Column Lieky – Grenzen stellen zondag 29 november 2020

Grenzen stellen. Waar moet ik dan aan denken.

 

Zeg je ja wanneer je ja voelt ?

Zeg je nee wanneer je nee voelt ?

Voel je aan wat het verwachtingspatroon is van de ander?

Vind jij dat je rekening moet houden het verwachtingspatroon van die ander?

Voel jij je schuldig bij de gedachte dat je jezelf op de eerste plek zet?

Gaat het geluk van de ander voor het geluk van jezelf?

 

Je eigen grenzen bepalen.

Jij bent de denker, jij beslist waar je aan denkt.

Trouw zijn aan je eigen gevoel.

 

Eerst bij jezelf inschatten wat zou vandaag wel kunnen en wat niet.

Niet alles op 1 dag.

Je af en toe terugtrekken en voor stilte om je heen zorgen.

Spreek uit wanneer je iets niet wilt.

Neem het voor jezelf op.

 

 

Zo laat je zien dat jij je grenzen durft aan te geven. Niets levert zo’n slecht gevoel op als over je eigen grenzen heen gaan. Of anderen over jouw grenzen heen te laten gaan. Dat is niet goed. Maar daar moet jij zelf voor waken en je grens aangeven. Waarschijnlijk doet die andere persoon dit niet bewust. Maar als jij het merkt, maak hem/haar er dan wel bewust van.

 

Grenzen aangeven is goed voor je.

Jij moet zelf toelaten dat je een plek hebt op deze aarde, het is jou leven.

Of je er nu blij en tevreden mee bent of niet.

Vraag je zelf eens af, is er wel genoeg liefde voor jezelf om je ruimte te geven en veranderingen in je leven toe te geven.

 

Wat levert het jou op als jij je grenzen aangeeft.

Je zult voelen dat het bevrijdend is. Dat er geen moeten meer is.

Geen druk meer van wel of niet kunnen slagen en de verwachtingen van anderen.

Jij belast je geestelijk en lichamelijk niet.

Jij geeft jezelf de ruimte die jij nodig hebt om goed te functioneren.

Geen slecht geweten meer omdat je het toch altijd goed bedoelt voor jezelf en anderen.

Je raakt dan dus niet meer overbelast.

Probeer het eens uit.

Groetjes van Lieky

Checklist voor bv UWV – WMO – naasten

Voor de directe link Klik hier

Checklist – Hulpformulier

Aansluitend op de column van Lieky wijs ik jullie nog graag op de hulpformulieren van Hersenletsel-uitleg.nl, met dank dan ook aan deze organisatie.

Deze, zowel de link als het formulier zet ik vanzelfsprekend ook op onze website

Het zijn uitgebreide formulieren waarin je de klachten en gevolgen kunt aankruisen. DIT is handig om verschillende redenen.

Als je ieder een eigen formulier uitprint, daarmee bedoel ik een formulier voor jou en je naaste (partner, dochter, moeder enz) en jullie vullen het ieder apart in, dan kan je dat meer inzicht geven. Wellicht ziet de naaste nog andere dingen dan jij zelf ziet. Vaak geeft dit weer een ingang om in gesprek te gaan met elkaar.

Soms heb je ook niet in de gaten dat een naaste iets op een andere manier denkt te zien. Daar kan ik een voorbeeld uit mijn eigen situatie in geven. Mijn man gaf bv aan dat ik ongelukkig en somber leek. Bij doorvragen zei hij dat ik minder lachte dan voorheen, minder glimlachte om precies te zijn. Dit had echter volledig te maken met mijn aangezichtsverlamming, waardoor mijn lippen meer op somber staan dan in een glimlach.

Dit was dus duidelijk uit te wereld te helpen.

MAAR het formulier kan ook gebruikt worden om je klachten of symptomen te beschrijven voor bij een arts. En nog belangrijker misschien, het kan gebruikt worden als hulpmiddel bij UWV.

