Weblogs van Peter van der Puyl

Klik hier voor de weblog van Peter van der Puyl

Klik hier voor de directe link van Peter van der Puyl naar het Digitale Loket

Waar loop jij als MKB-ondernemer / ZZPer tegenaan nu je een NAH hebt? 
Als ervaringsdeskundige bied ik je een luisterend oor en kan ik je adviseren op diverse gebieden. 
Misschien loop je wel tegen problemen in het ondernemerschap of heb je vragen over het voortbestaan van je bedrijf?
Niet dat ik alle antwoorden heb maar soms is het gewoon fijn om met een ondernemer te praten die je begrijpt.

Lieky in gesprek met Peter van der Puyl – Zondag 9 januari 2022

Klik hier voor de directe link naar de pagina van Peter bijhet Digitale Info Loket

De weblog van Peter van der Puyl

  1. Wie is Peter van der Puyl

Ik ben Peter van der Puyl. Vader van Daphne en Arjan en opa van Mitchell, Fleur, Gijs en Mick. In 2010 ben ik na een dubbele burn-out mijn eigen bedrijf No Corners begonnen. Naast werken heb ik een grote passie voor rockabilly, oldtimers, jukeboxen en de jaren 50. Want ja, ook naast werken zijn er nog veel leuk dingen in het leven.

Wat is jou overkomen Peter?

In de nacht van 3 op 4 november 2020 heb ik een herseninfarct gehad. Resultaat was dat ik met een verlamd been en een verlamde arm (rechts) op de intensive care ben beland. Gelukkig had ik mijn geheugen nog en kon ik communiceren.

Wat waren de gevolgen van je herseninfarct?

Of was het, het einde van je bedrijf?

Het resultaat was dat ik minuten per dag kan werken. Gelukkig had daar in het verleden over nagedacht. Daar waar nodig heb ik mensen in mijn omgeving die ervoor kunnen zorgen dat belangrijke functies doorgang vinden. Bepaalde mensen kunnen over wachtwoorden en procedures beschikken om de kritieke processen doorgang te laten vinden.

Als onafhankelijk ICT-adviseur denken we over dit soort zaken na voor onze klanten. Zaak is het dan om dit voor je eigen bedrijf ook goed te regelen.

Je kreeg op een gegeven moment revalidatie, hoe heb je dat ervaren? dagen bestonden volledig uit oefenen, rusten, oefenen rusten.

Wat waren dat voor oefeningen?

Mijn eerste oefening was midden in een gymzaal opstaan zonder hulpmiddelen. Oefenen varieerde van lopen, hand en arm oefeningen, ergotherapie en voorlichting over de gevolgen van hersenletsel. Een van de fysiotherapeuten snapte pijn instelling. Na een paar weken naar buiten. Oude spijkerbroek aan en oude bergschoenen en lopen. Over modderpaadjes en als er een droge sloot was, zien dat ik erin kon klimmen er weer uit komen. Dit was voor mij een enorme drive om risico’s te nemen.

Verder verzamelde ik oefenmateriaal. Houten blokjes om te stapelen. Knikkers om mijn hand en vingers te trainen. Roerstaafjes om op te pakken en weg te leggen. Als ik wakker was dan was ik aan het oefenen. Een van de fijne dingen was dat er een zwembad was. Daar ik naast mijn zittende oefeningen wat vrijer bewegen.

Hoe heb je het in en met je bedrijf kunnen handelen?

Het geluk was dat ik net twee grote projecten had afgerond. Bijna direct heb ik contact opgenomen met mijn klanten en de situatie besproken. Was moet doorgang vinden en wat kunnen we uitstellen. Bij dit soort gesprekken leer je je klanten wel kennen. Voor een van mijn klanten heb ik vanuit de kliniek nog een presentatie verzorgt voor de raad van toezicht. Was mega zwaar, daarna lag ik echt ziek te zijn in de badkamer, maar ik had het wel gedaan. Verder lukte het ook nog om twee kleine nieuwe opdrachten binnen te halen. Schijnbaar is de basis van mijn bedrijf wel in orde.

