Lieky in gesprek met Eveline Hund Zondag 19 december 2021

Klik hier voor de directe link naar de Bolderik

Klik hier voor de directe link naar Braingym

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Info Loket

Hallo Eveline Hund uit Houten.

hallo Lieky

  1. Mijn eerste vraag aan jouw is, wie is Eveline Hund?

ANTWOORD Ik ben 43 jaar, ik woon met mijn man en 2 kinderen van 6 en 9 jaar in Houten. Ik ben geboren in een dorpje in de Betuwe (Buren). Als kind was ik heel verlegen. Ik hield heel veel van dieren en tekenen. Ik presteerde heel goed op school dus was het logisch dat ik ging studeren. In het gezin waarin ik opgroeide was ik de enige die introvert was, mijn ouders en grote broer zijn echte doeners. Ik was op jonge leeftijd al een denkertje. Ik werd later ook een studiebol. Ik studeerde Biologie, en ook heb ik de opleiding psychosynthese gedaan. Ik was vooral nieuwsgierig naar hoe werkt het leven?, hoe werkt een lichaam? en waarom ben jij jij en ik ik? Ik wilde alles weten. Uiteindelijk ben ik docente Biologie op een Middelbare school geworden en voelde mij voor de klas heel erg thuis. Het werken met pubers deed me goed, ik begreep al hun ongemotiveerdheid voor school en hun onzekerheden. Maar mijn carrière voor de klas duurde kort.

  1. Wat is jou overkomen?

ANTWOORD Ik ben aangereden door een grote auto, een bestelwagen toen ik naar mijn werk fietste. Ik was toen 26 jaar. Ik raakte bewusteloos en kwam op de IC terecht. Het was even spannend wat mijn letsel was, dus werd ik ook bewusteloos gehouden. Toen alles goed leek, mocht ik wakker worden en werd ik overgeplaatst naar Heelkunde om te herstellen van mijn wonden. Op de zaal liggen ook mijn eerste herinneringen. Ik herstelde in het ziekenhuis en thuis van mijn verwondingen. Ik had veel problemen met lopen, evenwicht houden (ik liep met een rollator in huis) en mijn aandacht erbij houden. Contact met mijn partner was lastig omdat ik geen gewoon gesprek kon voeren en niet goed kon functioneren. Ik kon niet koken of ik raakte verdwaald in de supermarkt. Samen gingen we terug naar de huisarts omdat het niet goed met me ging. Een dag later zat ik bij de neuroloog en kregen mijn klachten een naam: NAH. Mijn revalidatie startte snel erna. Een van de eerste dingen die ik kreeg was een voorlichtingsbijeenkomst met andere NAHers en partner. In mijn studietijd was ik afgestudeerd als Gezondheidsvoorlichter. Ik begreep het verhaal over NAH dus heel goed, alleen snapte ik niet dat het over mij ging. Ik vond het heel verwarrend.

  1. Heb jij hulp en of revalidatie gehad.

ANTWOORD Ik ben een tijd verzorgd door mijn ouders toen ik fysiek bijna niets kon. Ik had hulp nodig bij eten maken, lopen. Mijn moeder hield mij bijvoorbeeld in de gaten wanneer ik ’s nachts naar de WC ging. Ik bleef soms hangen op de WC. Ik was dan aan het dromen en in slaap gevallen en zat hardop te lachen. Mijn moeder kwam dan kijken. Ik probeerde uit te leggen wat ik droomde en belandde dan in de slappe lach. Voor mij zijn dat geweldige herinneringen. Ik had geen pijn en geen bewustzijn van de ernst van mijn situatie. Ik voelde me eigenlijk fantastisch. Ik slikte geen medicatie hoor, daar was het niet van. Mijn moeder vertelde later dat ze dacht dat ik gek geworden was. Zij werkte in de zorg en maakte zich enorm zorgen.

Ik heb gerevalideerd in het UMCU en in de Hoogstraat. Ik kreeg psychische begeleiding, fysiotherapie, ergotherapie, voorlichting en ik heb later nog meegedaan aan een training Eigen Regie. Ook heb ik een intensief reïntegratie traject doorlopen. Ik stopte uiteindelijk met het werken op school omdat het lesgeven mij teveel prikkels gaf. Na een werkervaringsplek lukte het mij aangepast werk te vinden voor 20 uur in de week.

4 . Hoe gaan jij en jouw gezin hiermee om?