En nog een andere tip: gedurende je herstelperiode heb je regelmatig het gevoel dat je helemaal niets opschiet, dat er geen vooruitgang in zit. Maar als je het formulier invult en er een datum bovenzet, kun je enkele weken of maanden later zien dat er wel degelijk vooruitgang in zit. En dat is voor je gemoedsrust weer heel belangrijk.

De directe link : https://www.hersenletsel-uitleg.nl/informatie/hersenletsel-herkennen/checklist-nah

Column van Marly: Complimenten

Audio staat onder tekst

Complimenten

Afgelopen week zat ik op Facebook en terwijl ik scrollde door alle berichten op de pagina Hersenletsel NAH, restverschijnselen, viel mij iets op! Onze klachten zijn eigenlijk heel veel, vaak verschillend maar toch wel veer zo ontzettend herkenbaar. Of het nu gaat om pijnklachten, medicatie vragen, vermoeidheid, slaapproblemen, omgaan met de buitenwereld of andere dagelijkse zaken waar we tegen aan lopen. Ik kon het niet laten om zelf een berichtje naar aanleiding van dat alles te schrijven. Een bericht met een spreuk die ik op deze zondag dan ook meeneem als de spreuk van de week.

Voor de mensen die dat berichtje van mij gemist hebben, herhaal ik het graag nog eens in deze uitzending. Overigens geldt dat ook voor onze mantelzorgers en gezinsleden.

Als ik al die berichten zo lees, kan ik alleen maar denken hoe trots wij mogen zijn ! Kijk eens even waar wij allemaal mee dealen in ons leven. We doen het tóch maar.. de ene dag wat beter dan de andere maar dan nog… We mogen best wat minder streng voor onszelf zijn !

En aan en voor de mantelzorgers en gezinsleden wil ik graag zeggen dat wij het niet eens zouden kunnen zonder jullie. Want ook júllie dealen dag in dag uit met ons en de situatie. Dus voor iedereen die dealt, althans op die manier dealt, is deze spreuk van de week als compliment bedoeld !

Wees eens wat vaker trots op jezelf

Je doet het beter dan je denkt !

 

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Column van Marly – Incontinentie – uitzending 23 augustus 2020

Een vreselijk taboe om in het openbaar te bespreken is incontinentie. Maar het kan wel degelijk een gevolg van hersenletsel zijn. Daarom bespreken wij het dan ook hier in Luister naar NAH.

Door hersenletsel kunnen zenuwbanen van de hersenen beschadigd zijn, waardoor er verminderde controle over de blaas en darmen kan ontstaan of waardoor de controle geheel verdwijnt.

Het kan incontinentie veroorzaken en/ of problemen met het plassen en stoelgang geven. Het beheersen van de blaas is een belangrijke manier om blaasontstekingen te voorkomen. Voor nu bespreken we alleen de urine incontinentie.

 

De klachten kunnen worden opgedeeld in:

  • plotselinge drang om te moeten plassen (urgency)
  • de plas niet kunnen ophouden (urge-incontinentie /aandrangs-incontinentie)
  • vaak moeten plassen per dag
  • nachtelijk plassen (nycturie)
  • de blaas niet kunnen legen
  • blaaskrampen waarbij spontaan urine wegloopt
  • urineweginfectie / blaasontsteking

 

Deze klachten kunnen schaamte veroorzaken, stress geven, een afname van het sociale leven brengen en zelfs tot een depressie leiden.

De hersenen hebben een complexe taak tijdens het vullen van urine in de blaas, gedeeltelijk tijdens het lozen van urine, maar ook de overgang van de ene functie naar de andere.

 

Bekkenbodemtraining kan een mogelijkheid zijn bij sommige incontinentieklachten bij mensen die cognitief in staat zijn een training te volgen. Mensen leren dan:

  • opnieuw hoe de spieren rondom de blaas voelen
  • de blaas spieren opnieuw leren aanspannen en ontspannen
  • het langzaam opbouwen van het ophouden van de plas
  • eerder ervaren situaties met ongelukjes “doordenken”.