Overigens heb ik natuurlijk ook leveranciers. Ook die leer je kennen in zo een periode. Gelukkig zijn er dan ook mensen die je door zulke moeilijke tijden helpen. Ook financieel.

 

Een leven lang bankhangen, tv kijken en in bed liggen is geen optie voor jou.

Wat ben jij voor jezelf gaan doen om je leven verder te verbeteren?

Voor mij is het toverwoord trainen. Al mijn energie eerste jaar in trainen gestopt.

Fietsen

In de kliniek fietste ik nog geen twee kilometer. Daarna was ik op. Begin dit jaar kwam ik op zeven kilometer. Nu staat het record op 57,8 km met een gemiddelde van 20 km / uur.

Lopen

Het is nog altijd moeilijk om te lopen. Coördinatie, evenwicht en kracht zijn niet meer wat het is geweest. Ook zijn er spieren die lang niet zijn gebruikt. Die lijken wel verdwenen. Omdat lopen zo meoilijk is heb ik de uitdaging aangenomen om te gaan hardlopen. Eerst op het gras want vallen hoort erbij. Doel nu is om in juni vier mile (6.4 km) te gaan hardlopen.

Waar had je de meeste moeite mee?

Mensen die niet luisteren.

Arts die een brace aanmeet terwijl ik aangeef dat dit niet werkt. Resultaat ik loop mijn voet kapot en kan zes weken niet meer lopen.

Combinatie van medicijnen krijgen die niet mogen. Ook gaat de overdracht van informatie niet altijd vlekkeloos.

Alle ongevraagde adviezen die je krijgt. Heel frustrerend. En de opmerkingen dat je je grenzen moet bewaken. Grrrrrrr.

En vragen over je gezondheid waaruit blijkt dat men gewoon niet weet wat er speelt. Dan heb ik liever geen vragen dan vragen waaruit blijkt dat er geen oprechte interesse is.

Er is vanuit de overheid niets geregeld voor kleine ondernemers. Een situatie als deze is ook niet te verzekeren. Een inkomens verzekering is al duur maar het voortbestaan van je bedrijf is niet te doen. Gaat het fout dan ga je failliet en moet je terugvallen bijstand of nog minder. Als er ondersteuning zou zijn is de schade mogelijk te beperken en blijven de kosten voor de gemeenschap uiteindelijk lager. Het is niet alleen het bedrijf maar ook medewerkers klanten en leveranciers.

Door zoiets als een CVA ga je wel inzien wat nou echt belangrijk is he Peter? Wat heb jij geleerd uit je ervaringen met je CVA?

Omdat ik twee keer eerder wat langer ziek ben geweest kon ik misschien wat makkelijker de knop omzetten. Mijn focus was direct, wat is nu echt belangrijk. Als je niet zelfstandig naar het toilet kan of kan douchen dan worden dit soort vragen in eens heel eenvoudig te beantwoorden.

Peter jij hebt een eigenbedrijf. Na je CVA moest je op heel veel zaken en mensen terugvallen en dit bevestigde voor jou dat je niet alles zomaar moet laten gebeuren, maar zelf de regie moet houden.

Hoe heb jij dit aangepakt?

Gelukkig had ik hier plannen voor klaarliggen. Mijn toenmalige vrouw had ooit aan mij gevraagd. Hoe moet het verder als jij er niet meer bent? Dat in combinatie met de adviezen die wij aan onze klanten geven moet je dat zelf ook doen. Wij vragen onze klanten ook, kan je je kerntaken uitvoeren als je ICT-systemen niet beschikbaar zijn? De berichten in de media met betrekking tot sybercriminaliteit geven wel aan hoe belangrijk dit is. Maar ook vragen als, je moet terugvallen op een back-up:

  • Heb je naast de gegevens ook de apparatuur en software beschikbaar
  • Hoelang duurt het om te herstellen?
  • Hoever moet je terug in de tijd met je back-up en wat gaat er dan verloren?
  • Welke kerntaken komen stil te liggen? (zorg-dieet-medicatie)

 

Jij wilt mensen met een eigenbedrijf waarschuwen. Of inzicht geven wat je zou kunnen doen als je je een eigenbedrijf hebt.