ANTWOORD In het begin had ik steeds ruzie met mijn partner, we woonden net samen. Dat was erg moeilijk. Toch zijn we bij elkaar gebleven. 8 jaar later, toen ik een stabiel leven had, kreeg ik mijn eerste kind. Mijn zwangerschap en bevalling waren fantastisch. Het moederschap lukte me niet. Ik liep helemaal vast. Mijn eerste zoon is heel beweeglijk, creatief en gevoelig. Een energiebommetje, onvermoeibaar. Hij sliep weinig en ik kon me niet meer ontspannen. Ik deed wat ik kon maar het ging enorm moeizaam. Actief spelen en bewegen was voor mij niet haalbaar. Hij was een heel boos en gefrustreerd kind. Op school werd dit erger, op de kleuterschool was hij moeilijk te sturen door de docent. We kregen opvoedingsondersteuning. Ook ging ik met hem naar een Kinesioloog, om spanning uit zijn lijf te halen. Dat werkte heel goed voor hem. Ik werd nieuwsgierig naar wat een kinesioloog eigenlijk doet. Vanuit mijn studie ken ik het lichaam namelijk vooral op stoffelijk niveau, bestaande uit weefsels en cellen. In de kinesiologie wordt gewerkt met het energielichaam en het opheffen van stress en blokkades. Ik ging wat cursussen doen om daar meer over te leren. En toen gebeurde er iets heel opmerkelijks met mij. Ik ging me beter voelen, ik kon me weer meer concentreren. Vanaf dat moment bleef ik cursussen volgen en oefeningen doen. Langzaam herstelde ik. Soms geloof ik nog steeds niet dat ik hersteld ben. Ook dat went. Eigenlijk zijn wij mensen gewoontedieren. In ons gezin is iedereen nu gewend aan een gezonde moeder. Veranderingen zijn ook geleidelijk gegaan he?! Mijn oudste zoon en ik delen wel een heel bijzonder verleden.

  1. Wat doe je nu in je dagelijks leven?

ANTWOORD Ik heb nu een eigen Praktijk, Praktijk de Bolderik. Ik begeleid mensen met een NAH om makkelijker te functioneren. Ik leer ze hoe ze daar zelf invloed op hebben.  Ze krijgen meer energie, rust in hun hoofd en zijn opgelucht. Ook geef ik cursus in de methodiek. In Nederland valt deze methode onder de complementaire methoden in ons zorgstelsel. Ik heb ook veel contact met behandelaars uit de reguliere zorgsector, ik denk dat we in Nederland veel meer moeten gaan samenwerken. Het liefst zou ik over enkele jaren in een revalidatiecentrum willen werken. Ik vind de organisatorische kant en de administratieve kant van eigen baas zijn niet zo leuk. Ik heb veel contact met collega’s die ook werken aan het herstel van een ziekte. Ook ontmoet ik lotgenoten die beter geworden zijn. Alle verhalen zijn anders. Er is 1 gemeenschappelijk iets: mensen voelen zich weer gezond en zijn gelukkig. Dat vind ik interessant, waarom herstelt de ene wel en de andere niet. Ik denk dat ik daar een antwoord op heb gevonden. Weet dat ik ook een vakidioot ben he? Vanuit mijn visie kan je je volledig aanpassen aan je nieuwe situatie en zijn daar meerdere mogelijkheden voor. Dat geldt ook voor mensen die ernstig beperkt zijn geraakt, bijvoorbeeld bij verlammingen of een afasie. Je kunt ook dan werken aan je mogelijkheden, om je weer ontspannen en blij te voelen. Je kan dan rustig ademhalen en rustig bezig zijn met wat je wel kan. In mijn praktijk leer je je aanpassen aan jezelf en aan je situatie, niet aan je NAH. Je vind je “oude” ik dan weer terug in je nieuwe leven. Je komt meer in balans met jezelf en bent minder een speelbal van je omgeving.

  1. Wij gaan het hebben over Brain Gym®

Wil je hier iets meer over je werk vertellen, wat houd dit Brain Gym® eigenlijk in?

ANTWOORD Brain Gym is een beweegprogramma. Er zijn in de basis, 26 speelse makkelijke oefeningen die je uitvoert. Dit zijn bewegingen of aanrakingen/ massages van speciale plekken op je lichaam zoals je borstbeen je voorhoofd. Hierdoor komt er weer ontspanning in je lichaam, je lichaam wordt zowel ontspannen als actief. Het brein krijgt hierdoor soepeler prikkels door. Zo kan je opnieuw een taak leren uitvoeren, op een ontspannen manier. Bijvoorbeeld leren luisteren naar een gesprek ipv alleen de achtergrondgeluiden horen. Daar komt vaak veel spanning in het nekgebied bij kijken en ook de concentratie werkt meestal niet mee. In ons werk kijken wij niet IN het brein, dus zien dat niet daadwerkelijk zoals op een scan. Wij werken alleen met informatie uit gedrag, hoe je je voelt en hoe je lichaam beweegt/ je lichaamshouding. Hoe jij iets ervaart en welke situaties jij zou willen verbeteren. Brain Gym oefeningen worden inzet voor positieve doelen. Dat is gewenst gedrag, bijvoorbeeld ik smeer mijn boterham, ik luister naar mijn partner in een gesprek, ik wandel en kijk rond, etc. Ik kom trouwens vaak tegen dat wandelen heel intensief is voor mensen omdat het evenwicht en de ogen heel gespannen zijn. Terwijl wandelen juist heel gezond is en fijn om te doen. Daar kan je dus wat aan doen.

  1. Jij hebt het ook over Dimensies;

Als één van de lichaamsdimensies niet in balans is, kan dit verstoringen veroorzaken in andere dimensies. Door de “verstorende” dimensie in evenwicht te brengen kan het hele systeem weer in balans komen.