Enige controle over de blaas kan worden verkregen; dit vereist echter meestal de multidisciplinaire aanpak van een revalidatieteam of een gespecialiseerd bekkenbodem (fysio-)therapeut.

Incontinentie kan problemen veroorzaken met de huid als de huid te vaak wordt blootgesteld aan urine. De kans op een urineweginfecties is groot als iemand problemen heeft met het plassen of als diegene de blaas niet volledig kan legen. Als het hersenletsel, bijvoorbeeld een beroerte , een gevolg is van suikerziekte dan is de kans op urineweginfecties nog groter.

 

Als iemand de aandrang om de blaas te legen niet kan voelen, zijn  er andere mogelijkheden:

  • een blaaskatheter geven (verblijfskatheter)
  • op gezette tijden een katheter inbrengen en verwijderen, zodat de blaas regelmatig geleegd wordt
  • plasmomenten plannen
  • gebruik van een externe condoomkatheter voor mannen
  • in uiterste noodzaak incontinentie materiaal gebruiken.

Een kans op een urineweginfectie is groot, juist ook met het gebruik van katheters.

 

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Carsten Hemzõ – Lief Lijf – bericht van Zondag 12 juli 2020

(audio staat onder tekst)

Lief Lijf, ik hoor je

Lief Lijf van mij. Ooit voelde wij elkaar zo feilloos aan. Alles ging moeiteloos. We klommen in bomen, sprongen van daken af, rende zo hard als we maar konden, haalde de meest extreme capriolen uit op ons skateboard, wij vielen vaak hard, we vermande ons en stonden weer op om ons volgende avontuur aan te gaan. Jij een ik ademde synchroon, onze hartslag liep gelijk, ons bloed liep vol met adrenaline en wij waanden ons in een euforisch wereld van spel en plezier.

Ik hoorde jou en jij hoorde mij. Ik wist haarfijn wat jij mij kon geven en waar jij toe in staat was. Ik heb veel van je gevraagd, maar jij wou mij alles geven. Want jij genoot er net zoveel van als ik.

Van onze successen. Van het overwinnen van onze angsten. Van het verleggen van onze grenzen. Van de pijn als we weer een klapper maakten. Van iedere keer dat wij die harde val wisten te vermijden of op te vangen. Van iedere keer dat we weer een nieuwe trick hadden geleerd. Van alles wat we samen wouden ontdekken.

Jij voelde mij feilloos aan en ik jou. Jij reageerde al voordat ik mij er zelf bewust van was. Ik beschermde jou, wanneer het te gevaarlijk was of teveel van je gevraagd. En nooit was iets te gek voor jou. Wij bleven elkaar trouw.

En toen werd die band wreed verscheurd. Een klap waar wij beide nooit de kans kregen om op te reageren. Wij konden ons niet erop voorbereiden. Wij schrokken allebei zo hard, maar afzonderlijk van elkaar. Jij sloeg vast en bent blijven hangen in een vecht of vlucht stand. Jij koos voor vechten….. Altijd. In een constante staat van paraatheid heb jij jezelf op slot gezet en de sleutel weggegooid. Alles om erger te voorkomen.

Ik schoot ook in een vecht of vlucht stand, maar koos ongewild voor het vluchten. De schrik was te groot, het verdriet te intens. Ik was radeloos, want ik voelde jou niet meer zoals ik gewend was. Wij waren niet meer samen. Zouden wij elkaar ooit weer vinden? Voelen? Horen?

13 jaar liepen wij niet meer samen. Konden elkaar niet meer geven wat we nodig hadden. Ik vroeg teveel van je door door te blijven gaan, in de hoop dat we ooit weer beter zouden worden. Jij vertelde mij dat het niet meer ging, maar ik luisterde niet.