Ik kan mij voorstellen dat mensen er niet aan willen denken……….als….als…als

Wat betekent het voor mensen die een bedrijf hebben voor ondernemers die verrast zijn door een CVA?

Je hebt kritieke zaken in je bedrijf. Dat loopt van je ICT, medewerkers en jij de ondernemer. Wat als een van deze zaken uitvalt? Kunnen er bijvoorbeeld mensen betalingen verrichten als jij als ondernemer uitvalt. In de praktijk heb ik gezien hoe een ondernemer medewerkers/ ZZPers verloor maar zijn voorraden en machines werden verkocht omdat de rekeningen niet werden betaal. Het resultaat was dat na twintig jaar bouwen een binnen een paar maanden weg was.

Jij hebt ook een website en je schrijft blogs.

Waar kunnen de luisteraars jou bereiken Hoe heet je website?

www.nocorners.nl

https://www.nocorners.nl/category/persoonlijk/

Maar ook op facebook en linkedin

Wat was je diepste dal geweest?

Dat ik naast mijn CVA ook ben gescheiden

 

Heb je een tip voor mensen zonder NAH?

Steek je kop niet in het zand. Het is niet leuk om over zakelijk en privé ongeluk na te denken. Maar als het fout gaat, wat zijn de gevolgen voor je gezin, familie en vrienden, personeel en klanten? Neem je verantwoording

 

Wil je nog ergens op terugkomen Peter?

Ik zie een parallel in het nadenken over risico’s. Veel MKB-ondernemers willen eigenlijk niet nadenken over risico’s en bijvoorbeeld ICT-beveiliging. Vaak hoor ik dan:

 

  • Dat is toch het probleem van de ICT-leverancier? Ik denk dat het wel is geregeld. Zelf denk ik, het gaat om jouw bedrijf, jij bent verantwoordelijk
  • We werken in de cloud. Maar is dan alles geregeld? Als een datacenter met misschien wel duizenden klanten een probleem heeft, wanneer ben je dan weer operationeel? En kunnen dit soort leveranciers de beschikbaarheid echt borgen? Denk je het of weet je het zeker? Ga je dit uitzoeken dan vallen er nogal wat door de mand.
  • En dan de ondernemer die aangeeft dat het zorgelijk is. En vervolgens niets doet. Nu snap ik dat het lastig is om te bepalen waar je moet beginnen. Dan maar terugvallen op je leverancier? Die heeft economisch belang bij wat er wordt gezegd/ verkocht. En de slager die zijn eigen vlees moet keuren? Geen goed idee. Keer gratis gesprek van een half dagdeel is via de website aan te vragen. https://www.nocorners.nl/gratis-ict-adviesgesprek/

 

Tot slot alles wat hier verteld is kan je terug vinden op onze website www.luisternaarnah.nl

 

en op mijn website www.lotgenotencentrum.nl  klik op deelnemers en klik op de naam Peter van der Puyl

Dankjewel voor dit gesprek Peter.

Frans in gesprek met Annemarie het Hart Zondag 9 januari 2022

ERVARINGSDESKUNDIGE SNAPT HOE MENSEN MET NAH ZICH VOELEN

Annemarie ’t Hart is ervaringsdeskundige op het gebied van NAH (niet aangeboren hersenletsel). Ik sprak met haar. Ze is 49 jaar oud. Ze kreeg op haar 19de een zwaar verkeersongeluk en belandde in het ziekenhuis. “Ik heb een leven daarvoor en daarna gehad. Er stond een man naast mijn bed en ik wist niet dat het mijn vader was. Ik trok aan zijn baard en riep iets van ik hou van je. Later werd ik wakker in een wereld van niet weten. Ik wist niet wie ik tegenover me had. Elke dag begon weer opnieuw. Je wist niet wat gisteren, vandaag of morgen was. Ik ging aanvankelijk weer als een baby praten. Mijn vrienden waren heel amicaal, maar ik had geen idee wie die mensen waren”.