Dat vind ik erg interessant. wil je hier iets meer uitleg over geven

ANTWOORD Praten over dimensies is echt vaktaal hoor… ik ga het uitleggen. Bij alles wat je doet, heb je je brein nodig. In een gezonde situatie zou het zo moeten zijn dat wanneer je iets doet, je dat doet zonder erover na te denken. Gewone dingen horen vanzelf te gaan. Zoals fietsen, traplopen of koken. Voor dit vanzelf functioneren heb je nodig: concentratie of focus, controle over je lichaam, je spieren en je emoties (bijvoorbeeld ook motivatie) en sturende gedachten. Een voorbeeld: wanneer je aan het koken bent is je aandacht bij het fornuis en denk je aan het recept. Je zegt als het ware tegen jezelf: eerst doe ik dit en dan doe ik dat. Terwijl je kookt houd je de tijd in de gaten en weet je wanneer je wat moet doen zodat je op tijd klaar bent. Je handen werken mee door snel de groenten te snijden en je benen staan stil of lopen snel even naar de koelkast. Er is een continue samenwerking in je lichaam bij verschillende handelingen. Zodra een handeling om wat voor reden dan ook niet soepel loopt dan kan dat door stress komen. Je bent bijvoorbeeld bang dat je niet op tijd klaar bent, je bent afgeleid door je telefoon of door je eigen gedachten. Wat dan ook. Dan is het de kunst om weer in balans te komen.

In mijn vaktaal betekent dat dat je uit balans bent. Je wil is duidelijk, je maakt eten klaar. Het kan zijn dat je concentratie (focusdimensie) niet meewerkt, dat de controle over je spieren niet meewerkt (organisatie/ centeringsdimensie) of je lateraliteit niet mee werkt. Dat laatste kan je merken aan dat je handen en voeten en gedachten niet soepel samenwerken. Je kan de balans herstellen met Brain Gym oefeningen. Jouw lichaam gaat jouw brein helpen om makkelijker te functioneren. Zintuigen en ledematen leren weer opnieuw samenwerken.

Ik vind Brain Gym een zeer praktische en effectieve methode omdat je werkt met het lichaam. Brein is ook lichaam he, het is een biologische computer. Het lichaam spreekt 1 taal, iets lukt, iets lukt niet, iets kost energie, iets geeft energie. Onze gedachten zijn niet altijd betrouwbaar. Ons lichaam en ons gevoel wel. Het lichaam helpt hier het brein.

Dit is ongeveer de basis. Speciaal voor NAH heb ik een model gemaakt wat ik denk dat het proces is waar een persoon met NAH inzit qua beleving en ook waar het brein zich dan bevindt. Dat is een heel theoretisch en diepgaande uitleg, en gaat te ver voor nu. Artsen en behandelaars willen dat wel altijd weten. En ik heb nu een client die verpleegkundige is, zij wil dat ook weten. Dan vertel ik dat natuurlijk wel.

  1. Wanneer besloot je om je er in te verdiepen en Cursussen en lezingen in te geven

ANTWOORD Na mijn eerste cursus merkte ik dat mijn gezondheid verbeterde. Ik kon mij veel beter concentreren en had geen last meer van duizeligheid. Daardoor had ik veel meer energie en werd ik vrolijker. Ik was enorm verrast en ik durfde het niet te geloven. Na een maand geloofde ik het pas en ik wilde er toen alles van weten hoe dat had kunnen gebeuren. Ik deed de volledige opleiding tot Brain Gym instructeur. Ik ben daarna mijn praktijk gestart omdat ik ervan overtuigd ben dat er meer mensen zoals ik zijn die verder kunnen herstellen.

9 .Ik heb gelezen dat er ook “Brain Gym® op school” is voor kinderen en leerkrachten.

Heb je enkele voorbeelden, welke problemen jij tegengekomen bent bij kinderen.

ANTWOORD Brain Gym word veel ingezet bij kinderen met een leerprobleem, wij noemen dat leeruitdagingen. Ook bij kinderen met een label zoals ADHD, ADD en autisme. Ook HSP en hoogbegaafdheid hoort daarbij. Ik werk zelf het liefste met mensen met een NAH. Wanneer ouders zich melden bij mij dan zoek ik een geschikte collega die ook Brain gym kan, of Kinesiologie of reflexintegratie wanneer ik denk dat dat nodig is. Reflexintegratie kan bijvoorbeeld heel helpend zijn wanneer er in de vroege ontwikkeling van iemand (bijvoorbeeld bij de geboorte, of een jong kind) bepaalde ontwikkelingsstappen ontbreken in de ontwikkeling van het zenuwstelsel. In dat werk ga je altijd terug naar de ontwikkelingsstap die niet volledig geïntegreerd is. Dan kan je aan een stevig fundament bouwen. Wat de basis is van ons natuurlijke gedrag.

 

10  . In jouw Praktijk de Bolderik zijn de mensen welkom om aan hun persoonlijke ontwikkeling te werken. bv…..

“Wat wil jij graag bereiken wat misschien nu (nog) niet lukt”?

“Waarin ben je vastgelopen en heb je een zetje nodig”?

Wat kunnen ze nog meer verwachten?

