Column Marly – Revalidatie – Zondag 21 november 2021

Revalidatie

 

Over revalidatie kan ik niet echt kort zijn. De vaste luisteraars weten dat ik inmiddels meerdere infarcten achter de rug heb en in de loop van de jaren vanaf 2012 tot nu heb ik verschillende revalidatietrajecten doorlopen en geen één was hetzelfde.Daarom heb ik ze eens op een rijtje gezet zodat de verschillen ook beter benadrukt kunnen worden. De eerste keren 2012-2013 had ik revalidatie vanuit het ziekenhuis met de benodigde verschillende therapeuten. Revalidatie-arts,die het geheel overziet, fysiotherapie voor de grove motoriek en het opstarten van conditie met sport, ergotherapie voor de fijne motoriek, logopedie voor de spraak en in mijn geval ook pychologie. Daarnaast werden er in het ziekenhuis verschillende groepsbijeenkomsten georganiseerd over diverse onderwerpen zoals bv ‘voeding’ of ‘aanpassen van de leefgewoonten’

Tot zover de revalidatie van het ziekenhuis, waar ik overigens zeer tevreden over was.

———————————————————————

 

In 2015 mocht ik na een week opname gewoon naar huis en moest ik zelf contact op nemen met de fysiotherapeut, ergotherapeut én logopediste. zij moesten aan de hand van mijn eigen verhaal (informatie had ik niet meegekregen) de behandeling bepalen.

De beste uitleg en behandeling kreeg ik van de logopediste en van de fysiotherapeut. Van ergotherapie worden maar enkel uren vergoed per jaar vanuit het ziekenfonds, dat ging dus allemaal wat minder uitgebreid helaas. Maar ik kon er goed mee vooruit

Tot zover de minder gestuurde revalidatie

 

—————————————————————–

 

En tenslotte komen we bij mijn laatste revalidatie (inmiddels 2018)  in de revalidatie kliniek, de meest individueel aangepaste revalidatie.

Als je naar de revalidatiekliniek mag, dan krijg je echt op maat aangepaste revalidatie, meer dan wat het ziekenhuis je kan bieden! De grote lijnen komen wel overeen uiteraard, je krijgt je eigen fysiotherapeut, je eigen ergotherapeut, je eigen psycholoog, je eigen maatschappelijk werker die er voor jou, maar er ook voor je gezin is. Maar wat verschilt (behalve dat je opgenomen bent) is dat alle mogelijkheden aanwezig zijn om te kunnen werken naar zelfstandigheid. Althans in de kliniek waar ik opgenomen was.. ze hebben echt alles, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er.. er staat een auto om te leren hoe je kunt in- en uitstappen, vooral zeer geschikt voor de rolstoel revalidanten. Ze hebben een complete woonkamer gebouwd om zaken te oefenen. Waarbij ik ook eens gezien heb dat de stoelen als in een bus geplaatst werden en oefende men dus busritten.Een keuken waarin we gingen koken als onderdeel van de ergotherapie. En zelfs een badkamer met badkuip ! Overal zijn trappen te vinden met leuningen aan diverse zijden zodat je de trap in je eigen huis als het ware kun oefenen.

Ook qua therapieën zijn er talloze mogelijkheden.

*Bijvoorbeeld de arm hand/groep

Dit stuk is geschreven in mijn armhand/groep omdat ik schrijf om te oefenen in de arm hand/groep, daarmee kan ik tevens ook gebruik maken van de mogelijkheid om uit te leggen hoe deze groep in zijn werk gaat.