Annemarie werd uiteindelijk receptioniste, administratief medewerker en officemanager. “Toen dacht ik: ik wil iets heel anders dan alleen maar met dat hoofd werken. Ik kwam erachter dat ik NAH had en wilde met die kennis verder gaan”. Ze heeft een korte tijd als ervaringsdeskunige een NAH-cafe in Hilversum geleid.

“Omdat ik het belangrijk vind dat mensen kunnen treffen en dingen herkennen bij elkaar. Zo van, he  heb jij dat ook? Je kunt elkaar tips en informatie geven. Je kunt elkaar weer ontmoeten. Ik hoop dat de ervaringsdeskundigheid mooi geimplementeerd kan worden met consulenten en zorgmedewerkers. Het is een enorme kracht dat mensen door hun ervaring heen zijn gegaan zich snel herkend en gemotiveerd voelen. Ik wil hiermee doorgaan, het is prachtig werk”.

 

 

 

 

 

Column Lieky: Hoe kun je het beste met mij of mensen met hersenletsel omgaan?

Hoe kan jij het beste met mij omgaan, zodat ik ook beter met jou kan omgaan. Daarom is het wel zo fijn als jij van mij weet dat;

Als jij mij rustig benaderd en mij geduldig laat uitspreken zonder mij in de reden te vallen, dan kan ik  jou vertellen wat ik graag wilde vertellen.

Want ben ik even afgeleid weet ik al niet meer wat ik wilde vertellen.
Heb geduld met mijn geheugen. Vul mij niet in, want jij weet niet wat ik wil zeggen. Maar ik weet zeker dat ik wel na jouw invulling mijn tekst helemaal kwijt ben. En niet vergeten dat is zeer storend.

Het beste is blijf mij aankijken tijdens mijn spreken. Ook niet gaan lopen tussendoor of iets anders.

Als ik mij iets niet kan herinneren, betekent dat niet dat het me niet interesseerde wat je vertelde.

Ik kan soms niet op namen komen. Dat is niet dommigheid of ongeïnteresseerd te zijn, maar kortgeheugen is het probleem.
Zijn wij met meerdere mensen samen, probeer er op te letten dat ik niets meer kan volgens als er door elkaar gesproken wordt.
Alsjeblieft geen harde muziek aan want dat zal mij storen.

Ik maak het bezoekje liever niet te laat of te lang, want het vergt mij energie om langer te blijven.
Als ik zal moet gapen komt dat omdat ik moe word en energie verlies door de drukte. Dan zal ik op alles trager reageren. Dat betekend niet dat ik je vervelend vindt.

Als je mij groet onderweg maar ik reageer niet, dan wil dat niet zeggen dat ik je niet wil zien. Maar dat ik waarschijnlijk op iets anders geconsenteerd ben.
De ene dag voel ik mij beter en kan ik meer aan, dan de andere dag.
Dat is niet dat ik niet wil dan ben ik te moe. Ook als ik op de bank lig en uitrust wil dat niet zeggen dat ik lui ben.

Als aan mij niets te zien is, wilt dit niet zeggen dat alles oké is.
Als jij dit van mij weet en met mij rekening wilt houden. Dan zullen wij beter met elkaar kunnen omgaan. Zo helpen wij elkaar door begrip.
Dankjewel!!   Groet van Lieky Van der Velden

.

Is dit voor jou ook zo, plaats het op je tijdlijn, zo kunnen ze gelijk lezen hoe ze beter met je kunnen omgaan.

Groet van Lieky Van der

Lieky in gesprek met Jan Krams Zondag 2 januari 2022

Ik heb nu een gesprek met Jan Krams.

 

  1. Mijn eerste vraag is  Wie is Jan Krams.

Antwoord: Jan Krams is een sportieve altijd actief geweest Nederlandse man van 61 jaar geboren en opgegroeid in Amsterdam. Sinds twee jaar gescheiden, vader van een zoon van 31 en een dochter van 35 jaar en opa van twee kleindochters van 10 en 6 jaar

 

  1. Wat is jou overkomen Jan?

 

Antwoord:ik heb een zwaar herseninfarct gehad aan de rechterkant van mijn hersenen

2 a.  In het ziekenhuis kreeg je te horen, dat je waarschijnlijk de rest van je leven in een elektrische rolstoel zou moeten zitten.

Hoe is dat zo gegaan?

Antwoord: dat  is niet rechtstreeks aan mij verteld, maar aan mijn  toenmalige vrouw en kinderen

 

  1. Heb jij hulp en of revalidatie gehad.

Antwoord: ja ik heb gerevalideerd in Reade in Amsterdam

 

4 . Hoe ga jij hiermee om?

Antwoord: ik ben mijn hele leven eigenlijk op zoek geweest naar uitdagingen. Zowel op professioneel als op sportief gebied. Het overwinnen van wat mij overkomen is. Zie ik als mijn grootste uitdaging tot nog toe.

 

5 . Waar heb jij de meeste moeite mee?

Antwoord: dat ik mijn hobby’s niet meer kan doen. ( hardlopen en autorijles geven) en dat ik weggepest ben op mijn werk en het uwv daar niets aan gedaan heeft.

6.Toen ben je onbetaald vrijwilligers werk gaan doen als taalcoach. Aan wie?Aan “nieuwe” Nederlanders( asielzoekers)

 

  1. je deed ook aan muziek zelfs met 1 hand en 1 been. Welk muziekinstrument speel je? Gaat het goed?

Antwoord: ik deed niet aan muziek, maar heb het altijd willen doen, maar het was er nooit van gekomen. Ik speel nu drums en dat gaat heel goed. Ik heb reeds een aantal keren opgetreden. Ik heb dan ook een hele goede drumleraar hoor!

 

  1. Je hebt een boekje over je eigen ervaringen geschreven

Het heet. “ een nieuw begin, verder leven na een beroerte”

Hoe ziet je boek eruit, is het een dik boek

en waar kunnen de mensen je boek bestellen?

Antwoord: het is een dun boekje( slechts 80 pagina’s)en is geen literair hoogstandje! Het is eigenlijk bedoeld voor lotgenoten en/of hun familie. Het is o.a. verkrijgbaar bij bol.com.

 

  1. Zijn er positieve kanten die in jouw leven met NAH plaatsvinden?

Antwoord: Ik leg makkelijk contact en ben emphatischer geworden richting mensen met een handicap. Verder ben ik zelf veel relaxter geworden

9 . Hoe is het nu met je?

Antwoord: goed. Ik kan eigenlijk alles doen wat ik zelf wil en in het tempo dat ik zelf wil. Verder ben ik begonnen met een nieuwe revalidatietherapie en die begint langzaam resultaat te laten zien!   Daarnaast heb ik sinds 1 jaar weer een relatie en wel met mijn eerste vriendinnetje van 46 jaar geleden. Die ik via het radioprogramma adres onbekend. Weer teruggevonden heb.

 

  1. Tot slot; Heb je een tip voor mensen zonder NAH?

Antwoord: bedenk dat het ons allemaal kan overkomen en de persoon die het wel heeft. Heeft er zelf ook niet om gevraagd. Als je iemand met nah wilt helpen. Geweldig, maar vraag even of de persoon in kwestie het zelf ook wil. En luister naar wat hij/zij vraagt of zegt!

 

Dan wil ik je hartelijk danken voor dit gesprek.

Dag Jan.

Antwoord:

Dag Lieky

 

 

 

Annelies van Olst – Het nieuwe normaal Zondag 2 januari 2022

Het nieuwe normaal

 

Annelies van Olst

[Gedeeld met Leden van Hersenletsel Nah, Restverschijnselen]

Stilaan begint het allemaal te vervagen.

Eindelijk. Ik weet bijna niet meer hoe het is om te lopen, dansen, skiën, stappen,…Ik voel het niet meer. Vreemd hè?

Vlak na het ongeluk sloot ik dikwijls mijn ogen en probeerde ik mijn been te bewegen. Ik heb wel 100 keer onder mijn  laken gekeken omdat ik dacht dat ik het ECHT verschoven had. Dit was natuurlijk nooit het geval en toch dacht ik elke keer opnieuw: “Ja, nu is het echt, echt gebeurd!”

En toch was het geen enkele keer een teleurstelling. Ik was te verbijsterd over wat ik net ontdekt had… Ongelofelijk dat je geest je zo kon beetnemen, beduvelen,…

Fantasie leek werkelijkheid te worden. Zo voelde het. “Ik weet het wel zeker, nu heb ik mijn tenen kunnen krullen.” Echt bizar.

Ik stond perplex, ik was sprakeloos, stomverbaasd, zo verrast,….

Nu begint het allemaal te vervagen. Als ik mijn ogen sluit beweeg ik niet meer. Nu zit, lig, praat en denk ik. En nu weet ik dat het zo is en niet anders. Ik beweeg zoals ik denk dat ik beweeg. Gewoon niet dus…

Wel sla alles op in mijn mooie, oneindige,complexe, interessante en wonderlijke geest.

Ook heb ik ontdekt dat piekeren het omgekeerde is van fantaseren.

Dat is iets wat we voor ogen moeten houden, maar ja, makkelijker gezegd dan gedaan,  toch?

Koude voeten, stijve benen, een warme hand in de mijne,…Ik voel het niet meer. En dat is maar goed ook. Eindelijk begint alles  te vervagen. Alleen de herinneringen niet. Ze staan in mijn geheugen gegrift. Ze maken me bang, verdrietig en blij.

Bang dat ik nooit meer zo’n fijne  herinneringen ga maken. Herinneringen zijn toch eigenlijk gewoon ervaringen die je meegemaakt hebt in je leven en die je niet vergeten bent.  Maar op dit moment ervaar ik zo weinig en maak ik niet veel mee. Als Corona, de pijn en mijn lichamelijke problemen zijn opgelost, dan ben ik er klaar voor.

Ik heb de laatste jaren niet veel herinneringen gemaakt, maar ook omdat ik natuurlijk niet meer veel kan onthouden, en dat is nog licht uitgedrukt, alles ontglipt me, maar ik schrijf wel dingen op.

Misschien maak ik niet veel herinneringen meer, maar ik heb er wel heel veel dromen bijgekregen en die vergeet ik niet meer.

Een cocktail drinken, zittend in de Spaanse zon. En natuurlijk spreek ik dan vloeiend Spaans met de ongelooflijke, knappe Barman. Anders heb ik dat Spaans voor niets zitten leren.

Als ik aan de leuke herinneringen denk, dan ben ik heel blij dat ik ze heb mogen meemaken, die ervaringen neemt niemand me meer af.

Eigenlijk ben ik ook blij met mijn slechte herinneringen, want “al doende leert men” en dat kan ik doorgeven aan mijn kinderen. Zij kunnen leren uit mijn fouten.

En natuurlijk “last but not least” ook doen herinneringen mij pijn omdat het nooit meer zo zal zijn..

Alles begint te vervagen. Dat wou ik eigenlijk gewoon even zeggen.

Annelies van Olst

Column Frans – Beeldende Therapie Zondag 2 januari 2022

BEELDENDE THERAPIE IS HELEND VOOR MENSEN MET NAH

Bij behandelcentrum Boogh Amersfoort kunnen mensen met niet-aangeboren hersenletsel (NAH) hiervoor terecht. Zelf kunstwerken creëren, kleien, schilderen of boetseren, onder begeleiding van  therapeute Colette Taks. Beeldende therapie  is goed voor de verwerking van de breuk in de levenslijn. Een breuk waar heel wat veranderingen bij komen kijken waar je mee om moet leren gaan.

Taks legt uit dat door kunstwerken te maken, mensen hun gevoelens leren te uiten. Hierdoor kunnen ze ook accepteren wat er is gebeurd. “Ik help cliënten om te gaan met hun gevoelens zodat zij ze een plek kunnen geven. Wanneer je dat niet kan ben je afgesloten van je omgeving en de rest van de wereld. Alsof je niet meer meedoet. En: Jezelf uitdrukken is ook je verbinden met een ander.”

Tijdens de therapie wordt er niet gepraat, zodat je je beter kunt concentreren. Ná de opdrachten wordt er wel gesproken over wat je hebt ervaren en wat het met je heeft gedaan. Taks krijgt dan verbazend veel van mensen te horen hoe leuk ze beeldende therapie eigenlijk vinden: “De meeste mensen hebben eerst weerstand. Ze zeggen dan dat ze eigenlijk niet kunnen schilderen. Maar het hoeft allemaal niet mooi te zijn; het gaat om het gevoel dat je erbij krijgt. Dat je iets over jezelf vertelt, dat je je uit.”

Als beeldend therapeut observeert Taks hoe mensen aan het werk zijn, omdat dat iets zegt over wat er in hen omgaat. Hoe werkt iemand met zijn materiaal, welke kleuren kies je uit?  “Soms valt het me heel erg op dat ze gespannen aan het werk gaan of hun adem inhouden. Dat ze om zich heen kijken en zich afvragen  of ze het wel goed doen.” . Ze zegt dan dat het gaat om het gevoel dat je krijgt met dit werk.

Taks ziet het als zingeving voor haarzelf  dat ze iets kan betekenen voor een ander. “Mensen komen  dicht bij zichzelf, ze worden zelfverzekerder, ontdekken nieuwe dingen en durven langzaam weer vooruit te kijken. Ze komen lekkerder in hun vel te zitten.”

Ikzelf, Frans Regtien, heb ook een cursus van haar gevolgd.  Ook ik gaf aanvankelijk aan dat ik zelf vond dat ik er niet veel van bakte, maar dat was dus volgens haar totaal onbelangrijk. Ik heb de Sterrennacht van Vincent van Gogh nagemaakt (overigens niet eens zo slecht vond ik zelf). En ik heb 4 keer een landschap geschilderd  dat in de lente, zomer, herfst en winter  werd afgebeeld.

Taks hoopt nog een tijd bij Boogh te kunnen blijven én hoopt dat er meerdere beeldend therapeuten daar  zullen komen. Daarnaast wil ze in de verdere toekomst ook graag in een eigen praktijk aan de slag gaan.

 

Column van Marly – Terugblik 2021 vooruitkijken naar 2022

Terugblik 2021 vooruitkijken naar 2022

 

2021 was voor mij een jaar waar ik erg naar uit gekeken had. Het jaar waarin ik de 50 jaar zou bereiken, Sarah zou zien.

Voor andere mensen wellicht een leeftijd die als ramp gezien wordt, maar niet voor mij. Na al mijn infarcten waarvan de laatste in mijn slaap gebeurde, was het voor mijn gevoel niet zo vanzelfsprekend dat ik dit zou mogen halen. Maar gelukkig haalde ik het wel!

Daarnaast had ik gebeden dat ik mijn mijlpaal thuis mocht vieren aangezien ik meerdere mijlpalen zoals mijn 40e en mijn 25-jarig huwelijk op andere plekken moest vieren.

Mijn gebeden werden letterlijk verhoord want we zaten in een stevige lockdown, ik MOEST wel thuis vieren. Restaurants waren gesloten. Maar ik was heel blij en dankbaar deze bijzondere dag met mijn gezin te mogen vieren. De dag van leven noem ik het dan ook !

Hoewel ik goed kan begrijpen dat deze lockdown voor veel mensen allesbehalve prettig was, genoot ik ervan. Ik merkte in die periodes pas, hoe moe ik was. Moe van jaren revalideren,  van ziekenhuisbezoeken, van verplichtingen. De lockdowns heb ik dan ook gebruikt om beter naar mezelf en mijn lijf te leren luisteren.

Nooit verwacht maar tóch gedaan in 2021 heb ik mijn bucketlist reis naar Polen gemaakt en dat ook nog met het vliegtuig gedaan. Wow, wat een belevenis. Daar moest ik nou 50 voor worden!

Wat verwacht ik van 2022?

Dat vind ik moeilijk om te zeggen. Ik hoop in elk geval nog een jaar infarctvrij te mogen blijven!

Helaas vrees ik dat Corona ook in 2022 wereld nog in zijn greep zal houden. Voor mij persoonlijk niet zo’n ramp dus…

Verder laat ik alles op zijn beloop. Je kunt toch geen jaar uitstippelen. Zoals ik elk jaar opnieuw zeg, heb ik ook voor dit nieuwe jaar 2022 geen voornemens behalve het voornemen dat ik goed naar mijn lijf en mijn gevoel blijf luisteren want dat bevalt goed. En dan hoop ik dat ik over een jaar wéér op een bijzonder jaar mag terugkijken. Datzelfde gun ik iedereen ! Een jaar vol liefde, geluk, goede gezondheid, een jaar waarin je wellicht grenzen overschrijdt en angsten loslaat. Geniet van elke dag in 2022 !!

 

Column Lieky – Ook al hebben we hersenletsel – Zondag 2 januari 2022

Ook al hebben wij een hersenletsel.

Ook al is ons leven veranderd.

Maar ons leven is niet gestopt.

Toch!?

Ik lees veel berichten van lotgenoten en hier en daar heb ik gesprekken met ze. Ik luister naar ze. Heb daar mijn gedachten over. Misschien ook herkenbaar voor jou.

.

Sommige zitten zodanig vast aan een patroon dat ze als het ware zelf aangebreid hebben. Dat ze bijna verblind zijn en afgestompt van zichzelf hun eigen IK.

Weten ook niet of ze eigenlijk wel willen veranderen.

Het is tenslotte een vertrouwd patroon waar ze misschien al jaren inzitten, iets anders kennen ze niet, blijven daarom liever zitten waar ze zitten. Hebben overal wel een rede voor waarom ze zijn zo als ze zijn.

Maar meestal zijn andere personen daar ook bij betrokken.

Wijzen alles en iedereen af en zeker zichzelf.

En komt iemand anders met een mening van, het kan toch ook anders dan worden ze nog opstandig en eigenwijs ook en vinden dat die ander het niet begrijpt.

Soms blijven ze door hun gedrag alleen met zichzelf achter.

Veranderingen moet op eigen krachten consequent gedaan worden.

Niemand anders kan dit voor je doen.

Ergens moet je beginnen met veranderen en dat begint altijd bij je gedachten.

Hoe ga jij met jezelf om. Denk hier eens over na.

  • Ben jij een slachtoffer van je eigen verdriet je onzekerheid, opstandigheid, teleurstellingen in je leven?
  • Zit je misschien bovenop je eigen kort-lontje?
  • Wil je hier in blijven zitten, omdat je vind dat jij het zo moeilijk hebt?
  • Omdat jij het niet verdient hebt om ziek te zijn.
  • Denk je misschien dat andere ook maar moeten lijden omdat jij het zo moeilijk hebt?
  • Heb je een andere rede waarom jij je zo voelt?
  • Ben jij zo iemand die denkt dat jij het niet anders verdiend hebt?
  • Zit je eigen denken je in de weg om het maar niet van je af te schudden?
  • Denk jij ik kan het niet?*Heb je weinig of geen controle over je denken.
  • Heb je angst dit leven niet aan te kunnen?
  • Kijk wat ongecontroleerde gedachten/angsten met je doet.

Dit is angst en onzekerheid die deze gedachten van jou maken.

Als je begrijpt dat jij de baas moet zijn over je denken, krijg je controle over je gedachten je gevoel en je leven.

Je mag natuurlijk ook blijven zoals je gewent bent te leven.

Dat is ieder zijn eigen keuze.

Maar veranderen is mogelijk maar jij moet het doen. Laat je niet tegen houden.

Ja, je hebt hersenletsel.

Ja, Ook hebben wij een hersenletsel.

Ja, je leven is veranderd.

Maar je leven is niet gestopt.

Toch!?

Groetjes van Lieky Van der Velden