ANTWOORD In mijn individuele begeleiding loop ik een tijdje met mensen mee. Een tijdje is meestal tussen de 2 en 6 maanden. Mensen zijn wekelijks welkom in mijn praktijk in Houten of we ontmoeten elkaar online. Vooral het online werken wordt als heel prettig ervaren omdat er geen extra belasting is qua reizen waardoor mensen heel moe kunnen worden. Ook bevindt de client zich dan in de thuissituatie, daar waar de client zich eigenlijk ontspannen en tevreden zou moeten voelen. Mensen met NAH weten vaak heel goed hoe ze zich voelen en kunnen hun moeilijke situaties heel helder analyseren. Ik leer ze op die momenten wat ze zelf kunnen doen om zich weer energiek te voelen, focus te hebben op wat ze willen. Dit is altijd maatwerk. Alle mensen zijn anders. Wanneer mijn manier van begeleiden niet past bij de client of te weinig vooruitgang biedt, dan adviseer ik naar collega’s uit mijn netwerk te gaan. Meestal zijn dat kinesiologen. Bijvoorbeeld bij heftige pijn. Dan is helder en rustig nadenken en ontspannen bijna niet mogelijk. Pijn is erg stressvol. Soms blijf ik dan coördineren door 1x in de maand bij te kletsen. Mensen voelen zich vaak heel speciaal dan.

Sommige cliënten willen ook meer leren over de methodiek. Ik geef ook cursussen Brain Gym. Cursisten zijn cliënten, leerkrachten, kinesiologen en andere behandelaars van mensen met een hersenletsel. De cursussen die ik geef zijn 2 of 4 dagen en zijn online via ZOOM. Of op aanvraag op locatie.

Ik mijn begeleiding zoek ik altijd naar de persoon achter de diagnose. Wat NAH is en kan doen weten we allemaal. Mijn visie is dat wanneer je leert omgaan met hoe jij zelf in elkaar steekt, je grote sprongen vooruit gaat maken. In veel gevallen kom ik uit op geblokkeerde talenten die vragen om verder ontwikkeld te worden. Veel cliënten zijn bijvoorbeeld heel creatief of heel slim en wanneer die talenten niet in balans zijn, kunnen ze een loopje met je nemen. Het is dan bijna onmogelijk je aan te passen aan je nieuwe situatie.

Klopt het dat jij op je Facebook tijdlijn een link plaatst waar je op kan klikken om het ZOOM gesprek met jou te volgen?

Antwoord………………..    Wanneer de uitzending geweest is, zal ik een link plaatsen op mijn Facebookpagina en op mijn LinkedIN-profiel. Meer over mijn praktijk kan je lezen op mijn website www.praktijkdebolderik.nl en meer over Brain Gym op www.braingym-nederland.nl.

Tot slot; Wil ik je hartelijk danken voor dit gesprek.

Dankjewel Eveline

 

 

Alles wat hier verteld is, staat ook op de website www.luisternaarnah.nl

Je kan Eveline Hund ook terugvinden op mijn website www.lotgenotencentrum.nl

Klik hier       klik op DEELNEMERS en klik op de naam van Eveline Hund.

 

Column Lieky – Onzichtbare gebreken bespreekbaar maken Zondag 19 december 2021

De onzichtbare gebreken zichtbaar maken

De onzichtbare gebreken zichtbaar maken en anderen uitleggen, hoe het werkelijk met je is.
Jullie hebben waarschijnlijk ervaren dat mensen niet aan je zien dat jij ziek (beperkt) bent. Ze zien alleen je buitenkant. Je innerlijke kant is ook een leven, maar dat is voor anderen niet te zien. Dat is alleen door jou te ervaren. Restverschijnselen en overprikkelingen worden helaas nog steeds onderschat.

Niet weten is ook onzekerheid, onrust, onbegrip en onmacht.

Sommigen storen zich eraan dat ze niet of nauwelijks begrepen worden door een ander. Soms komt dit door gebrek aan informatie.

Informatie schept duidelijkheid en inzicht, en daardoor meer begrip. Vertel jij een ander niet wat er met jou aan de hand is, dan mag je eigenlijk ook niet verwachten dat die persoon jou begrijpt.

Blijf vertellen hoe het met je gaat, zodat een ander op de hoogte is van jouw situatie.

Denk hier eens over na. Je kunt op verschillende manieren jouw verhaal vertellen. Wanneer je informatie geeft, dan spreek je op een andere manier dan wanneer je bijvoorbeeld over jouw emoties vertelt (klaagt). Vertel in het algemeen over een hersenletsel en restverschijnselen die onzichtbaar zijn voor iemand anders.

Let maar eens op; spreek jij over hoe moeilijk het voor jou is en dat het een drama is, dan is de aandacht van de mensen gauw over. Maar vertel jij om informatie te geven hoe het met je is en hoe jij hiermee omgaat, dan blijft de aandacht langer hangen.

Je kunt bv. vertellen dat jij jouw leven nu moet aanpassen aan de beperkingen die je door de restverschijnselen hebt en hoe je dat doet.

Dat je niet alles op een dag kan doen. Ook niet 2 dingen tegelijk. Dat je niet meer tegen drukte en lawaai kan.

Dat je soms slechte dagen hebt en alleen maar rust nodig hebt om bij te komen dat je anders over je grenzen gaat zodat je energie nergens te vinden is. En dat je de hele verdere dag en de dag erna sloom en futloos bent. En dat je soms betere dagen hebt.

Dat je structuur in je leven nodig hebt, een goede dag structuur en weekstructuur en structuur in al je activiteiten. Dat structuur in je dagelijkse leven je op gepaste afstand houd van je grenzen.