De naam van deze groep zegt het al het gaat om je (aangedane)hand en arm te trainen of oefenen om weer bepaalde functies of activiteiten te doen. En dan met name activiteiten  die je in het dagelijks leven tegenkomt. De week wordt dan ook begonnen met het bespreken van het weekend en wat we daarin gedaan hebben m.b.t. tot onze handen en hoe dat ging. Daarna kiezen we een taak voor die week. En dat kan van alles zijn,  voor jezelf kies je iets wat je belangrijk vind. Zo koos ik in het begin eten met mes en vork. Als eerste oefeningen ga je die gekozen taak uitproberen, vanzelfsprekend met de aangedane hand. Soms kun je de goede hand eens proberen om te zien hoe je het precies doet en vanuit daar kun je datzelfde proberen dat na te doen. Voor mij heeft het oefenen heeft het goed geholpen en ik kan mijn vlees weer mooi zelf snijden en dus veel beter met mes en vork eten.

Voor deze week heb ik als taak het typen met 2 vingers gekozen omdat ik graag (wil blijven typen)deze site wil blijven bewerken. En hoewel typen ook best lukt met 1 hand, is het frustrerend om te zien hoe de therapeuten fijn en snel met 2 handen typen wat ik voorheen ook ‘gewoon’ deed. Maar zoals we allemaal wel weten hoort ‘gewoon’ niet meer in ons leven erbij. En zo kon ik weer een weektaak aan mijn lijstje toevoegen, typen met het gebruik van beide handen. Uiteindelijk blijft het een kwestie van oefenen, maar zoals bij alles wat mij niet lukt vind ik het ook fijn om te weten waarin het probleem zit zodat ik weet waar ik aan moet werken. Bij het typen zit het probleem vooral erin dat ik in de kootjes van mijn de vingers in mijn linkerhand de kracht niet of nauwelijks inzet. Als hoofdoefening moet ik nu vooral typen uiteraard, tussendoor moet ik andere oefeningen doen, zoals kneden van klei of proppen maken van de bladzijdes van een telefoonboek, daarmee wordt de sterkte van de vingers gestimuleerd, vooral in de klei kun je goed je vingers trainen  om de toetsen van je toetsen bord beter  te raken. Hoewel ik duidelijk veel therapieën gehad heb hier in de revalidatiekliniek in alle weken van opname én ook in de dagbehandeling, kan ik met recht zeggen dat voor mij persoonlijk de arm hand/groep het meeste voor mij gedaan heeft. Dat komt door verschillende zaken; * Je kunt vanaf de eerste week gelijk beginnen te oefenen waar voor jezelf de moeilijkheid zit *Je krijgt deze therapie meerdere uren achter elkaar door * door de oefeningen krijg je ook inzicht over je sterke en minder sterke punten *hoe verder je bent in de groep, mag je ook gaan deelnemen aan de arbeidstherapie( in mijn geval houtbewerking), waarbij ook je krachten worden ingezet d.v.m zagen (ideaal als je met mes en vork weer leren eten

 

*Werken aan je conditie en/of lopen weer opbouwen

Behalve fitnessaparatuur zoals de loopband of de hometrainer e.d. zijn er ook verschillende therapieën in groepsverband. Zo is er de groep die zich bezig houdt met valpreventie, Die heb ik zelf niet gehad maar mensen van mijn afdelingen weer wel vandaar dat ik hem weet te noemen, wat ik wél 1 keerheb gehad is een groep die in ging op verschillende aspecten van het lopen in het lopen in het  dagelijks leven zoals bv slenteren op een drukke markt waarbij je rekening moet houden met het looptempo van anderen. Deze groepstherapie kon ik weinig mee vandaar dat ik die maar1 keergedaan heb. Ik vond (ondanks dat ik niet echt een wandelaar ben) de wandelgroep veel leuker en geschikter voor mezelf. Onder begeleiding van therapeuten wandelden we buiten op het grote terrein waar wandelpaden in verschillende kleuren pijlen waren aangegeven. Elk pad/pijl had zijn eigen lengte en heuvels.

Daarnaast was er ook nog het zwembad waar 1 groot en 1 kleiner bad was. Ik heb alleen baantjes getrokken dat zowel goed voor de conditie was maar  ook voor alle spieren en gewrichten in het lichaam. Daarbij leerde ik ook weer iets over mijn minder goede linkerzijde. Met mijn rechterzijde bewoog ik krachtiger waardoor ik aanpassingen moest doen

Voor de Laatste week had ik ‘fietsen’ aangevraagd, als dit me lukte dan kon ik weer iets zelfstandiger worden aangezien ik niet mocht autorijden. (Opmerking achteraf: helaas voelde ik me toch onveilig op de fietsvoorlopig dan maar nog even aanhankelijker wezen, het zij zo)

Zoals ik al zei, in de revalidatiekliniek zijn er talloze mogelijkheden!!

Uiteijndelijk merkte ik ook behoorlijk verschil in de tijd van opknappen, maar daarnaast is het ook veel, heel veel intensiever. Het schema/rooster is haast een werkweek, ik had dagen waar ik om 9 uur moest beginnen en pas om 5 uur klaar was. Het is dan ook meer dan eens voorgekomen dat ik zo in slaap viel als ik kort ging rusten.

Interview met Ela Savu 0ver vermoeidheidsonderzoek middels app Psymate – Zondag 31 oktober 2021

!!!Let op: de app Psymate is nog niet op de markt. Deze deelname was op proef om reacties en ervaringen te bekijken en de app zal gedurende komende jaren vaker geïntroduceerd worden via specialisten.

Onderzoek naar vermoeidheid bij NAH middels PsyMate

In de zomer van 2019 is een traject gestart, een onderzoek naar vermoeidheid bij NAH. Dit onderzoek is gesubsidieerd door de Hersenstichting en wordt uitgevoerd door de Universiteit van Maastricht.

Aan dit onderzoek heb ik meegewerkt. Volgende week spreek ik wat uitgebreider over het onderzoek met mijn contactpersoon bij de Universiteit en vraag ik wat er nu met de onderzoeksresultaten gaat gebeuren. Vandaag wil ik jullie uitleggen hoe het onderzoek in zijn werk ging.

Op mijn mobiel werd een app geplaatst, de app PsyMate, speciaal ontwikkeld voor dit onderzoek.

Het onderzoek nam 6 weken in beslag, 3 dagen per week, woensdag, donderdag en vrijdag,  en ging als volgt. De app werd geleverd met een ringtone in de vorm van een fietsbel.

Verschillende keren op een zo’n onderzoeksdag, kreeg je een melding en was het de bedoeling om de vragen in te vullen.

Het waren iedere keer dezelfde vragen. Het begon met wat algemene vragen

  • Hoe tevreden voel je op dit moment?
  • Hoe rustig voel je je?
  • Hoe zelfverzekerd voel je je?
  • Ik voel me prikkelbaar
  • Ik voel me somber
  • Ik pieker

Je gaf het een punt tussen 1 en 7

De volgende rij vragen ging over je bezigheden op dit moment (het moment werd de piep genoemd) je kreeg keuzemogelijkheden

  • Rusten
  • Werken
  • TV
  • Internet/Social Media
  • Praten
  • Ontspanning

 

Daarna ging het over ’waar ben je nu?

  • Thuis
  • Werk
  • Revalidatie
  • Ziekenhuis

Met wie ben je?

  • Alleen
  • Met patner
  • Vrienden
  • Ouders

Hoe voel je je hierin

  • Voel je je op je gemak
  • Was je liever alleen?

Daarna volgden de vermoeidheidsvragen.

  • Hoe vermoeid voel je je lichamelijk?
  • Hoe vermoeid voel je je geestelijk?
  • Heb je je sinds de laatste piep lichamelijk ingespannen?
  • Heb je je sinds de laatste piep geestelijk in gespannen?

