwen hebt, zal je bij iedere nare situatie al in elkaar zakken. Heb je dan geen fut om je gedachten om te turnen, zwak je nog meer af.

 

Om daar uit op te krabbelen is niet makkelijk en kost veel energie.

Energie heb je nodig om voor jezelf te zorgen. Jij moet er zelf zorg voor dragen dat jij het kan en wilt veranderen.

Veranderingen beginnen altijd bij je denken. Jij bent de denker en niet van, ik kijk wat mijn denken denkt? Dat zijn ongecontroleerde gedachten die een loopje met je nemen.

 

JIJ moet beslissen waar je aan zit te denken.

Welke gedachten jij toelaat en welke gedachten niet goed voor je zijn, die moet je geen aandacht geven.

Aandacht aan negativiteit geven is energie afgeven. Energie heeft kracht. Deze energie kan je dus ook om turnen dat de energie voor jou werkt. Ook voor jou is deze energie aanwezig als JIJ het de aandacht geeft en dat JIJ het ook aan jezelf wilt toelaten. Daar kan jijzelf wel voor zorgen.

Dat leeft een stuk makkelijker.

Ik zeg niet dat dit makkelijk is maar het is ook niet onmogelijk.

Ik wens je begrip en doorzettingsvermogen.

Lieve groet van Lieky

Podcast Diana van den Bosch – Zondag 5 september 2021

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Loket

Vandaag heb ik een podcast  met Diana van den Bosch.

  1. Wie is Diana van den Bosch?

Mijn naam is Diana van den Bosch, 43, getrouwd en moeder van 3 kinderen.

Ik heb een dochter van 17, een zoon van 15 en een zoon van 10 jaar oud.

Daarnaast hebben we een lieve, enthousiaste hond.

Sinds 2000 ben ik werkzaam in het onderwijs. Na jaren in het regulier primair onderwijs gewerkt te hebben, heb ik in 2019 de overstap gemaakt naar het voortgezet speciaal

onderwijs.

Ik houd ervan om mezelf te blijven ontwikkelen en uit te dagen om alle mogelijkheden uit mezelf te halen en te genieten van het leven.

 

  1. Wat is jou overkomen Diana?

In mei 2016 heb ik acuut een zware hersenoperatie moeten ondergaan: er zat een cyste bij de hersenstam, 1 ½ cm van het ademhalingscentrum, die het 4e ventrikel afsloot. Het begon met extreme hoofdpijn en steeds meer uitvalsverschijnselen. Na een verkeerde

diagnose door de neuroloog en het inschakelen van de zorgverzekeraar voor hulp voor het vervroegen van de MRI (die ik voor mijn eigen gemoedsrust zou krijgen), ben ik daarna acuut geopereerd.

Na een lang revalidatie- en reïntegratietraject ben ik zo goed als volledig hersteld.

In juli 2020 heb ik echter weer een hersenbloeding gekregen. Er zijn 3 carvenomen in de hersenen gevonden, waarvan er 1 was gaan lekken.

2 Afwijkingen in de hersenen die volledig losstaan van elkaar. Vette pech dus.

 

  1. Hoe was je revalidatie geweest?

Na mijn hersenoperatie heb ik 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en mocht ik naar huis. Daarna begon de revalidatie: de medisch psycholoog, fysiotherapie en ergotherapie.

Tijdens mijn re-integratie heb ik hulp gehad van een re-integratie coach. Daar heb ik veel hulp van gehad om mijn werkzaamheden weer op te pakken en de balans tussen werk en privé mee in de gaten te houden. Ook van mijn gezin, familie en vrienden heb ik veel hulp gehad.

Na mijn hersenbloeding in juli 2020 is de benodigde hulp en ondersteuning later op gang gekomen. Dit had mede te maken met de geldende Corona- maatregelen en

vakantieperiode. Fysiotherapie, ergotherapie en de medisch psycholoog werden, op eigen verzoek,  weer opgestart.

 

4 . Hoe ga jij hiermee om?

Ik vind het nog steeds erg lastig om met de angsten en onzekerheden die het met zich meegebracht heeft, om te gaan. Ik heb gemerkt en geleerd dat ik het niet alleen kan en dat het niet erg is om om hulp te vragen. Het acceptatieproces en het verwerkingsproces kosten mij veel moeite, dus ik ben altijd blij als ik weer naar de (medisch) psycholoog kan. Een positieve houding en mindset is essentieel in het proces. Maar ook ik heb mijn goede en slechte dagen. Het is hierbij belangrijk om jezelf niet uit het oog te verliezen en te

luisteren naar je lichaam. Nog steeds ben ik dagelijks op zoek naar balans in energie en activiteiten.