Maar mijn onderbewustzijn hoorde jou wel. Hij hoorde hoe zwaar jij het had en dat je vaak niet meer kon geven wat ik van je vroeg. Mijn onderbewustzijn hoorde jou mij waarschuwen voor gevaar. Voor de risico’s die het einde zou kunnen betekenen. En jij luisterde gelukkig wel naar hem en maakte de verstandige keuze, waar ik eigenlijk een andere behoefte had.

Gelukkig werd de stem van mijn onderbewustzijn luider en begon ik hem ook te horen. Hij spraak niet aleen tegen jou, mijn lief lijf, maar ook tegen mij. Hij wou ons verbinden.

En toen ging ik je horen. Ik hoorde hoezeer jij je best aan het doen was weer bij mij te komen en hoe graag je het lichter wou maken voor ons. Mijn ziel begon eindelijk te luisteren en fluisterde in mijn hart wat ik moest doen. Mijn hart reageerde met het uiten van zijn verlangen. Het verlangen weer te willen leven. De behoefte om niet meer in verdriet te blijven hangen en weer te genieten van het leven. De wens om jou gevecht te laten stoppen en om de kille angst in mij van mij af te gooien. De wens dat jij en ik weer in één lijn zouden lopen.

En toen begon ik jou te horen en begon onze reis naar herstel. Wij wisten beide dat jij nooit meer zou herstellen, maar we wisten wel dat als wij samen mij weer op de been konden krijgen, het allemaal wat makkelijker te verdragen zou zijn. Zowel voor jou als voor mij.

Dus toen begon ik, samen met jou, aan verandering. Een nieuwe woning, benedenvloers zodat jij niet meer de trap op hoefde. Een scootmobiel om jou de kans te geven de spaarzame energie goed te verdelen. Voor mij een vangnet van vrienden en kennissen zodat ik mij eindelijk niet meer alleen zou voelen, nooit meer eenzaam, een gevoel van veiligheid en geborgenheid.

Wij begonnen te herstellen. We gingen beter luisteren naar elkaar. Ik ging jou horen en jij ging mij weer voelen. En dat maakt ons gelukkig.

Ik vind het zo jammer dat jij het zo te verduren krijgt. Maar ik ben jou ook dankbaar dat je mij hebt geleerd hoe wij samen het verlies kunnen opvangen. We raken steeds meer kwijt van jou, maar ik zorg ervoor dat we op de been blijven. Een paar maanden geleden vertelde je mij al dat het flink mis aan het gaan is. Jij bent de grip kwijt aan het raken en hebt moeite om de rechterkant overeind te houden, hem te voelen, te sturen. Het kost steeds meer energie die jij gewoon niet meer hebt. Je hebt het zwaar en daardoor krijg ik het ook steeds zwaarder.

Het doet mij zoveel verdriet. Maar in plaats van het verdriet te laten overheersen en vluchten, ben ik je gaan horen en weet wat jij nu van mij vraagt. Want je zei het een paar maanden geleden al. Het is tijd voor een rolstoel. Het is tijd voor verlichting want dat verdien jij. Jij verdient rust want dat is alles wat je van mij vraagt.

En lief lijf, ik hoor je

Terwijl ik dit verhaal uit mijn hart liet stromen, kwamen de tranen met bakken over mijn wangen stromen

Het moest gewoon even gebeuren. Het is voor mij een bevestiging voor waar ik aan gewerkt heb en dat is dat mijn lijf en ik weer elkaar horen en handelen naar ons kunnen en mogelijkheden. Maar ook de kwetsbaarheden.

Toen ik te weten kreeg dat het waarschijnlijk nog geen jaar zou duren eer ik in een rolstoel zou komen, had ik de hoop dat het nog lang zou mogen duren. Maar het moment kwam sneller dan ik had verwacht. Ja, ik zou koppig kunnen zijn zoals ik 13 jaar lang ben geweest, maar dat koppig zijn bracht mij niks anders dan ellende en verdriet. Dus ik begon te luisteren.