Dat je soms emotioneler dan anders bent en dat je elk moment in tranen kunt uitbarsten.

Je verwardheid, je concentratieproblemen die je hebt en de vermoeidheid ook slopend voor je is. Dag in dag uit houdt het je bezig om de dag goed door te komen.

Je weet nooit van te voren wat voor een dag het vandaag voor je zal zijn.

Je kan gerust vertellen dat het moeilijk voor je is, maar vertel dit na dat je de informatie hebt opgenoemd over hoe jij je leven moet aanpassen aan je huidige situatie.

Als die informatie er is, dan heb je steeds minder van die moeilijke vragen of situaties waar onbegrip de overhand heeft. Hoe meer jij vertelt over jezelf en hoe jij hiermee omgaat, hoe beter het ook voor die ander te begrijpen is.

Daardoor wordt het makkelijker om met die restverschijnselen te leven.

Probeer het eens uit en zie zelf of dit ook voor jou goed werkt. Ik wens je succes.

Lieve groet van Lieky Van der Velden

Column van Frans – Woensdag 8 december 2021 (extra uitzending)

MIJN AGENDA IS MIJN BIJBEL

Sinds mijn hartstilstand in 2016, waardoor ik zuurstoftekort kreeg en een NAH-er werd, schrijf ik alles wat ik doe op in mijn agenda. Dat geeft me structuur in de week en daardoor kan ik onthouden wat ik van plan ben om dagelijks te gaan doen. Ik was al een pietje precies en hield  alles bij  wat ik meemaakte, omdat ik journalist in hart en nieren was EN nog altijd trouwens ben ( als medewerker van NAH-radio). In mijn jonge jaren maakte ik ook dagboeken en schreef ik aan het eind van het jaar hoe het voor mij was verlopen.

Dus je vindt nog altijd mij vaak achter de computer of bezig met een I-pad om interviews op te nemen. Dat opnemen gebeurt ook om alles te onthouden, want dat gaat nu ook moeilijker. Schrijven op papier kan ik nauwelijks meer, mijn handschrift was al niet om over naar huis te verschrijven en dat is er zeker niet beter op geworden, Maar: ik was altijd al van het bijhouden van wat ik meemaakte en wat er in de wereld gebeurde en dat is niet veranderd. Sterker nog: ik gebruik het weer om plezier in mijn leven te hebben.

Niet alleen heb ik mijn oude vak weer opgepikt, maar onderhoud ik ook een website over mijn leven voor en na mijn hartstilstand (www.fransregtien.nl). Daarin houd ik ook de actualiteit bij en geef ik verder informatie over waar ik vroeger mee bezig was (o.a  journalistiek bij radio en tv, amateurtoneelspelen en voetballen.  Kijk gerust eens rond op de site en luister naar of lees mijn bijdragen bij NAH-radio.

Column van Marly – Voorkomen van Kerst stress – Woensdag 8 december (extra uitzending)

Voorkom Kerst stress

De december maand is begonnen en dat betekent weer een hoop chaos in ons hoofd. Maar chaos betekent ook stress en dat kunnen we zeker niet gebruiken ! Daarom werk ik altijd graag met een checklist, een kerst checklist. Ik moet eerlijk bekennen dat ik door een mini-vakantie in november en het bijkomen daarvan, dit jaar eigenlijk later dan anders in de gaten had dat ik al aan de voorbereidingen begonnen had moeten zijn volgens mijn checklist die ik normaalgesproken gebruik. Maar ach, dan zoek ik toch gewoon een nieuwe en die heb ik gevonden en om de bron braaf te benoemen ik vond deze bij smartphoto op de blog voor kerst.

Op onze website plaats ik de link uiteraard ook. Samen met de hele leuke door hun gemaakte checklist.

Wat ik jullie zelf nog aan tips wil meegeven, zijn de volgende:

  • Neem een schriftje of bv kalender waar je snel wat aantekeningen in kunt zetten. Een idee wat ineens in je hoofd schiet, iets wat je toevallig op tv of radio ziet of hoort. Zo kun je het meteen van je afzetten, dat scheelt weer chaos in je hoofd.
  • Ga op een rustig moment met je checklist en schriftje even zitten en maak een klein schema voor jezelf wanneer je precies wát wilt doen.
  • Zorg ervoor dat je géén dagen achter elkaar volplant, maar neem voldoende rustdagen tussendoor. Je hoeft bv niet je hele huis in 1 week te poetsen. Je bovenverdieping in 1 week is ook voldoende bij wijze van spreken.
  • Rust en regelmaat zijn hele belangrijke woorden in deze periode. Neem die rust dan ook ! Regelmaat krijg je door op regelmatige tijden te gaan slapen maar ook op te staan.
  • Gebeuren onverhoopt wat stressvolle dingen die je schema in de war gooien, raak niet in paniek. Ga met een kopje thee en je schrift weer rustig zitten en kijk of je aanpassingen kunt maken.
  • En tenslotte: heel belangrijk!! Wees niet te trots om hulp te vragen, aan je partner, je kinderen, familie of zelfs je buren. Het zal je juist meer stress opleveren al je dat niet doet.

Veel succes allemaal en op naar een mooie Kerst.

Klik hier voor de directe link

checklist_kerstmis

Column Lieky – Alle indrukken komen tegelijk binnen – Zondag 5 december 2021

Alle indrukken komen tegelijk binnen

Door mijn hersenletsel, heb ik geen automatische filter meer.

Alle indrukken komen bij mij tegelijk naar binnen.

Misschien herken je dit.

Ik beschrijf nu mijn gevoelens, indrukken wat er zoal gebeurde tijden een leuk uitje.

Alle indrukken komen bij mij tegelijk naar binnen.

Ik geef een voorbeeld.

Ik zit met mijn man en een echtpaar in een bistro met een kopje koffie en Limburgse vla. Soms werd er door elkaar gesproken. Tussen de gesprekken door hoorde ik ook alle achtergrond-geluiden. Terwijl ik daar helemaal niet bewust op lette.

Maar toch, ik nam ze waar. Ik nam ze in mij op.

De radio stond niet echt hard maar ik hoorde het wel. Het koffieapparaat domineerde ergens op de achtergrond. Ieder auto die langs kwam, hoorde ik. Ik hoorde de bande over het grindpad van de oprit en de autodeuren die dicht klapten hoorde ik waarschijnlijk als enige aan tafel.

Een vliegtuig kwam over. De hond van de buren hoor ik blaffen. Klanten en bezoekers die komen en gaan. Stoelen schuiven. Een gezellig belletje als de deur open en dicht ging.

Ik vergat door al die drukte steeds wat ik aan het vertellen was of wilde vertellen. Iemand was druk begonnen met de bladzuiger. Ik vond het maar een herrie.

Al die geluiden, bewegende beelden en indrukken kwamen tegelijk bij mij binnen.

 

Luisteren en bewegende beelden op de achtergrond zijn triggers. Zelfs het geluid van het kopje koffie die werd terug gezet op het schoteltje.

Ik probeerde mij steeds te concentreren om het gesprek te kunnen blijven volgen. Dat gaat echt niet vanzelf en kost mij energie. Mijn hoofd voelde al vreemd aan.  Ik raakte een beetje gefrustreerd, maar wilde dit niet laten merken. Kon de gesprekken ook niet meer volgen. Ik was bang dat ik  ongeïnteresseerd over zou komen bij het gezelschap.

Alle indrukken van buitenaf komen ook gelijktijdig binnen. Alles wat beweegt en het geroezemoes is te voelen te merken. Het beïnvloed mijn gestel mijn zenuwen mijn gedachten mijn energie, mijn

gevoelens, de emoties, het stressgevoel door mijn hele lichaam.

Niets is meer gefilterd.

Dit zijn mijn ervaringen bij een gezellige bijeenkomst buitenshuis.

Het was voor mij tijd naar huis te gaan want ik was vol van drukte en emoties, maar leeg van energie. Daarna was ik helemaal uitgeblust.

Is dit herkenbaar voor je?

Na een goede nachtrust  kom ik langzaam weer bij.

Realiseren gezonde mensen zich dit wel?

Hoe dit aan voelt voor iemand met hersenletsel. Welk impact het heeft op ons leven.

Ik denk het niet.

Renate Westerhof-Hilderink – Help ! – Zondag 28 november 2021

Bericht van Renate Westerhof-Hilderink – Help!

Ik heb de klok horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt, tenminste nog steeds niet precies. Ik moet op zoek naar een andere versie van mezelf, en dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan want hoe doe ik dat dan en wat heb ik daarvoor nodig?

Als je me vraag of ik rust wil zeg ik ‘ja’ en dat is dan een ‘ja’ om me te kunnen richten op mijn toekomst, om zonder druk – moeten, moeten, moeten – eens uit te kunnen vogelen hoe ik het moet gaan doen, om eens te kunnen ontdekken hoe mijn nieuwe versie nu is, wanneer ik kennis met haar mag maken en wanneer ik haar kan omarmen. Net als in dat spelletje …’Wie ben ik’ waarvan het doel is om zo snel mogelijk te raden wie de ander is … en die ander, dat is dan mijn andere ik.

Inmiddels ben ik er wel achter dat het spelletje niet snel gespeeld is en dat het lang duurt voor ik haar helder heb en haar kan omarmen, misschien …want doe dat maar eens even. Toch zit er ook een behoorlijke ‘nee’  in die rust: Rust gaat voor mij niet om niets doen, rust gaat niet over op de bank zitten, rust gaat niet over inactief zijn … Het is dus ook maar net hoe rust geïnterpreteerd wordt.

Voor mij gaat het om rust in mijn bovenkamer en dus ‘ja’… ik wil rust; omdat ik ervaren heb dat druk in mijn hoofd niet helpend is, me emotioneel maakt en mij laat handelen vanuit mijn gedachten, dan neemt mijn hoofd de overhand en kan ik niet meer luisteren naar mijn gevoel, dus ga ik over mijn grenzen; niet een beetje maar mijlenver.