Hierbij gaf je weer een punt tussen 1 en 7

Elke week kreeg ik een mail met een persoonlijke terugkoppeling over de resultaten van de afgelopen week. Dit kwam in de vorm van een grafiek met een tekst met uitleg. Ik zal een voorbeeld daarvan op onze website www.luisternaarnah.nl plaatsen.

Elke 2 weken kreeg ik een persoonlijke terugkoppeling in de vorm van een gesprek. Hierin was dan ook de mogelijkheid om vragen te stellen.

Bekeken werd de relatie van vermoeidheid tussen de lichamelijke en geestelijke vermoeidheid. En de relatie van vermoeidheid bij bv emoties en piekergedrag.

Er bestaat uiteraard geen goed of fout, het is immers je gevoel. Als je voor voldoende afwisseling zorgde dan zou het een kabbelend lijntje moeten zijn. Ondanks al mijn jaren ervaring inmiddels was mijn lijntje niet kabbelend te noemen maar had ik veel pieken en dalen helaas.

Het was niet de bedoeling dat je doen en laten aanpaste aan de app en het onderzoek. Als het niet uitkwam, sloeg je de vragen een keer over.

In de periode waar ik deelnam, startte juist de coronacrisis en de lockdown. Naar mijn idee was het onderzoek dan ook iets minder representatief. Aangezien je niet echt onder de mensen kwam en aangezien je geen uitjes maakte..

Dit resultaat vraag ik dan ook graag na volgende week en of en wélk verschil de onderzoekers zien tussen de resultaten van toen en de resultaten van nu? Volgende week dus mijn interview met Ela Savu van de universiteit van Maastricht.


Voorbeeld van terugkoppeling 

Nu gaan we kijken hoe de spreiding van twee types vermoeidheid, geestelijke en lichamelijk is.

2_lichamelijke_ vermoeidheid_histogram

In dit plaatje/deze grafiek wordt een overzicht gegeven van de mate waarin je in de boven genoemde periode lichamelijk vermoeid was. Op de zwarte lijn staat de mate van lichamelijke vermoeidheid, waarbij een 1 betekent dat je geen lichamelijke vermoeidheid hebt ervaren en een 7 betekent dat je zeer veel lichamelijk vermoeid was. Zoals je ziet, zijn er meestal momenten geweest waarin u weinig tot matig  lichamelijke vermoeidheid hebt ervaren. Ook ziet je dat de lichamelijke vermoeidheid niet zo vaak overeen komt met de mate van algehele vermoeidheid.

3_geestelijke vermoeidheid_histogram

In dit plaatje/deze grafiek wordt een overzicht gegeven van de mate waarin je de boven genoemde week geestelijke vermoeid was. Op de gele lijn staat de mate van geestelijke vermoeidheid, waarbij een 1 betekent dat je geen geestelijke vermoeidheid hebt ervaren en een 7 betekent dat je zeer veel geestelijke vermoeid was. Zoals je ziet, zijn er meestal momenten geweest waarin je sterk geestelijke vermoeidheid hebt ervaren. Ook ziet je dat de geestelijke vermoeidheid vaak overeen komt met de mate van algehele vermoeidheid. Op basis van deze grafiek kan je nagaan wat je op de momenten hebt gedaan waarop je sterk vermoeid was.

In onderstaande grafiek kijken we naar de activiteiten die je gedaan heeft en wat het effect hiervan is op vermoeidheid.

  1. vermoeidheid en activiteiten

 

 

In bovenstaande grafiek staat weergegeven jouw ervaren vermoeidheid na huishouden en andere activiteiten. Zoals je ziet, geeft je aan sterker vermoeid te zijn na huishouden dan tijdens anderen activiteiten.

Ook tijdens of na internet, sociale media vermeld je meer vermoeidheid te ervaren dan tijdens andere activiteiten.

5_ vermoeidheid en mate van lichamelijke inspanning

!!!Let op: de app Psymate is nog niet op de markt. Deze deelname was op proef om reacties en ervaringen te bekijken en de app zal gedurende komende jaren vaker geïntroduceerd worden via specialisten.

Uitleg Lieky – Digitaal Info Loket zondag 20 juni 2021

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Loket

Het nieuwe project wordt gelanceerd. “Digitaal Info Loket” 

Ik (Lieky) ben enkele maanden bezig geweest met alle voorbereidingen van dit “Nieuw Project.”

In de laatste 5 jaar heb ik 1 zondag in het jaar een Info Open Dag georganiseerd met 40 Standhouders met informatie voor verschillende doelgroepen. Januari 2020 was de laatste.

Daarna kwam corona over de wereld heen en legde alles stil.

Toen is bij mij het idee ontstaan om er een Digitaal-Info-Loket van te maken.

Ik maakte daarvoor een Website aan, nodigde 40 Deelnemers uit om aan mijn nieuw project mee te doen.

.Het ‘Digitale Info Loket’ is in eerste instantie bedoeld, om mensen in contact te brengen met de hulpverlener.

Met ‘hulpverlener’ doel ik op een ruim begrip.

Therapeuten zoals acupuncturisten, homeopaten, ervaringsdeskundigen voor hersenletsel, kanker, spirituele ontwikkeling, mindfulness, depressie, ouder en kind, overgevoeligheid, burn-out, algemene holistische geneeswijzen, gezinsbegeleiding, relatie en partners/mantelzorgers, autisme, angsten, lotgenoten nog vele anderen.

.Ga naar de website www.lotgenotencentrum.nl klik op;

ZOEK DEELNEMER. Je ziet een lijst van namen van alle hulpverleners die meedoen. Neem gerust contact met hun op, vragen zijn gratis.

.Dus lieve mensen.

Wil jij aan jezelf werken? Heb je behoefte aan coaching of begeleiding? Loop je vast in je dagelijks leven? Voel je je niet helemaal happy? Wil je op zoek naar de “beste versie” van jezelf?

Met vriendelijke groet,

Lieky en Marly

Carsten Hemzø en Hersenz – Zondag 9 mei 2021

Met een lach en een traan

Kunnen wij het samen aan

Gisteren begon de module Emoties en Gedrag bij Hersenz. Ik begrijp heel goed dat dat voor iedereen spannend is. Het is niet altijd makkelijk om te praten over je emoties en het gedrag wat bij hersenletsel komt kijken. Logisch, want hoe lang heb jij je niet sterker voorgedaan dan dat je bent of heb je verandering in je gedrag geprobeerd te negeren?

Zoals ik van mijzelf al had verwacht, trapte ik natuurlijk af met het beantwoorden van de eerste vraag die de behandelaar stelde. Welke veranderingen zijn jou het meest opgevallen door je hersenletsel? Ik zag iedereen nog onzeker kijken, afwachtend op wie als eerste durft. En ja, als ware haantje de voorste zette ik de toon zonder schroom.

Ik vertelde over de grote impact die mijn karakter verandering op mij had. Nu bedoelde de behandelaar eigenlijk de iets kleinere veranderingen, zoals op cognitief gebied of routines, maar de groep ging meteen mee met de toon die ik zette, waar ikzelf erg dankbaar voor was.

Ik heb vaker de ervaring gehad dat ik, door mijn moedige houding om het voortouw te nemen, een beetje intimiderend kan zijn, want ik steek niks onder stoelen of banken. Gelukkig was in deze groep de reactie het tegenovergestelde. Zo fijn hoe de lotgenoten er zelf mee aan de haal gingen. En bij de volgende vragen hield ik mij in en liet de ruimte voor een ander om als eerst iets te zeggen.

Één voor één kwamen ze met voorbeelden van grote veranderingen. De behandelaar vond dat heel erg mooi en gaf aan dat we later wel een keer op de  kleinere veranderingen terug gaan komen.