Gisteren zat ik mijzelf in te beelden hoe mijn lichaam en mijn geest zich zouden voelen als ik op dat moment met Charlie naar buiten zou gaan voor een wandeling en ik in een rolstoel kon gaan zitten. Wat mij overkwam was een gevoel van verlichting. Een zucht, opluchting, bevrijd. Ik begon steed meer op te kijken tegen wandelen, want het begon steeds meer pijn te doen in mijn benen. Mijn rechterbeen wordt steeds zwakker en nu wordt links ook aangedaan. Dat gevoel van er tegenop kijken werd overheerst door liefde voor Charlie, want hij verdient die wandelingen gewoon. Maar ik verdien het ook dat het niet zo zwaar hoeft te zijn.

En toen kon ik eindelijk de knoop doorhakken. Morgen heb ik een gesprek met mijn WMO begeleider om de aanvraag te starten.

Ben benieuwd hoe lang zoiets gaat duren, want ik verheug mij er wel enorm op

Wat een reis is dit geweest zeg. En er is nog zoveel meer te ontdekken

Ik voel mij vrij

What do you want to do ?

New mail

Lieky van der Velden – Leven – Ervaringen over eigen gevoel (wil ik wel nog leven?) uit Speciale uitzending van zondag 5 juli 2020

(Audio staat onder aan tekst)

Soms zijn de verhalen die ik op mijn gesloten Facebook pagina van lotgenoten lees, in en in triest.

Als ik lees dat ze geen of weinig zin meer hebben in hun leven. Als die rot gevoelens en het drama waarin ze verkeren echt afgelopen zou zijn, dan zijn ze eindelijk van hun ellende af.

Dat ze het liefste met hun leven willen stoppen maar het de nabestaande dan toch niet willen aandoen.

 

Dan denk ik aan mijn eigen trieste verleden terug, waarin ook ik deze gevoelens had en daarom ook begrijpen kan hoe moeilijk het voor ze is om daarin toch sterk te zijn om door te zetten met het voor hun verschrikkelijk leven.

 

In mijn strijd was ik alleen. Ik vocht TEGEN mijzelf en vocht VOOR mijzelf om niet te verdrinken in verdriet en te sterven van de angst.

 

Ergens had ik het gevoel dat het nooit geen stop zou hebben en  dat het altijd maar door zou gaan. Dat ik alleen maar zwakker zou worden. Dat waren opdringerige gedachten die mij overheerste.

Ik was bang voor de dood en had nog meer angst om te leven.

 

Het was eigenlijk de angst die mij beheerste en mij geestelijk en lichamelijk totaal verlamde. Dat maakte het heel moeilijk voor mij om normaal te functioneren.

 

 

Ik wilde mijn leven wel LEVEN maar niet op deze afschuwelijke manier. Iemand in vertrouwen nemen durfde ik trouwens niet, was eigenlijk bang dat ze mij maar stom en gek zouden vinden. Het was ook niet echt gezonde gedachten zoals ik mij voelde en over mijn leven dacht. Dus dat liet ik maar liever.

 

Maar ik was mijzelf kwijt. Wist niet meer wie ik was. Ik dacht alleen nog maar dat ik pech had en gedoemd was om een rot leven te hebben.

 

 

 

 

Ik hield toentertijd een dagboek bij dat was voor mij veiliger, ik

schreef mijn stille gedachten op. Steeds weer opnieuw las ik terug en zocht naar antwoorden, inzichten en bevestigingen.

 

Langzaam maar zeker doorzag ik een patroon. Toen wist ik ook dit patroon moet doorbroken worden. Maar hoe dat wist ik niet.