Dus ‘ja’ ik wil rust; rust in mijn hersenpan die nog steeds – en soms steeds meer – lijkt op de snelkookpan van mijn oma; als de druk te hoog wordt knalt de deksel eraf. Een hogedrukpan is zuinig met energie maar die van mij heeft een storing … die vreet energie. Ik weet niet precies hoe het zit, ik kan wel bedenken dat het niet goed voor me is maar kan er niet naar handelen, om de simpele reden dat ik het nooit geleerd heb, nooit heb hoeven leren waar mijn grenzen liggen dus ga ik er nu structureel overheen en voel ik ze vaak pas achteraf.

Op deze manier wil en kan ik niet verder: Als er niets verandert, ik niet weet hoe het wel kan en blijf handelen vanuit mijn hoofd, ik niet leer welke stappen ik kan zetten, ik niet duidelijk heb waar ik energie lek en hoe ik mijn energie verdeel dan gebeurt het telkens opnieuw: schouders eronder, tandje erbij en vervolgens afknappen bij de enkels en mezelf totaal verliezen.

Is dat angst? Is dat psychisch? Is dat ontbrekend vertrouwend in mezelf? Misschien is het dat wel allemaal … het ís niet fijn compleet af te knappen, het ís niet fijn niet te weten waar je grenzen liggen, het ís niet fijn steeds weer teleurgesteld te worden en het deksel op het neus te krijgen of van een koude kermis thuis te komen dus help me dan alsjeblieft om die stappen wél te kunnen maken. Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat ik ook mentaal een flinke tik gehad heb. Wat het met me gedaan heeft? Het raakt aan de voortdurende teleurstellingen, aan alle twijfels; het knabbelt aan die rauwe randjes van mijn verdriet en het doet pijn, ongelooflijk veel pijn en toch ben ik nog steeds sterk, beresterk en ga ik het wel redden.

Dus wil ik rust? Ja, om daarna vanuit die rust in beweging te komen want als ik blijf doen zoals ik altijd deed, krijg ik wat ik altijd kreeg … dus help!

Lieky in gesprek met Kevin de Jong – zondag 28 november 2021

Elk gezicht heeft zijn eigen verhaal

Vraag 1: Wie is Kevin de Jong

Ik ben een man van 37 jaar, gescheiden en vader van 2 kinderen.

Met mijn beperkingen door NAH en daarom 100% afgekeurd .

Vraag 2: Wat is jouw overkomen.

Ik heb met mijn geboorte (door een medische misser) een hersenbloeding gehad.

Toen ik met mijn 14e jaar op normaal onderwijs kwam heb ik een auto ongeluk gehad.

Ik ben geschept op mijn fiets door een auto die 100 km per uur reed, waardoor ik een frontale hersenkneuzing opliep en een scheur in mijn schedel.

Door de hele situatie ben ik in een depressie geraakt en slik ik al jaren medicatie.

Vraag 3 :Heb je hulp en/of revalidatie gehad.

Ja mijn ouders hebben zich 100% ingezet en heel veel therapieën gehad zoals, manuele ,logopedie, fysio, ergo,en speciaal onderwijs en een tijdje in Rijndam revalidatie centrum behandeld . Problemen waren fijne en grove motoriek en spraakproblemen.

Na mijn auto ongeluk 6 maanden hyperbare zuurstof therapie gedaan.

En diverse keren een psycholoog.

Vraag 3A : Wanneer raak jij overprikkeld.

 

Bij vermoeidheid , te weinig slaap, bij harde geluiden, bij veranderingen, als er iets over mij wordt gezegd .

Ik kan niet relativeren en emoties worden dan snel extreem. Ik heb medicatie om deze extreme reacties af te vlakken.

 

Vraag 3B:  Heb je ook rust momenten.

Genoeg slapen, Sporten ( waar ik dan wel een dag van moet bijkomen)

Ik heb gewoon weinig energie en als de emmer leeg is moet ik slapen om weer te tanken.

En dat ben ik wel zat, ik zou het liefst willen functioneren als mijn vrienden.

Vraag 4 : Hoe ga je hier mee om.

1 Acceptatie dat je een handicap heb.

2 Proberen mijn rustmomenten te pakken .

3 Hulp zoeken met hoe ik met mijn handicap om moet gaan, en kijken wat er nog mogelijk is.

Ik heb in december een afspraak met een Neuroloog en hoop op verwijzing naar een Neuropsycholoog en via hem/haar handvaten te krijgen hoe om te gaan in bepaalde situaties

Vraag 5 : Hoe gaan je ouders hier mee om.

Mijn ouders zijn mijn steun, en zonder hun zou ik het niet gered hebben.

Vanaf mijn geboorte hebben mijn ouders  zich 100 procent ingezet om er uit te halen wat er in zit.

Van thuis oefeningen doen tot extra thuis leren.

Mijn kinderen zijn 10 en 6 jaar , als ze bij mij zijn dan zijn ze bij mijn ouders en zij helpen met de opvang. Als pappa naar bed gaat hebben ze daar begrip voor, ze zijn daar aan gewend.

Als ouder zijnde van een kind met NAH is heel moeilijk. Aan de buitenkant zie je een gezonde jongen/man maar wij weten wat er aan de hand is , alleen de buitenwereld ziet dit niet.

Zelfs mijn ex vrouw heeft me verlaten na 16 jaar omdat ze het niet begreep .

De samenwerking met mijn ex wat betreft de kinderen gaat redelijk goed.