Toen zij uitleg gaf over welke stappen wij gaan doorlopen, werd mijn hartje vervuld met blijdschap. Ik verheug mij enorm op wat komen gaat en waar we het allemaal over gaan hebben.

Halverwege, vlak voor de pauze, raakte een lotgenoot enorm van de leg door het verhaal van een andere lotgenoot. Ze vroeg meteen om een time-out, wat ik heel dapper vond.

Gelukkig en ook fijn voor haar had zij zich tijdens de break herpakt. Ik vroeg haar direct hoe het met haar ging toen we terugkwamen en kreeg een mooi en uitgebreid antwoord en konden we samen ook weer lachen erom. Toen de behandelaar terugkwam was zij aangenaam verrast dat we al zo in gesprek waren met elkaar.

Aan het einde van de sessie merkte ik ook op hoe dankbaar ik ben voor deze module en hoe wij samen met een lach en een traan dit aan kunnen gaan. De herkenning is een enorme opluchting en ik hoop dat we veel aan elkaars ervaringen zullen hebben en dat we samen sterker gaan worden.

En ik verheug mij nu al op de volgende sessie met deze module

Column Lieky – Mijn herseninfarct – Zondag 18 april 2021

Klik hier voor de directe link naar het Digitale Loket

Stukje uit mijn dagboek. 2012/2013

Mijn naam is Lieky van der Velden.

Dit is mijn verhaal.

Zo is het met mij gegaan na mijn herseninfarct.

 

ik werd midden in de nacht wakker en voelde mij ernstig ziek ik dacht aan de griep. ik wilde mijn bed uitstoppen doch mijn arm en been werkte niet meer mee. mijn mond was scheef en mijn stem klonk niet meer hetzelfde.

 

Ik kreeg in het ziekenhuis te horen, “Mevrouw u heeft een herseninfarct gehad. Verwart bleef ik achter op een zaal met nog 10 verschillende patiënten. Met 5 verschillende pilletjes mocht ik naar huis. Geen nazorg geen revalidatie en ik wist niet dat ik dat nodig had. Ik was verward en had geen ervaring met de gevolgen van hersenletsel. Alles was voor mij een nieuwe ervaring waar ik niets vanaf wist.

 

Thuis zat ik in een stoel en bleef zitten omdat ik niet wist wat te doen.

Meer en meer ging ik mij aan mezelf ergeren, omdat ik mij totaal anders voelde. Vroeg mij af wat ik fout deed. Zo was ik niet en dit vond ik maar niks.

 

Moeheid is meer dan lastig maar de verwardheid en niet goed kunnen denken en begrijpen wat is gebeurt, maakte mij opstandig. Dat bracht mij steeds weer in een neerwaartse spiraal.

 

Het ‘gewoon’ doen, koste moeite. Ik moest nadenken bij alles wat ik deed.

Concentratie kost energie de was de hele dag door.

Niet te vergeten dat mijn hersenen die beschadigd zijn en dus minder aankunnen dan voorheen.

 

Vermoeidheid bleef mij begeleiden. Soms vergat ik dat ik niet goed meer kon lopen. Zonder er aan te denken stond ik op uit mijn stoel en lag tijd van niets weer op de grond. Ooh jaa, dat gaat niet goed meer.

 

 

Vanaf mijn verblijf in het ziekenhuis wist ik een ding zeker. Mijn hersenen moest ik weer in verbinding brengen met mijn lichaam die niet goed meer functioneerde.

Ik was er van overtuigd dat dit belangrijk was en dat ik dit voor mijzelf moest doen. Zo begon ik meteen met oefenen om mijn hersenen weer in verbinding moest brengen met mijn lichaam.

 

Ik dwong mijzelf steeds mijn gedachten bewust te richten op mijn voeten. Heel geconcentreerd lopen, hak, zool, tenen. Constant liep ik in het ziekenhuis door de zaal en de gang op en af.  Heel bewust en gefocust op mijn voeten. Helemaal in mij op te nemen en te voelen, anders begrijpen mijn hersenen dat niet. dat dacht ik erover .Hak, zool, tenen.

Ik moet mijn hersenen in verbinden blijven brengen met mijn voeten die moeten weer samen werken. Het kan niet zonder. Dus ik bleef lopen en lopen en lopen.

 

Een heel vermoeiende tijd. Mijn batterij van energie liep sneller leeg dan normaal, het duurde ook langer om weer op te laden.

De andere morgen opstaan soms zonder een goeie nachtrust, maar dan moest ik nog aan mijn dag beginnen.

 

Terwijl ik mij nog steeds verwart voelde, wist ik eigenlijk wel dat ik mijn hersenen moest resetten. Die verwardheid gaf mij niet veel terug.

 

Dapper zocht ik verder naar informatie en antwoorden. Ik herinnerde mij van vroeger dat ik bij verwarde en negatie gedachten, mij moest concentreren op mijn denken om de baas te zijn over mijn gedachten. Ik herinnerde mij om aan mijzelf te werken.

 

Dus ik dacht, ik moet mijn hersenen laten weten dat het steeds beter met mij gaat. Anders blijven die verwart. Daar was ik van overtuigd. Dus ik begon mijzelf te helpen.

Om mijn gedachten op orde te krijgen, zei ik iedere dag wel 10 keer achter elkaar dit zinnetje op.

“Iedere dag gaat het met mij in alle opzichten, steeds beter en beter en beter”. Ik riep mijn gedachten steeds terug als deze dwalende waren. Ik dacht inplaats aan negatieve gedachten aan bloemen en vulde mijn hoofd met wit zonnen licht.

Ik wist dat ik heel overtuigend moest zijn om resultaat te kunnen boeken. En volhouden met oefenen tot dat ik merkte dit werkt goed.ik wist het uit mijn verleden dat het zo werkt om mijzelf te helpen.

*

Mijn gedachten kreeg ik zo op orde. Mijn lichaam begon steeds meer naar mij te luisteren. Het gaat langzaam maar daar stoorde ik mij niet aan. Ik keek naar resultaten die er varen. Dat gaf mij moed en vertrouwen in mijzelf dat het goed komt.

 

Langzaam ging het geestelijk en lichamelijk steeds beter en beter met mij.

Ik heb veel geleerd en aangepast aan het leven dat ik nu leef. Ik ben mij meer bewust van mijn denken mijn doen en laten en mijn verbeteringen.

Nu gaat het goed met mij.

 

Ik heb mijzelf willen verbeteren en dat is mij aardig gelukt.

Ik heb enkele maanden na mijn herseninfarct in 2012  een besloten Facebook pagina aangemaakt. Hersenletsel NAH Restverschijnselen.

https://www.facebook.com/groups/1531465843770226/

 

 

Nu in 2021 zijn er meer dan 7600 leden.

Dat is heel veel maar dat wilt ook zeggen dat er veel vraag is naar informatie, feedback en lotgenoten contact. Ik ben zelf erg acties op deze pagina met berichten over, kijk ook eens op een andere manier naar jezelf en je situatie.

Je kan meer voor jezelf doen.  Je bent sterker dan je nu misschien over jezelf denkt.

 

In 2019 ben ik gestart met een radioprogramma “Luister naar NAH” en chronische zieken. In 2020 heb ik mijn boek in eigenbeheer uitgegeven “ N.A.H. Niet Aangeboren Hersenletsel.”

In februari 2021 heb ik op mijn website www.lotgenotencentrum.nl een Digitaal Info loket aan gemaakt met meer dan 40 deelnemers. Therapeuten, workshops, coaching en hulpverleners die je kunnen helpen met info en begeleiding.

je ziet ik heb niet stil gezeten. met mij gaat het goed.

Ik dank voor de aandacht.

Mijn naam is Lieky van der V