 

Dat gene wat mij kon helpen was verstop ergens in mijn geest. Maar juist mijn geest  was zo verwarrend.

De vernietigende uitwerking van mijn leven was maar al te duidelijk. Hier wilde ik vanaf.

 

///////////////////////////////

 

Zoals mijn leven was, kon en wilde ik niet tevreden zijn met de gedachten, “Jammer dan van je leven, pech gehad ”

En juist dat wilde en kon ik niet accepteren.

Ik zag andere gezonde mensen die normaal met hun leven bezig waren. Dat wil ik ook. Wat moet ik doen?

Ik kan je vertellen wat ik heb gedaan om mijzelf uit dit enge diepe dal te halen.

 

 

De drang om aan mijzelf te willen werken en mijn leven te beteren gaf mij moed om heel bewust te kijken naar mijn gedachten. Want wat ik terug las in mijn dagboeken gaf mij het inzicht dat mijn gedachten het hadden overgenomen en over deze gedachten was ik niet tevreden. Die wilde ik niet meer.

 

 

Nieuwsgierigheid was voor mij belangrijk om op onderzoek te gaan en beslissingen te nemen om verder te zoeken naar een tevreden oplossing.

Ik had voor mijzelf een belangrijk doel. Ik wilde mijn leven verbeteren. Ik besefte heel goed dat ik het voor mijzelf moest doen.

ik moet mijn gedachten veranderen. Ik moet leren de baas te zijn over mijn eigen gedachten. Zelf kiezen waar  aan ik wil denken. En niets anders meer toe laten.

 

Anders neemt mijn gedachten een loopje met me en raak ik verdwaalt. Ik was mijzelf kwijt omdat ik mezelf had afgegeven.

 

////////////////

Weg met die gedachten en nieuwe gedachten waar ik voor had gekozen ervoor in de plaats zetten. Ik nam uiteindelijk de regie over.

 

Dat ging echt niet vanzelf. Daar heb ik mij veel moeite voor gedaan om mijzelf uit dit nare web te bevrijden. Alles door gefocust te zijn en het vooral voor mijzelf te willen opnemen.

Het verlangen naar een goed leven motiveerde mij om door te gaan.

 

Met veel zorg en aandacht en doorzettingsvermogen heb ik mijn leven veranderd zodat ik tevreden kan zijn met mijn huidige leven.

Ik zeg het vaker;

Het begin ligt bij je denken, dan beslissen wat wil je ermee doet en hoe wil je het doen?

En het dan ook daadwerkelijk omzetten in daadkracht. Jij moet het ook doen. Daar leer je van.

 

Hier gaat het om, jouw denken, jouw gevoelens, jouw toekomst, dat is jouw leven. Vergeet de kracht van je denken niet.

Wat je kunt veranderen vanuit je eigen inspanningen en wilskracht bepaalt ook de omvang van je werkelijkheid. Jouw werkelijkheid is wat jij voor jezelf veranderd.

 

Dat vormt je, het geeft zelfvertrouwen en vertrouwen in je situatie en je leven.

Dan kan je met trots terug kijken en denken, dat heb IK voor mijzelf gedaan.

 

Nu ben ik zelf de denker en de leider van mijn eigen leven.

Ik wens je heel veel sterkte en positieve gedachten over jezelf.

Groetjes van Lieky

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

NAH en Dyslexie

(Audio volgt na tekst)

Deel 1 vooraf Dyslexie

Even vooraf aan het bericht dat zometeen komt over dyslexie.

Als ik berichten opneem is het soms wel 5 keer opnieuw doen.

Omdat ik het goed wil doen. Soms zitten er toch nog kleine foutjes in. Soms laat ik die dan stiekem staan, in de hoop dat het jullie nietzal opvallen.

 

Normaal gesproken zou ik dus mijn volgend bericht opnieuw opgenomen hebben.

Dat heb ik nu niet gedaan. Waarom niet, omdat met dit ingesproken bericht van mij heel goed te horen is wat Dyslexie met mij doet.