 

  1. Hoe gaan jij, je partner en gezin hiermee om?

Mijn man en kinderen hebben zich aan moeten passen aan de veranderde situatie. Mijn dochter heeft na mijn hersenoperatie EMDR gehad om met de situatie om te leren gaan. Ook mijn jongste zoontje heeft na mijn herenbloeding een terugval gekregen, waarvoor hij psychische hulp krijgt. Het heeft een enorme impact op mijn gezin gehad (en nog steeds). Door er samen veel over te praten, kun je dingen verhelderen en begrijpelijk maken.

Tot op heden mist mijn man de zorg en begeleiding die er aan de partner aangeboden is/ wordt. Maar om heel eerlijk te zijn, is hij daar ook niet actief naar op zoek gegaan.

 

  1. Waar heb jij de meeste moeite mee?

Zoals ik eerder al heb verteld, heb ik nog veel moeite met het omgaan met mijn angsten en onzekerheden. Het acceptatie- en verwerkingsproces spelen daarin een grote rol.

Fysiek heb ik er niets aan overgehouden. Op cognitief gebied zijn er ook weinig

veranderingen merkbaar. Ik ben wel sneller overprikkeld, vermoeid en heb dagelijks nog veel hoofdpijn. Ondanks dat alles, mag ik nog blij zijn hoe ik eruit ben gekomen.

De restverschijnselen die ik nog ondervind zijn dingen waar nog mee te leven is en door het vinden van de juiste balans in de dagelijkse activiteiten is daar beter mee om te gaan. Op slechte dagen trek ik mijzelf meer terug en moet ik ervoor zorgen dat mijn batterijtje weer opgeladen kan worden. Op goede dagen moet ik ervoor zorgen dat ik niet over mijn grenzen heen ga. En dat valt niet altijd mee met een druk gezin en een drukke baan!

 

  1. Inmiddels ben je werkzaam in de N.A.H. observatieklas in Tilburg, waar

jullie hulp en ondersteuning bieden aan jongeren met hersenletsel.

Wil je hier iets meer over vertellen?

Ja, natuurlijk wil ik hier iets meer over vertellen!

Allereerst zal ik wat meer informatie geven over wat de N.A.H. observatieklas is.

In de NAH Observatieklas werken wij samen met diverse disciplines (fysiotherapie, ergotherapie, psychologie, revalidatiearts, logopedie en maatschappelijk werk) samen. In overleg met de huidige school, leerling en ouders bekijken we welke combinatie van onderwijs en zorg het beste past. De NAH Observatieklas kan een oplossing zijn voor jongeren van 12 t/m 18 jaar. Het onderwijs kan bij ons op maximaal VMBO TL niveau worden gevolgd. In principe zit een leerling maximaal een jaar in deze klas.

De leerlingen die wij begeleiden hebben een vorm van traumatisch of niet- traumatisch hersenletsel opgelopen. Zij ondervinden problemen die voor de omgeving niet altijd duidelijk of goed uit te leggen zijn. Op school kan iets ineens niet meer lukken. Dat kan met het leren te maken hebben, maar ook op emotioneel vlak liggen. Dat is frustrerend voor hen (en hun ouders).

De mogelijke gevolgen die onze leerlingen ondervinden zijn:

  • Cognitieve veranderingen, zoals aandacht- en geheugenstoornissen, vertraagd werk- en denktempo, niet goed meer kunnen plannen en organiseren, waarneemstoornissen;
  • Emotionele veranderingen zoals angst, depressiviteit, prikkelbaar, verwerkingsproblemen;
  • Gedragsveranderingen zoals verminderde sociale vaardigheden, geen initiatief nemen;
  • Minder goed om kunnen gaan met druk;
  • Lichamelijke beperkingen zoals vermoeidheid, pijnklachten aan het houdings- en bewegingsapparaat, loop- en balansstoornissen, verminderde arm- handfunctie, problemen met de dagelijkse handelingen.

In de Observatieklas kijken gespecialiseerde docenten en assistenten samen met de leerling naar de problemen en mogelijkheden. De lessen gaan vooral over het leren zelf: de houding en de verschillende leerstrategieën. Dat oefenen we met het eigen lesmateriaal van de leerling en met speciaal ontwikkeld materiaal van Onderwijscentrum Leijpark. Er is ook ruimte voor revalidatie en begeleiding. Onderwijs en zorg kunnen zo worden gecombineerd.

Het programma van de Observatieklas heeft een vaste indeling om houvast en structuur te bieden. Wat we binnen de vastgestelde blokken doen is op maat en niveau van de individuele leerling. Uitgangspunt van het rooster is afwisseling van in- en ontspanning.

Het doel van de NAH Observatieklas is het op basis van observatie, diagnostiek, begeleiding en behandeling een advies opstellen over onderwijsbelasting en onderwijsmogelijkheden. Samen met de leerling en de ouders bespreken we welk vervolg haalbaar en wenselijk is.

De mogelijkheden zijn bijvoorbeeld:

  • Terug naar de school van herkomst met of zonder ambulante begeleiding;
  • Terug naar een andere reguliere school met of zonder ambulante begeleiding;
  • Instromen in speciaal onderwijs;
  • Doorstromen naar beroepsonderwijs;
  • Uitstromen naar een vorm van dagbesteding of arbeid.

9 . Heb je enkele voorbeelden, welke problemen jij tegenkomt bij de

jongeren?

In het kader van de AVG kan (en mag)  ik geen concrete voorbeelden geven. Om de

privacy van onze leerlingen (en hun ouders) te beschermen, zal ik daarom wat algemene voorbeelden geven.

Er komen jongeren binnen die na een ernstig verkeersongeval hun schoolcarrière niet

verder kunnen hervatten op hun oude school door de beperkingen die zij bijvoorbeeld

ondervinden wat betreft hun geheugen en problemen met plannen en organiseren van hun schoolwerk. In samenwerking met de ergotherapeut helpen en begeleiden wij dan deze leerling om hun geheugen te trainen met behulp van bijvoorbeeld brain games en hun schoolwerk samen te plannen in een daarvoor bestemde speciale agenda. Ook maken wij daarbij veel gebruik van op maat gemaakte individuele stappenplannen (voor bijvoorbeeld de taakaanpak van een activiteit, het leren van toetsen, etc.). Iedere leerling werkt op zijn eigen niveau, op zijn eigen tempo en naar individuele mogelijkheden. De nadruk ligt voornamelijk op het vergroten van de belasting/ belastbaarheid en de executieve functies. Ook wanneer de jongere fysieke of motorische schade heeft opgelopen, gaan wij op zoek naar mogelijkheden  hoe de jongere daar in de dagelijkse praktijk mee om kan leren gaan en zoeken wij naar hulpmiddelen waar deze jongere baat bij heeft. Kan de leerling

bijvoorbeeld beter leren uit een boek of is structurele inzet van de computer gewenst? Op de computer kan namelijk de tekst uitvergroot en/ of voorgelezen worden door middel van

auditieve ondersteuning. Goede observatie van de leerstijl, mogelijkheden en onmogelijkheden spelen hierin een grote rol. Ook kan het zijn dat de leerling fysiek geen pengreep meer kan hanteren.

Gedurende een schooldag of schoolweek, heeft de leerling “les” in de NAH

Observatieklas in combinatie met therapie/ therapieën op het naastgelegen

revalidatiecentrum. De aangeboden therapieën (fysiotherapie, ergotherapie, logopedie en psychologische hulp), worden doorgezet in de NAH Observatieklas. Er vindt structureel overleg plaats met de revalidatiearts, therapeuten en met ouders.

De afgelopen jaren heb ik gezien dat leerlingen hun VMBO diploma hebben kunnen halen en/ of goed op weg zijn om dat te behalen of zijn geslaagd voor hun certificaat wat nodig was om aan het werk te kunnen gaan binnen het vakgebied wat bij hen past.

Afgelopen schooljaar heb ik ook veel acceptatie- en verwerkingsproblematiek gezien bij de jongeren. Natuurlijk wordt er ook veel gesproken over wat hen is overkomen en welke gevolgen dat voor ze heeft. Door mijn eigen ervaringen met hen te delen, is mijn verhaal over het algemeen erg herkenbaar voor hen. Zij geven dan ook aan: “Maar jij begrijpt mij! Jij weet wat ik doormaak.”

Niet alle jongeren voelen zich prettig en/ of veilig genoeg om met elkaar te praten over hun eigen ervaringen en angsten en onzekerheden die het bij ze oproept. Voor mij is het prettig om door mijn eigen ervaringen, kennis en expertise, een rol te kunnen spelen in hun revalidatieproces en hen te kunnen helpen en begeleiden om hun nieuwe “ik” te ontdekken. “Acceptatie” is voor mij meer een manier om te leren omgaan met het opgelopen

hersenletsel en de daarbij opgelopen restverschijnselen. Er zijn goede en slechte dagen (en die zullen blijven), ongeacht de leeftijd. Maar ondanks wat ons is overkomen, moeten we leren om de mogelijkheden voor nu op dit moment en naar de toekomst toe, te zien. Dat valt niet altijd mee, zeker ook niet voor deze jongeren die hun studie nog af moeten ronden en die hun plaats in de maatschappij nog moeten gaan vinden. Ook voor hen geldt: we kunnen het niet alleen en het is niet erg om om hulp daarbij te vragen! Ik vind het ontzettend fijn en heel bijzonder om hier mijn steentje aan bij te dragen!

 

10  . Waar kunnen de mensen jou vinden?

Mensen kunnen mij vinden op de website: www.lotgenotencentrum.nl

Klik op OP ZOEK DEELNEMERS en klik op mijn naam Diana van den Bosch. Neem gerust contact met mij op.

 

Tot slot; Wil ik je hartelijk danken voor dit gesprek.

Dankjewel Diana.

 

 

Alles wat hier verteld is, staat ook op de website www.luisternaarnah.nl