(Woorden van ouders) Wij als ouders kunnen zien als hij binnen komt, aan zijn gezicht zien wij in wat voor bui hij is, en daar moeten wij naar handelen.

 

Vraag 6 :  Wat doe je nu in het dagelijkse leven.

Als de kinderen er zijn en zoveel mogelijk er voor ze zijn.

Doe wat werk in de zaak van mijn vader

Vind mijn uiterlijke verzorging belangrijk.

Doe zelf het huishouden en doe boodschappen. ( ik eet wel iedere dag bij mijn ouders).

En veel slapen om mijn energie niveau op peil te houden.

Vraag 7: Waar heb jij de meeste moeite mee.

Moeite om structuur te vinden.

Kritiek van anderen, trek ik me aan.

Ben gevoelig voor negative energie, dat kost mij veel energie.

Onrecht daar kan ik niet tegen.

En alleen is maar alleen ik hoop in te toekomst weer een vrouw te vinden die mij begrijpt.

Vraag 8: Zijn er positieve kanten die in jouw leven met NAH plaatsvinden.

Nee!!!!!  ik zie nou niet echt positieve kanten, ik moet er mee leren leven .

Als ik iets positief moet noemen is dat de band met mijn ouders en kinderen, die is heel goed.

 

Vraag 9: Wat wil jij graag dat mensen van je weten.

Vooral een stukje begrip dat je met een handicap moet leven.

Zelfs mijn beste vrienden vergeten vaak dat ik dit heb omdat je het niet ziet aan de buitenkant.

NAH is geen keus dat overkomt je, en mij is het 2x overkomen.

Vraag 10: Heb je een tip voor mensen zonder NAH.

Ja

1 Nier te snel oordelen als je niet alles weet.

2 Geduld en begrip ( empathie )

3 Begrip dat ik er snel doorheen zit en dan naar bed moet.

4 Dit zijn ook de grootste redenen dat mijn relatie van 16 jaar kapot is gegaan.

We groeiden uit elkaar omdat er geen begrip was.

 

Slotwoord.

 

Tot slot wil ik laten weten:

We leven in een harde , haastige maatschappij waar geen ruimte is voor mensen met een handicap.

Ik heb zelf stage gelopen in de gehandicapten zorg , en zelfs daar was geen begrip voor mijn handicap.

 

Column Lieky – Relatieproblemen – zondag 28 november 2021

Relatieproblemen

Als er thuis in de relatie problemen onder elkaar zijn,

Is het meestal ook dat het hele gezin hier onder lijdt.

Soms van kwaad tot erger.

Zelfs bij gezonde volwassen mensen kan het heel lastig, stressvol en vervelend worden.

Is het dat een van de 2 een hersenletsel heeft, kan dit wel eens dubbelop zijn.

Is er een conflict onder elkaar,  neem dan even afstand van elkaar. Ga even uit de ruimte waar je bent en zonder je af.

Al is het besef daar dat er veranderingen moeten komen. Het hersenletsel kan je dwarsbomen omdat stress een nare uitwerking heeft.

Toch zou ik hier in willen adviseren.

Zoek zo veel als mogelijk de stilte op. Blijf de rust bewaren. Ga geen discussie aan want daar komen verwijten door, waar je later misschien spijt van kan ondervinden.

Stilte in huis is rust in huis.

Rust in huis geeft rust voor jezelf je gezin en omgeving. Al duurt de stilte en de rust dagen lang, dat is goed want dat hebben waarschijnlijk alle betrokkenen wel nodig.

Als de rust is wedergekeerd is een gesprek mogelijk.

Probeer er dan zo rustig mogelijk onder te blijven.

Dwingen helpt sowieso niet. In de rust ben je kalmer, geduldiger en kan je beter nadenken en overleggen zonder dwang, verwijt, verdriet, angst en teleurstellingen. In de rust heb je ook meer inzicht en overzicht.

Laat het los, zolang tot de rust is wedergekeerd.

Bespreek het met alle betrokkenen. Het is beter afspraken te maken om elkaar de tijd en de rust te gunnen.

Dan is die druk van MOETEN  verminderd. Dat zal ook meer rust geven.

Door losgelaten krijgt je partner ook meer de ruimte om dingen te verwerken op zijn eigen tijd en tempo. Jij bent niet de enige die beschadigd is.

Tijdens de strijd een probleem aangaan kan averechts werken.

Dus geen vragen aan je partner geen discussie geen verplichtingen. Alles wat jij niet aan anderen vertelt, kan de ander niet weten. Wees duidelijk in je behoeftes. De afspraak die voor je partner geldt, geldt dus ook voor jou.

Laat de stilte in huis terugkeren. Laat iets vaker de tv en radio uit.

De stilte zal jullie rust geven.

Heb je eenmaal die stilte gevonden en weten te waarderen zal de rust je helpen veranderingen in je/jullie leven te brengen, zonder al te veel stress en pijn.

Jullie kinderen kunnen ook beter functioneren als er rust tussen de ouders is. Dat geeft een veilig gevoel om ‘thuis’ te zijn. Dat is voor het hele gezin beter.

Probeer dit eens uit en kijk wat het je/jullie brengt. Maar wel volhouden om het ook een kans van slagen om te geven.

Ik wens jullie sterkte. Groet van Lieky Van der Velden