 

Ik zal mij hiervoor niet verontschuldigen, want ik kan er niets aan doen. Dit hoort bij mij dit ben IK. Ik stel mij nu wel kwetsbaar op.

Laten wij luisteren naar mijn bericht over Dyslexie en hersenletsel.

 

deel 2 bericht Dyslectie

 

Wat merk ik van mijn dyslectie;

* Taal en schrijf fouten.

  • Ik heb moeite met foutloos en vlot lezen en spellen.
  • Ik hakkel bij het lezen van langere woorden.
  • soms sla ik in mijn teksten de korte woordjes over of vervang ze plots door andere woorden.
  • Moeite om op woorden te komen.
  • Spellingregels en onthouden is een drama.
  • Moeite hebben met lezen en schrijven;
  • Moeilijkheden ervaren in de letter-klank-koppeling, waardoor het lezen, herkennen van woorden moeite kost;
  • Storingen in een woordbeeld of zinsbeeld: ik leest of schrijft een verkeerd woord, de grammatica van een gelezen of geschreven zin klopt niet;
  • De spelfouten herkennen is een probleem. Ik zie ze soms niet.
  • Ik schrijf zoals ik denk. En mijn denken heeft dus een andere zins opbouw.
  • Moeilijkheden als ik aan een microfoon moet presenteren.
  • Concentratieproblemen;
  • Faalangst ervaren bij het maken van toetsen of schrijven/lezen van teksten;
  • Moeite met het onthouden, en het ophalen van informatie uit mijn  geheugen.
  • Het vervelende is ik onthoud niet dat ik deze tekst al heb geschreven.
  • Of als ik de geschreven tekst heb opgeslagen ben ik snel kwijt waar het is als ik het niet direct op een hiervoor aangemaakte plaats heb bewaart.
  • Vraag mij niet wat zat er in de vorige radiouitzending, want ik weet het niet meer.

Dit zijn mijn herkenbare trekjes van dyslexie en hersenletsel.

Misschien zijn meer mensen die dit herkennen.

 

Normaal gesproken merk je niks of weinig aan mij.

Maar met schrijven, lezen en woordkeuze kom ik in de problemen.

 

Mijn passie is schrijven. Ik schrijf al vanaf mijn puberteit. Begon met dagboeken.

In 2000 heb ik mijn eerste boek Stille Tranen geschreven en in eigenbeheer uitgegeven. In 2020 mijn 2de boek over NAH.

 

Ron van der Zee heeft het boek op grammatica nagekeken en gecorrigeerd.

Dat was ook wel nodig, want mijn schrijven heeft taal en spelfouten. Dat komt door Dyslectie.

 

Waarom vertel ik dit.

Diegene die mij kennen via mijn besloten pagina Hersenletsel NAH Restverschijnselen, hebben geregeld berichten van mij gelezen.

 

Sommige berichten zijn nagekeken door Ron of door Marianne Bon. Die berichten die niet zijn nagekeken hebben fouten.

Ik schrijf zoals ik denk en mijn denken en grammatica gaan niet samen. Je kan het mij 10 keer vertellen en ik raak het toch weer kwijt.

 

In het radioprogramma maak ik dezelfde fouten als ik mijn berichten voorlees. Ik lees soms niet goed wat er staat en soms stuntel ik met woorden omdat ik soms ben afgeleid of niet goed lees. Ik zeg bv inplaats van pauze, paule.  inplaats van hebben, debben.

Ook dit komt door dyslexie.

 

Dit radio programma is voor mensen met NAH en wordt door Marly en mij gepresenteerd, wij hebben beiden NAH.

 

 

 

Ik doe dit werk graag maar ja, daar trekt “dyslexie” zich niets van aan. Jullie hopelijk ook niet. Dank voor de aandacht. Groet van Lieky

 

 

 

 

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail